Das Slavo-Makedonisches Alphabet: Eine Kommunistische Erfindung (1945).

Kodeks-Server: Kultur und Kulturgeschichte Makedoniens (Slavo-Makedoniens)

The Making of the 'Macedonian' Alphabet

 

The Alphabet Decree

PRÄSIDIUM DER ASNOM
 [= Antifaschistische Volksbefreiungsbewegung von Makedonien]

Ποιος μίλησε στους Μακεδόνες για τον Μεγαλέξανδρο, ο Καραβαγγέλης η ο Gotse Delchev ;

  

Μητροπολίτης Καστοριάς
Γερμανός Καραβαγγέλης

Gotse Deltsev

Ο ανταγωνισμός της 
ελληνικής 

και βουλγαρικής
 εκπαίδευσης-παιδείας 

στη Μακεδονία.

Μέγας Αλέξανδρος και Δαρείος

Ο Μέγας Αλέξανδρος
στην Ελληνική Παράδοση

Την αποκλειστικότητα της εκπαίδευσης και της παιδείας στη Μακεδονία και Θράκη αλλά και   σε όλα τα μήκη και πλάτη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας είχαν αναμφίβολα για αιώνες οι Έλληνες.

Η ίδρυση της βουλγαρικής εξαρχίας και η ραγδαία εξάπλωση σημασία Μακεδονία και Θράκη είχε ως αποτέλεσμα την ίδρυση βουλγαρικών σχολείων.

Makedonikos Agonas-Makedonischer Kampf. Der ethnische Bürgerkrieg in Makedonien (1904-1908).

Stempel des Griechisch-MakedonischenKomitees(1904):

Der Makedonischer König Alexander der Grosse 
und der
 Byzantinischer Kaiser  der Makedonischer Dynastie
Basileios II der  'Bulgarentöter',

Kyriaki Doukelli

Inauguraldissertation

zur Erlangung des akademischen Grades

 eines Doktors der Philosophie

der Universität Mannheim
November 2008

Die Bilder und die Textformatierungen 
sind unsere Auswahl (Yauna),
 und nicht im Text enthalten.

DIE GRIECHISCH-BULGARISCHEN 

PARTISANENKRIEGE IM JAHR 1906. 

DIE GRIECHISCHE “ORGANISATION”

Ion Dragoumis
Der Makedonier aus Vogatsiko Kastoria,
Vizekonsul in Monastiri

Bis Ende 1905 waren die Provinzen in Makedonien von griechischer Seite auf einen Kampf gut vorbereitet wurde. Zwischen den verschiedenen kleineren Organisationen bestanden Verbindungen.

Im Jahr 1906 musste der Kampf in den großen Städten organisiert, koordiniert und neue Verbindungen herstellt werden.
Seit Januar 1904 war in Monastiri eine griechische Organisation entstanden, die den Namen “Innere Organisation” trug.

Diese Initiative erfolgte hauptsächlich durch Spyros Doumas in Zusammenarbeit mit Stavros Nalis und Konstaninos Michail.

Nach diesem Vorbild sollten weitere Organisationen in allen großen Städten gegründet und ein wirtschaftlicher Krieg gegen Bulgaren und Juden geführt werden.

Im März 1906  kam  Athanasios  Souliotis -Nikolaides  als  Vertreter  des  deutschen Nähmaschinenherstellers Nothmann in Thessaloniki an. 

Geschichte Makedoniens und Thrakiens von den Balkankriegen bis zum Ersten Weltkrieg.

Carte ethnographique de la Péninsule balkanique,
Jovan Cvