Οι Μακεδόνες και η Επανάσταση 1821: Η Μακεδονική Λεγεών και ο αήττητος στρατηγός της Γέρο-Καρατάσος

Καρατάσος Τάσος

Ιωάννης Βασδραβέλλης
ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΛΕΓΕΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟ 1821

Η  Ελληνική επανάστασις του 1821, εκ των μεγαλύτερων κατορθωμάτων του Ελληνικού έθνους, είχε χαρακτήρα πανελλήνιον.
Την ιστορικήν ταύτην αλήθειαν, οσονδήποτε και αν ηγνόησαν αδαείς και αμελείς ιστοριογράφοι, αποκαλύπτουν τόσον η έκτασις του έκραγέντος άγώνος, από του Δουνάβεως εως την Κρήτην, όσον και τα κατά καιρούς δημοσιευόμενα ανέκδοτα ιστορικά κείμενα.

Μεταξύ των ανεκδότων τουρκικών έγγραφων του 'Ιεροδικείου της  Βερροίας, άτινα λίαν προσεχώς δημοσιεύω εις την υπό της  Ακαδημίας Αθηνών βραβευθεισαν έργασίαν μου, υπάρχει και το υπό χρονολογίαν 30 Ρετζέπ 1236 (3 Μαίου 1821) αύτοκρατορικόν φιρμάνιον, το όποιον μεταξύ άλλων διαλαμβάνει τα εξής:

 «Το εν Μολδαβία κίνημα των απίστων και κατηραμένων 'Ελλήνων, μεταδοθέν εις τας πέραν της  Θεσσαλονίκης χώρας, προεκάλεσε την αναρχίαν και τον αναβρασμόν μεταξύ των έκεϊ κατοίκων .... 

Εμμανουήλ Παπάς

Εκ των γεγονότων τούτων άπαξ έτι κατεδείχθη ότι η επανάστασις αυτη των απίστων, φέρουσα γενικόν χαρακτήρα, εχει έξυφανθή και προοχεδίασθη κατόπιν συνεννοήσεως ολοκλήρου της  φυλής αυτών».

Η  έκρηξις λοιπόν της  επαναστάσεως εν Μακεδονία, έργον του μεγάλου πατριωτισμού των τέκνων της αλλά και  της  ’Ιδέας των Φιλικών, η όποια δια Μακεδόνων διεδόθη και έκαρποφόρησεν εδώ, άποτελει μιαν των ένδοξων αλλά και τραγικών σελίδων της  έπαναστάσεως. αρξαμένη εν τή Χαλκιδική την 23 Μαρτίου 1821 υπό τον Σερραίον τραπεζίτην και μεγαλέμπορον Εμμανουήλ Παπάν έτερματίσθη περί τα τέλη Μαίου του 1822 εν Βερμίω, Όλύμπφ και Δυτική Μακεδονία. 

Οι Μακεδόνες, η Επανάσταση 1821 και Εθνική Παλιγγενεσία: Η συμβολή της Δράμας στην Επανάσταση του 1821

Μονή Εικοσιφοίνισσας

Βασιλείου Κ. Πασχαλίδη

ΔΡΑΜΙΝΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ

67 Μελέτες για τη Δράμα και την περιοχή της.

Από ιστορικάς πηγάς αι οποΐαι είδον το φως της δημοσιότητος κατά τα τελευταία χρόνια, τόσον από ελληνικής πλευράς όσον και, κυρίως, από τουρκικής πλευράς μανθάνομεν ότι ουδόλως υστέρησεν η Υπέρτιμος Μακεδονία εις επαναστατικός θυσίας και προσφοράν αίματος κατά την μακραίωνα δουλείαν του Έθνους και ότι η συμβολή της εις την επιτυχίαν της Επαναστάσεως του 1821 υπήρξεν λίαν σημαντική και εξόχως αποτελεσματική.

Οι Έλληνες της ευρυτέρας περιοχής της Ανατολικής Μακεδονίας και ειδικώτερον της περιοχής Δράμας και Καβάλας κατά την σκοτεινήν εκείνην περίοδον της τουρκοκρατίας, 

είχον εναποθέσει την σωτηρίαν των

 όχι μόνον εις την Εκκλησίαν και το σχολείον, 

τα οποία πράγματι διετήρησαν αλώβητον το φρόνημα του λαού και εγαλούχησαν ολοκλήρους γενεάς Ελλήνων με την ελπίδα της ανορθώσεως του «Μαρμαρωμένου Βασιληά» 

αλλά και εις επαναστατικάς κινήσεις,

 αι οποΐαι, όσον σποραδικαί, ασύνδετοι και μεμονωμέναι κι αν ήσαν, είχον την σφραγίδα της ενιαίας ψυχικής προσπαθείας των σκλαβωμένων Ελλήνων να αποτινάξουν τον τουρκικόν ζυγόν και να αποκτήσουν την ελευθερία των.

Οι Μακεδόνες και η Επανάσταση 1821: Οι Μακεδόνες ήρωες του 1821.

ΕΝΩΣΗ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΉΣ

 'ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ'

Εμμανουήλ Παπάς (1772-1821)


Μέλος της φιλικής εταιρίας, εργάστηκε ως έμπορος στις Σέρρες, στη Θεσσαλονίκη, στην Κωνσταντινούπολη και στη Βιέννη και κατάφερε να αποκτήσει μέσα σε μικρό διάστημα πολύ μεγάλη περιουσία. Διέθεσε ένα μεγάλο μέρος της περιουσίας του για τον αγώνα και το 1819 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρία, όπου ανέλαβε τη θέση του αρχιταμία. Στις 23 Μαρτίου 1821, μετέφερε όπλα και πυρομαχικά στο Άγιο Όρος και οργάνωσε την εξέγερση στη Χαλκιδική. Η επανάσταση ξέσπασε στον Πολύγυρο στις 16 Μαΐου του 1821, με τη βοήθεια και των μοναχών, ενώ ακολούθησαν η Κασσάνδρα, η Σηθωνία και οι υπόλοιπες περιοχές. Οι Έλληνες δεν μπόρεσαν να αντισταθούν στον υπεράριθμο τουρκικό στρατό υπό τις διαταγές του Μπαϊράμ πασά. Ο στρατός του Παπά αναγκάστηκε να περιοριστεί στη χερσόνησο της Κασσάνδρας, όπου χάθηκε κάθε ελπίδα τους και η χερσόνησος έπεσε στα χέρια των Τούρκων, με τον Εμμανουήλ Παπά να διαφεύγει με όσους άνδρες απέμειναν στο Άγιο Όρος ώστε να συνεχίσει τον Αγώνα από εκεί. Οι καλόγεροι, φοβισμένοι από την εξέλιξη της μάχης δεν τον βοήθησαν.Ο Εμμανουήλ Παπάς, με τα περιθώρια να στενεύουν, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Χαλκιδική. Κατευθυνόμενος προς την Ύδρα η καρδιά του τον πρόδωσε και πέθανε εν πλω.

Γάτσος Αγγελής (1771-1839)


Οπλαρχηγός της Βέροιας, δρούσε ως αρματολός στον Όλυμπο και το 1821 κήρυξε την Επανάσταση στη Νάουσα, μαζί με τον Τάσο Καρατάσο και τον Ζαφειράκη Θεοδοσίου. Μετά την καταστροφή της Νάουσας το 1822 έφυγε στο Βέρμιο με τους άλλους Μακεδόνες οπλαρχηγούς και συνέχεια συνεργάστηκε με τον Γεώργιο Καραϊσκάκη στη δυτική Στερεά. Διακρίθηκε στη μάχη των Δερβενακίων και το 1823 πολέμησε με τον Καρατάσο στο Τρίκερι και στις Βόρειες Σποράδες.

-->

Οι Μακεδόνες και η Επανάσταση 1821: Η συνεισφορά των Μακεδόνων στην Εθνεγερσία του 1821

Του κ. Κωνσταντίνου Β. Χιώλου

Διδάκτορος Νομικής

 Προέδρου Εθνικής Ενώσεως Βορείων Ελλήνων

 (Ηπειρωτών – Μακεδόνων και Θρακών)
(Εφημερίς Πρωινός Τύπος Δράμας)

Την Επανάστασιν του 1821 προετοίμασαν, εν μέσω πολλών αντιξοοτήτων και κυρίως κινδύνων η Εκκλησία, οι Διδάσκαλοι του Γένους, τα  Σώματα των Κλεφτών και κατά κύριον Λόγον η Φιλική Εταιρεία.

Οι ήρωες του 1821 την 25ην Μαρτίου ύψωσαν την Σημαίαν της Επαναστάσεως, επικαλούμενοι την βοήθειαν του Χριστού και την σκέπην και τα προς Αυτόν πρεσβείας της Παναγίας Μητρός Του, εις ένα Αγώνα κυριολεκτικώς υπέρ Πίστεως και Πατρίδος.

«Για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία», ήταν το σύνθημά τους.

Ένοπλοι Μακεδόνες αγωνίζονται μετά των αδελφών των εις όλην την Ελλάδα.
Εις το Μεσολόγγι, εις το Πέτα, εις την Κιάφαν, εις την Ύδραν εις τα Ψαρά, εις την Σκιάθον, εις την Εύβοιαν, εις την Στερεάν και αλλαχού.

Τον πόθο για την Ελευθερία εκράτησαν άσβεστο στη Μακεδονία οι Αρματολοί και οι Κλέφτες. Κυριότερο κέντρο των Κλεφτών ήταν ο Όλυμπος.

Η Θεσσαλονίκη, οι Σέρρες, το Μελένικο, η Κοζάνη, η Σιάτιστα, η Νάουσα και πολλές άλλες πόλεις της Μακεδονίας διατήρησαν αμείωτη την Ελληνική ζωτικότητά τους καθ’ όλη τη διάρκεια της μακραίωνης δουλείας τους υπό τον Τουρκικό ζυγό.

Παπάς Εμμανουήλ

 Όταν δε υπό τις ευλογίες της Εκκλησίας την 25η Μαρτίου 1821 υψώνετο στην Αγία Λαύρα η Σημαία της Επαναστάσεως και η μια κατόπιν της άλλης εξεγείροντο οι υπόδουλες Ελληνικές πόλεις,
 οι Σέρρες επανεστάτησαν και αυτές και συμμερίσθηκαν την τύχη του Έθνους υπό την αρχηγία του μεγάλου τέκνου τους, 
Εμμανουήλ Παπά,
 ο οποίος μυηθείς στη Φιλική Εταιρεία 
υπό του Ιωάννου Φαρμάκη, 
διέθεσε ολόκληρη την σεβαστή περιουσία του
 και όλον το είναι του υπέρ του Απελευθερωτικού Αγώνος.

Η παρά του Εμμανουήλ Παπά, αναπτυχθείσα δραστηριότητα ήταν πολύ μεγάλη. Το επαναστατικό κήρυγμά του και η Επανάσταση της Χαλκιδικής ανησύχησαν βαθέως την Τουρκική Κυβέρνηση.

Οι Μακεδόνες και η Επανάσταση 1821: Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΟΥ 1821 ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ.

Καρατάσος Τάσος

 Ιωάννης Βασδραβέλλης

ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ

 Ο αγώνας του 1821 απετέλεσε το αποκορύφωμα των βίαιων επαναστατικών εκκρήξεων από ένα έθνος που πίστευε με την ψυχή του στην ιδέα της ελευθερίας και της άνθρωπίνης αξιοπρεπείας.

Τι αυτό το λόγο η κραυγή του 21, αντήχησε βαθειά στη συνείδηση του 'Έλληνος, σαν μια επιτακτική εκκληση άγάπης και πίστεως, για τα πεπρωμένα του έθνους.

Τα ιστορικά επιτεύγματα της εποχής έκείνης, ξεδιπλώνονται ορμητικά με το διάβα του χρόνου και κατασταλάζουν στη μνήμη μας σάν καθαρές ιδέες. εκεί άφομοιώνονται και απορροφούνται.
Επιδρούν άμεσα αι πράξεις εκείνες στά βάθη της συνειδήσεώς μας γίνονται ιδέες, μορφές και σύμβολα και μνήμη ιστορική.

Γιατί ο αγώνας εκείνος υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του ελληνικού έθνους. 

Οι παλαιοί αμυντικοί πόλεμοι κατά των Περσών στον Μαραθώνα και τη Σαλαμίνα, υπήρξαν μικρότερης διαρκείας και η καρτεροψυχία του ελληνικού λαού ήταν βραχύτερη. 

Οι Μακεδόνες και η Επανάσταση 1821: Άγιο Όρος, η εξέγερση της Μακεδονίας το 1821 και ο Εμμανουήλ Παπάς

Ανδριάντας Εμμανουήλ Παπά

Έργο του γλύπτη Νίκου Περαντικού

Μονή Εσφιγμένου

Yauna :Άλλη Ανάρτηση για Εμμανουήλ Παπά.

Εκείνος ο οποίος λαμπρύνει κατ' εξοχήν τις χρυσές δέλτους της ένδοξης ιστορίας του γένους και περιποιεί ιδιαίτερη τιμή στην ανατολική Μακεδονία ειδικότερα,
είναι ο μεγαλέμπορος - τραπεζίτης
Εμμανουήλ Παπάς, ο οποίος γεννήθηκε στο χωριό
Δοβίστα (νυν Εμμανουήλ Παπάς) των Σερρών
από πατέρα ιερέα,
μορφώθηκε στο εις Σέρρας
από του έτους 1735 λειτουργούν ελληνικό σχολείο και
αναδείχθηκε σε ένα από τους
πλέον επιφανείς άνδρες των Σερρών της εποχής εκείνης,
διακρινόμενος για τη θεοσέβεια και τη φιλοπατρία του.
Η ευφυία, η τιμιότητα και οι πολυσχιδείς ικανότητές του τον ανέδειξαν σύντομα σε μεγαλέμπορο, τραπεζίτη και κορυφαίο πολίτη, απολαμβάνοντα γενικής εκτιμήσεως.
Ο Εμμανουήλ Παπάς (1772-1821) ξεκίνησε με πολύ λίγες γραμματικές γνώσεις,
όπως φαίνεται από τις ιδιόχειρες σημειώσεις του καθώς και με λίγα χρηματικά μέσα, όπως όλοι γενικά οι Έλληνες της εποχής.
Ίσως η πρώτη αρχή να ήταν το μπακάλικο της Δοβίστας που είχε αγοράσει ο αδελφός του Γιωργάκης Οικονόμου.
Ευφυής όμως και τολμηρός δεν άργησε αρχίζοντας από μικρέμπορος να εξελιχθεί σε μεγαλέμπορο των Σερρών, με καταστήματα στην Κων/πολη και στη Βιέννη,
ν' αποκτήσει σημαντική περιουσία, κινητή και ακίνητη, πάνω από 300.000 τάλιρα,
να γίνει δανειστής των Τούρκων αγάδων και μπέηδων της περιοχής,

ΤΟι Μακεδόνες και η Επανάσταση 1821: Το Ρουμλούκι.

Φ.Κόντογλου

Victor Bérard

"τουρκία και ελληνισμός"

Οδοιπορικό στη Μακεδονία  (1890-1892)

Στα νότια της Καστοριάς αρχίζει το Ρουμλούκ, ο τόπος των «Ρουμί», των Ελλήνων. 

Η τούρκικη αυτή ονομασία προσδιορίζει πιο ειδικά τις περιοχές Καραφέρια και Σέρβια, τις κατωφέρειες του Ολυμπου.


 Οι μουσουλμάνοι όμως της Καστοριάς τον εφαρμόζουν και στα δυο καντόνια που μας χωρίζουν από τα θεσσαλικά σύνορα, την Ανασελίτσα και τα Γρεβενά.

Πραγματικά, ο τόπος αυτός παρέμεινε πάντοτε ελληνικός.


 Ένα φιρμάνι του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς είχε αναγνωρίσει στους πληθυσμούς αυτούς το δικαίωμα της οπλοφορίας και η Πύλη, για να υπερασπίσει την αυτοκρατορία από τις αλβανικές επιδρομές, είχε δημιουργήσει υπό την ονομασία των Αρματολών ένα είδος τοπικής πολιτοφυλακής.

Οι Μακεδόνες και η Επανάσταση 1821: Η Μακεδονία στην Εθνική Παλιγγενεσία. ΤΟ «ΚΟΙΝΟΝ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ» Θεσσαλονίκης και οι περιπέτειες του

François Pouqueville 
(1770-1838)

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΑΧ. ΧΕΚΙΜΟΓΛΟΥ

ΕΘΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ

ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ
Θεσσαλονίκη 2008
* Πανηγυρικός λόγος που εκφωνήθηκε στις 21.03.2007.

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 

ΠΡΙΝ, ΚΑΤΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ 

ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821

Προσφάτως, ξένος επιστήμονας αναφερόμενος στον Ελληνισμό της Θεσσαλονίκης κατά το 1821 διατύπωσε την άποψη ότι

«το οθωμανικό κράτος δεν είχε μακροπρόθεσμο συμφέρον να εξαλείψει τους Έλληνες ούτε να τους εξουθενώσει οικονομικός. 

Αντιθέτως, είχε ανάγκη από το εμπορικό τους δαιμόνιο, οσάκις αποφάσιζε να χαλιναγωγήσει τους πάντοτε ενοχλητικούς Αλβανούς».

Οι Γερμανοί Φιλέλληνες στην Εθνεγερσία του 1821

Παναγιώτης Ηλιάδης, 
Δημοσιογράφος-Κοινωνιολόγος

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥ ΦΙΛΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ, στην εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν τριπλής διάστασης, ήτοι, ρομαντικό, διαφωτιστικό, πολιτικοαπελευθερωτικό.

Οι Μακεδόνες και η Επανάσταση 1821: Η ένδοξος Μακεδονική οικογένεια του Εμμανουήλ Παπά. Η ζωή και η δράση των ανδρείων υιών του.

Εκ της Βιβλιοθήκης Αναστασίου Παππά.
Εκ Σέρρας ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

 του Απόστολου Ε. Βακαλόπουλου

"ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΠΑΠΑΣ"

ΑΡΧΗΓΟΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

ΙΔΡΥΜΑ ΜΕΚΕΤΩΝ ΧΕΡΣΟΝΗΣΟΥ ΤΟΥ ΑΙΜΟΥ

Α'. Ο ΑΝΑΣTAΣΙΟΣ ΕΜΜ. ΠΑΠΑΣ 

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΡΟΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ 

ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ

1. Τα γερμανικά η άλλα έγγραφα του ’Αναστασίου σε διάφορα μεγέθη, συνήθως στο σχήμα ορθογωνίου τετραπλεύρου, διαστάσεων 0,18 η 0,20x0,12 η 0,13, άποτελοΰν σύντομες κατα κανόνα αναμνηστικές πεζές η ποιητικές καταγραφές διαφόρων φίλων του ’Αναστασίου Παπά, Ελλήνων η και ξένων, τις όποιες αφιερώνουν σ’ αύτόν κατα τη διάρκεια της διαμονής του στη Γερμανία και Αύστρία γιά λόγους παιδευτικούς η έμπορικούς, καθώς και στήν Ελλάδα κατα τη συμμετοχή τους στούς αγώνες της ελληνικής παλιγγενεσίας.
....

Οι Μακεδόνες και η Επανάσταση 1821: Μακεδόνες Αγωνιστές στην Εθνεγερσία του 1821.

 H αναφορά των Μακεδόνων Αγωνιστών προς την κυβέρνηση 

(3 Νοεμβρίου 1827, Μονή Αγίου Διονυσίου Ολύμπου)

Η καταστολή της ατυχούς επανάστασης των Ελλήνων που έλαβε χώρα τον Απρίλιο – Μάιο του 1822, στη Νάουσα και στην περιοχή Ολύμπου - Πιερίων, ανάγκασε πολλούς Μακεδόνες αγωνιστές μαζί με τις οικογένειές τους να καταφύγουν στο Νότο και αρκετοί από αυτούς εγκαταστάθηκαν στις Βόρειες Σποράδες.

Από τότε, εκτός από λίγες μικροσυμπλοκές και μερικές πειρατικές επιδρομές, δεν μνημονεύονται αξιόλογα επαναστατικά κινήματα. Η Μακεδονία παρέμενε φαινομενικά ήσυχη και αυτό ακριβώς έκανε τους αντιπροσώπους των Δυνάμεων που συζητούσαν για τον καθορισμό των συνόρων του Ελληνικού Κράτους , να μην συμπεριλάβουν στις συζητήσεις τους, την Μακεδονία.

DER GRIECHEN-MÜLLER. DER DEUTSCHE PHILHELLENISMUS UND DER DESSAUER DICHTER WILHELM MÜLLER

Wilhelm Müller
(1794-1827)
Der Griechen-Müller.

JOHANNES IRMSCHER

Die Bilder und die Textformatierungen sind unsere Auswahl (Yauna),
 und nicht im Text enthalten. 

Im Stadtpark von Dessau  befindet sich ein Denkmal, 4,30 m hoch, im Jahre 1891 von dem anhaltischen Hofbildhauer Hermann Schubert (1831-1917) vollendet, der, aus Dessau gebürtig, nach seiner Ausbildung in München mehr als ein Jahrzehnt in Rom verbrachte und schließlich, als Professor in Dresden lebend, vornehmlich für seine Heimatstadt , aber auch für andere deutsche Städte wirkte.
 Das Denkmal ruht auf einem Sockel aus rotem lakonischen Marmor vom Taygetos , der in griechischer Sprache die Inschrift trägt:

Τώ τής 'Ελληνικής ελευθερίας άοιδώ τον λίθον εκ των Αττικών και Λακωνικών λατομείων ή 'Ελλάς ευγνομονούσα 

( Dem Sänger der griechischen Freiheit den Stein aus den attischen und lakonischen Steinbrüchen das dankbare Hellas).

Τουρκοκρατούμενη Μακεδονία: Το κήρυγμα ΚΟΣΜΑ TOΥ ΑΙΤΩΛΟΥ στα χωριά της Μακεδονίας.

Κωνσταντίνος Απ. Βακαλόπουλος

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

(1354-1833)

Από τα θρανία της Αθωνιάδας Σχολής έχει περάσει και ο μοναχός Κοσμάς ο Αιτωλός, μια από τις μεγάλες προσωπικότητες, πνευματικές και πολιτικές, που εμφανίζονται τον 18ο αι. και οι οποίες προσπαθούν ν’ αναζωογονήσουν το θρησκευτικό συναίσθημα και ν’ αφυπνίσουν την εθνική συνείδηση των Ελλήνων.

 Οι αντικειμενικές συνθήκες της εποχής έχουν ωριμάσει και τους βοηθούν στο έργο τους.

 Ο 18ος αιώνας είναι ο αιώνας όχι μόνο της οικονομικής, αλλά και της πνευματικής ανόδου του ελληνισμού.

Der heilige Neumärtyrer Kosmas von Aitolien

Der heilige Neumärtyrer
Kosmas von Aitolien
(1714-1779)

Zusammengestellt von
Thomas Zmija von Horjanyj

Der heilige Kosmas wurde im Jahre 1714 in der nordgriechischen Landschaft Aitolien geboren.
Sein Vater übte dort das Handwerk eines Webers aus.
Seine fromme Mutter, eine einfache Frau, erzog ihn, so gut sie konnte, im orthodoxen Glauben.

Aber schon als Kind musste der heilige Kosmas hart körperlich arbeiten.
Es war die Zeit der osmanischen Fremdherrschaft über Griechenland.

Als Christen waren die Griechen im muslimisch dominierten Staat der Osmanen Bürger zweiter Klasse und hatten viel unter der Willkür der islamischer Beamten und des türkischen Militärs zu leiden.

Οι Μακεδόνες και η Επανάσταση 1821, Εθνική Παλιγγενεσία 1821: Ελληνικές Μακεδονικές Επαναστάσεις. Η εκστρατεία του Νικοτσάρα το 1807 στην Ανατολική Μακεδονία.

Νικοτσάρας ( 1774-1807)
ο αήττητος Έλληνας αρματολός,
ο Νοέλληνας Ξενοφών.

 Ιωάννου Πετρώφ

ΤΟΥ ΕΚ ΜΟΣΧΑΣ ΦΙΛΕΛΛΗΝΟΣ
(οι φωτογραφίες  επιλογές Yauna)
 

(σημ. Yauna.
Η επαναστατική δραστηριότητα του Νικοτσάρα στην Ανατολική Μακεδονία το 1807 δεν αφίνει κανένα περιθώριο για αμφισβήτητση της ελληνικότητάς της).

Επί των κατωτάτων κρασπέδων του θείου ’Ολύμπου, εις απόστασιν 7 1/2 ωρών από της θεσσαλικής πόλεως Τιρνάβου, προς βορράν, κείται η περίφημος εν τη ιστορία των αρματολών και κλεφτών πόλις Ελασσών (ομηρικώς Όλασσών), γενέτειρα του προκειμένου ήρωος.   

Εάν ο πανδαμάτωρ χρόνος των είκοσι και πλέον αιώνων εσεβάσθη την ειρημένην πόλιν, τούτο εξηγείται εκ της εξοχου στρατηγικής θέσεως πασών των οδών. 

Τοιαυτή ούσα η Ελασσών, δικαίως εχρημάτισε φυσικόν ορμητήριον των αγωνιζομένων αρματολών.

Ο περίφημος γέρω Ζίδρος επί ήμισυν αιώνα υπερήσπισεν ενταύθα τα δικαιώματα των Χριστιανών, το δε αποτελεσματικόν έργον αυτού, ευστοχως εξηκολούθησεν ο πατήρ του Νικοτσάρα, ο ονομαστός καπετάνος γέρω Τσάρας.

Οι Μακεδόνες και η Επανάσταση 1821: ΚΑΡΑΤΑΣΑΙΟΙ, η Eλληνική Mακεδονική Oικογένεια Aρματολών.

Ιωάννου Πετρώφ

ΤΟΥ ΕΚ ΜΟΣΧΑΣ ΦΙΛΕΛΛΗΝΟΣ

(οι φωτογραφίες  επιλογές Yauna)

Ιώννης Πετρώφ
(1849-1922)

  

ΠΕΡΙΔΟΞΟΣ ΚΛΕΦΤΟΥΡΙΑ

ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

ΒΙΟΓΡΑΦΙΑΙ 28 ΚΛΕΦΤΑΡΜΑΤΟΛΩΝ ΤΗΣ.

'Καρατασαίοι, μια ελληνική αρματολική οικογένεια της Μακεδονίας.'

Η οικογένεια των Καρατασαίων ανήκει εις μίαν των ενδοξοτάτων αρματολικών οικογενειών της Μακεδονίας. 

Ο ιδρυτής και θεμελιωτής της οικογενειακής δόξης υπήρξεν ο Αναστάσιος η κοινώς Τάσος Καρατάσος, ο επικληθείς γέρω Καρατάσος. 

Το σέμνωμα τούτο της κλεφτουριάς της Μακεδονίας εγεννήθη τω 1764, εν Δόβρα, κώμη της Βέροιας και ανετράφη εν Διχαλεύρη.

Mazedonier im griechischen Königreich in der Mitte des 19. Jahrhunderts

Polyzoidis, Anastasios(1802-1873)
(Πολυζωΐδης, Αναστάσιος) 
aus Melenikon/Makedonien
 (heute Melnik in Bulgarien).

                                                   Konstantin Soter Kotsowilis,
 Magister Artium,
Historiker

 

Die griechischen Studenten in München

unter König Ludwig I. von Bayern
(von 1826 bis 1844)

Werdegang und späteres Wirken beim Wiederaufbau Griechenlands.

Dieser bedeutende Jurist, Richter, Journalist,Politiker und Gelehrte wurde am (20. Februar) 4. März 1802 als einziges Kind des aus Thrazien vertriebenen und in Serres ansässigen Anastasios Polyzois geboren. 

Nach Abschluß des Σχολαρχείον in Melenikon erweiterte er in Serres seine Bildung bei dem berühmten Philosophen Minas Minoidis (Μηνάς Μηνωΐδης, 1790—1860). 

Anstatt jedoch die Verwaltung des großen Vermögens, das sein Vater (gest. 1817) und sein Onkel, der Metropolit Leontios I. von Melenikon (1769—1796), hinterlassen hatten, zu übernehmen, zog er es vor, höhere Studien in Europa zu betreiben. 

Im Alter von 16 Jahren studierte er in Wien.

Οι Μακεδόνες και η Επανάσταση 1821: Χαρακτηριστικά των Απελευθερωτικών Αγώνων των Ελλήνων της Μακεδονίας (1821-1912)

Το Λάβαρο των Μακεδονικών δυνάμεων της
Ελληνικής Επανάστασης του 1821 

ΒΑΣΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ 

ΤΩΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ 

ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ 

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821

 ΩΣ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ.

του Στέφανου Ι. Παπαδόπουλου

* Εισήγηση που έγινε στο А' Διεθνές Συνέδριο Μακεδονικών Σπουδών 

που οργανώθηκε στη Μελβούρνη της Αυστραλίας (4-12Φεβρουαρίου 1988) 

από το Αυστραλιανό Ινστιτούτο Μακεδονικών Σπουδών.

Η μεγάλη ελληνική επανάσταση του 1821, μετά από πολύχρονον αγώνα και αμέτρητες θυσίες, οδήγησε τελικά στην ίδρυση ενός μικρού ελληνικού βασιλείου, του πρώτου ανεξάρτητου κράτους της βαλκανικής χερσονήσου, του οποίου όμως η έκταση ήταν πολύ περιορισμένη, γιατί σ’ αυτό περιλαμβάνονταν μόνον η Πελοπόννησος, η Στερεά Ελλάδα, η Εύβοια και τα παρακείμενα νησιά του Αιγαίου (Κυκλάδες και Βόρειες Σποράδες).

Αρκετές ελληνικές περιοχές που είχαν πάρει ενεργό μέρος στο μεγάλο ξεσηκωμό, όπως
η Κρήτη, 
η Ήπειρος, 
η Θεσσαλία και 
η Μακεδονία, 
έμειναν και πάλι κάτω από τον οθωμανικό ζυγό και χρειάστηκε ένας ακόμη αιώνας περίπου για να μπορέσουν να ελευθερωθούν.

Στην εθνεγερσία του 21 η Μακεδονία είχε προσφέρει πολλά και η συνεισφορά της σε αίμα υπήρξε μεγάλη.

Οι Μακεδόνες και η Επανάσταση 1821: Τσάμης Καρατάσος, ο Μακεδόνας αρχιστράτηγος και πρωταγωνιστής κινημάτων στη Μακεδονία την περίοδο 1830-1860.

Του Κ. Βακαλόπουλου.

Επαναστατικές ενέργειες των Ελλήνων υποδούλων της Μακεδονίας 

από την ίδρυση του ελληνικού βασιλείου 

ως το τέλος του Κριμαϊκού πολέμου (1830-1856).

1. Η αναταραχή που επικρατεί στον μακεδονικό χώρο στις αρχές της δεκαετίας του 1830-1840, χαρακτηρίζεται από την έντονη ληστρική δραστηριότητα τόσο στη Δυτική και Βορειοδυτική Μακεδονία όσο στην Κεντρική και στην Ανατολική.

Η συμβολή των Μακεδόνων στην Εθνεγερσία του 1821

Του κ. Κων/νου Β. Χιώλου

Διδάκτορος Νομικής-
Προέδρου Εθνικής Ενώσεως Βορείων Ελλήνων.

Το Λάβαρο των Μακεδονικών δυνάμεων της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
 που υψώθηκε στη μάχη της Ρεντίνας, στις 17 Ιουνίου 1821,
 στη Μακεδονία υπό την αρχηγία του
Αρχιστράτηγου Εμμανουήλ Παπά
φυλάσσεται στην Ι. Μ. Εσφιγμένου στο Άγιον Όρος 

 Την Επανάσταση του 1821 προετοίμασαν, εν μέσω πολλών αντιξοοτή­των και κυρίως κινδύνων η Εκκλησία, οι Διδάσκαλοι του Γένους, τα Σώματα Κλεφτών και κατά κύριο λόγο η Φιλική Εταιρεία.

Στον Αγώνα που διεξήχθη στις Παραδουνάβιες Χώρες (Ηγεμονίες), έλαβαν ενεργό μέρος πολλοί Μακεδόνες, μεταξύ των οποίων ο Γεώργιος Ξενοκράτης και ο Νικόλαος Τουζουνίδης από την Θεσσαλονίκη, οι οποίοι εφονεύθησαν την 17η Ιουνίου 1821 κατά την επική μάχη του Σκουλενίου και ο Γεωργάκης Ολύμπιος, ο οποίος μαζί με τον επίσης Μακεδόνα φίλο του Ιωάννη Φαρμάκη, κατόρθωσαν να διατηρηθεί ο Αγώνας στη Μολδαβία επί τετράμηνον εισέτι, αγωνιζόμενοι μετά την πανωλεθρία που υπέστη ο Ιερός Λόχος στο Δραγα­τσάνι. 

Οι Μακεδόνες και η Επανάσταση 1821: Αραπίτσα, τo ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ της Νάουσας τον Απρίλη του 1822.

Οι πολιορκημένοι από τους Τούρκους στον πύργο του Ζαφειράκη στη Νάουσα πραγματοποιούν ηρωική έξοδο.

 13 κορίτσια της Νάουσας, μανάδες και παιδιά, συγκεντρώνονται στη γέφυρα της Αραπίτσας και ρίχνονται στον καταρράκτη, επαναλαμβάνοντας το χορό του Ζαλόγγου.

Η 1η οικιστική παρουσία της Νάουσας συμπίπτει με την οθωμανική εποχή(α’ μισό 15ου αι.).
Οι Τούρκοι, αμέσως μετά την κατάληψη της περιοχής, παραχωρώντας ιδιαίτερα προνόμια, προσπάθησαν να συγκεντρώσουν στη θέση που βρίσκεται η σημερινή πόλη τους κατοίκους των γύρω ορεινών χωριών.
Απηλλάγησαν από τους φόρους, απαγορεύθηκε η εγκατάσταση Οθωμανών, εκτός από τον στρατιωτικό διοικητή και τον δικαστή, ενώ επιτράπηκε στους Ναουσαίους να εκλέγουν μόνοι τους, τους άρχοντές τους και να διατηρούν φρουρά στην πόλη.

Το 1822 η Νάουσα θα εξεγερθεί κατά των Οθωμανών, αλλά η εξέγερση καταστέλλεται με βαρύ φόρο αίματος.

 Το Ολοκαύτωμα της Νάουσας, δηλ. η αιματηρή κατάπνιξη της επανάστασης, με την θυσία των Ναουσαίων γυναικών μαζί με τα παιδιά τους στα νερά της ρέματος της Αράπιτσας, καθιέρωσε τη πόλη ως Ηρωική.

Οι Μακεδόνες και η Επανάσταση 1821: Εθνικά Αισθήματα και Δράση Ελλήνων Μακεδονίας επί τουρκοκρατίας (1430-1821)

Επ΄ευκαιρία των εορταστικών εκδηλώσεων για τα 190 χρόνια

του ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ της Νάουσας,

 σας παραθέτω

   το Δημοσίευμα του

 Απόστολου Ε. Βακαλόπουλου

 με θέμα ¨Εθνικά  Αισθήματα και Δράση των Ελλήνων της Μακεδονίας(1430-1821)".

Απόστολος Ε. Βακαλόπουλος, Θεσσαλονίκη 1954.

Κυρίες και κύριοι,

Ή Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών από πέρυσι έχει καθιερώσει να πανηγυρίζει με σεμνή πνευματική γιορτή, όπως και τα άλλα ανώτατα πνευματικά ιδρύματα του κράτους, την πιο μεγάλη εθνική στιγμή του νέου Ελληνισμού και ν' αποτίνει φόρο αιώνιας τιμής και ευγνωμοσύνης στους αθάνατους εκείνους προγόνους μας, οι όποιοι χάρισαν σε μας τούς μεταγενεστέρους το πρώτο και ύψιστο αγαθό, την ελευθερία.

 ’Ιδιαίτερος όμως σκοπός τής Εταιρείας είναι να τονίσει και να έξάρη  την ηρωική προσφορά των Ελλήνων τής Μακεδονίας, οι όποιοι με ποταμούς αιμάτων πότισαν την πολυβασανισμένη χώρα τους.

Plutarch (Βίοι Παράλληλοι,Vitae parallelae): Alexander der Grosse.

Plutarch 

 (griechisch Πλούταρχος, lateinisch Plutarchus;

Alexander der Grosse.

 * um 45 in Chaironeia; † um 125) war ein griechischer Schriftsteller.

Er verfasste zahlreiche biographische und philosophische Schriften, die seine umfassende literarische und philosophische Bildung und Gelehrsamkeit zeigen.

Sein bekanntestes Werk, die Parallelbiographien (  Bíoi parálleloi, οἱ βίοι παράλληλοι, Vitae parallelae, „Parallele Lebensbeschreibungen“), stellt jeweils die Lebensbeschreibung eines Griechen und eines Römers vergleichend einander gegenüber. 

 In diesen Vitenpaaren wird jeweils ein herausragender Grieche mit einem Römer verglichen.

In den Bioi paralleloi behandelt Plutarch die wichtigsten Staatsmänner der Vergangenheit von Theseus bis Marcus Antonius.

Es handelt sich um 23 Biographienpaare, die jeweils einen Griechen und einen Römer zusammenstellen, deren Leben Ähnlichkeiten aufweisen (z. B. Alexander der Große und Caesar, Demosthenes und Cicero).

Plutarch beschreibt seine Figuren mit negativen und positiven Eigenschaften, und einige große antike Persönlichkeiten werden mit genügend moralischen Mängeln geschildert, um als abschreckende Beispiele zu dienen, z. B. Demetrios. In den meisten Fällen ist die Beurteilung jedoch ausgewogener.

(Wikipedia)

Alexander

Wenn ich hier das Leben König Alexanders erzähle, so möchte ich bei dem Reichtum der Ereignisse die Bitte an die Leser vorausschicken: zu entschuldigen, daß ich nicht alle berühmten Begebenheiten genau und umständlich berichte, sondern die meisten nur kurz berühre.

Die makedonischen Sprache in der Antike.

Antikes Makedonien. Schrift Tafel aus Palatiano Kilkis-Makedonien
Η επιγραφή του Παλατιανού - Κιλκίς

Georgios K. Giannakis

Universität Ionnina

 Die Bilder und die Textformatierungen 

sind unsere Auswahl (Yauna),
 und nicht im Text enthalten.

Die Eigenart der makedonischen Sprache in der Antike und ihr Verhältnis zum Griechischen war seit altersher Gegenstand von Diskussionen, die sich bisweilen in stark aufgeladener Atmosphäre und ohne streng wissenschaftliches Rüstzeug abspielten; gewöhnlich jedoch fand der Dialog auf der Grundlage wissenschaftlicher Kriterien statt.

Es sind zwei Grundthesen, um die herum sich die Wissenschaftler beim vorliegenden Thema bewegen.

Eine Gruppe von Sprachwissenschaftlern und Philologen vertrat die Meinung,
das Makedonische stelle eine unabhängige indogermanische Sprache dar
 (z.B. O. Müller, G. Meyer, M. Vasmer u.a.), während eine zweite Gruppe von Sprachwissenschaftlern und Spezialisten dafür eintrat, das Makedonische sei ein altgriechischer Dialekt (z.B. G. N. Hatzidakis, O. Hoffmann u.a.).

In den letzten zwanzig oder dreißig Jahren hat sich um dieses Thema im Rahmen der zweiten oben genannten Spezialistengruppe eine Forschungsaktivität entwickelt, nach der das Makedonische einen altgriechischen Dialekt darstellt, der viele Ähnlichkeiten mit den nordwestlichen griechischen Dialekten aufweist, speziell mit dem dorischen. 

Hellenistische Zeit: PTOLEMAIOS I. SOTER

 Werner Huß

Große Gestalten der griechischen Antike

58 historische Portraits von

Homer bis Kleopatra.

Die Bilder und die Textformatierungen 
sind unsere Auswahl (Yauna),
 und nicht im Text enthalten.

Die weltgeschichtliche Bedeutung des Makedonen Ptolemaios (etwa 360-282 v. Chr.) beruht auf der Gründung und dem Ausbau des mächtigsten Reichs der hellenistischen Zeit, des «ptolemäischen» Ägypten. 

Diese Leistung hätte Ptolemaios aber nicht erbringen können, hätte er nicht zu den Männern gehört, die beim Tod Alexanders des Großen (323) über einen herausragenden Einfluß verfügten.

Die politischen Anfänge des Ptolemaios lagen bei Alexander.

Ptolemaios, der «Kriegerische», war der Sohn des Lagos und der Arsinoë und stammte aus der makedonischen Landschaft Eordaia. 

Sein Vater war wahrscheinlich von vornehmer, aber nicht von fürstlicher Herkunft.
Seine Mutter jedoch entstammte einer Seitenlinie des Königshauses.

Möglicherweise führte die kräftige Nachzeichnung der königlichen Linie des Geschlechts durch die spätere höfische Propaganda dazu, daß man in manchen Kreisen munkelte, Ptolemaios sei der natürliche Sohn Philipps II. 

Natürlich ein haltloses Geschwätz - aber doch kaum ein schädliches, eher ein nützliches Geschwätz, wurde Ptolemaios dadurch doch zum Halbbruder des großen Alexander.

Als Junge wurde er, der als Sproß einer adligen Familie höchstwahrscheinlich die Schule der «königlichen Pagen» (basilikoi paides) besuchte, ein Freund des Kronprinzen.

Nach seinem Regierungsantritt rief Alexander ihn nach Makedonien, das er zeitweilig verlassen hatte, zurück.
Nicht als «einfacher Soldat» (so Iustinus), aber doch ohne einen hohen militärischen Rang begleitete er den König wahrscheinlich bereits auf dessen europäischen Feldzügen. 

Makedonische Kämpfer

Am asiatischen Feldzug nahm er anscheinend von Anfang an teil. 330 wurde er «Leibwächter» (somatophylax) des Königs.

Μακεδονικός Αγώνας: Ο Πόντιος Εθνομάρτυς Φώτιος Καλπίδης. Μητροπολίτης Κορυτσάς, Πρεμετής και Μοσχόπολης.

Η σεπτή μορφή του Φωτίου

του Λάζαρου Αθ. Παπαιωάννου.

Έκδοση

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΦΙΛΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑΣ

ΙΔΡΥΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΤΟ 1871.

ΑΠΟ ΤΟ 1924 ΕΔΡΕΥΕΙ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ,

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1983

Ο ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΣ 

ΦΩΤΙΟΣ ΚΑΛΠΙΔΗΣ

(1862-1906)

ΠΡΟΛΟΓΟΣ 

ΤΑΚΗ Π. ΓΚΟΣΙΟΠΟΥΛΟΥ

’Ανθρώπινη αξία είναι η αρετή και  η αλήθεια.

"Όσοι διακονούν τις δυο αυτές αξίες στη ζωή διαφωτίζουν την ίδια τους ιδιοσυγκρασία και στήνουν στο βάθρο το δικό τους άγαλμα σκαλισμένο άπ΄ την Ιστορική γνώση και την πνευματική τους επάρκεια.

Ο Μακεδονικός Αγώνας στην Ανατολική Μακεδονία

Ο Άγιος ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ
Μητροπολίτης Δράμας.

του Γεωργίου Μόδη.

"Ο ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ 

ΚΑΙ  Η ΝΕΩΤΕΡΗ 

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ"

 ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ.

(οι φωτογραφίες επιλογή Yauna)

ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

«Τσεκούρι στον ντόκτορ Γιάννη,

 μολύβι στον Έλληνα πρόξενο, 

μαχαίρι στον Έλληνα μητροπολίτη»,

 έγραφε στον βοεβόδα Τάσκα της περιοχής Σερρών το περίφημο γράμμα. 

Και ο ντόκτορ Γιάννης, ο γιατρός δηλαδή Θεοδωρίδης, μόλις το 'μαθε, έμασε τα μπαγουλάκια του και το 'σκασε στην Αθήνα, αν και ύποπρόξενος της Μεγάλης Βρεταννίας ...

Απ' την άλλη μεριά έγραφε ο Draganof ότι στην εκκλησία των Ταξιαρχών Σερρών (8 Νοεμβρίου 1905) κήρυξε ο εφημέριος Παπαστέφανος ότι όποιος σκοτώση Βουλγάρους θ' αγιάση. 

Δεν είναι βέβαιο αν έγραφε την αλήθεια. 

Είναι γεμάτο ανακρίβειες και ψέματα το προπαγανδιστικό βιβλίο του. 

Επιδίωκε ν' άποδείξη ότι οι «Μεταρρυθμίσεις» είχαν αποτύχει και η μόνη λύση ήταν η αυτονομία. 

Παρουσιάζει για βουλγαρικά θύματα ελληνικών σωμάτων χωριά ελληνικά που τα έκαψαν οι κομιτατζήδες! 

Makedonien ist nicht griechisch sondern Griechenland: Geschichtliche Nachweise des Griechenthums der Makedonier.

Widmung Alexander des Großen
an die Athena Polias 
London,  British Museum

G.N. HATZIDAKIS

Athen 1897
(S. 39-57)

Die Bilder und die Textformatierungen 
sind unsere Auswahl (Yauna),
 und nicht im Text enthalten.

Zur Abstammung der
Alten Makedonier

Eine Ethnologische Studie

Die phonetischen Argumente sind, weil von subjektiven Anschauungen unabhängig, die allerschlagendsten; nun giebt es aber auch Forscher, die diesen lautgeschichtlichen Studien fern stehend sich durch derartige Argumente gar nicht oder nur schwer überzeugen lassen. Ich werde also im Folgenden versuchen, auch historische Zeugnisse des Griechenthums der Makedonier beizubringen.

Zuerst bemerke ich, dass die Makedonier die Römer Barbaren genannt haben, was sie ohne Zweifel nicht hätten thun dürfen, wenn sie selbst Barbaren gewesen wären.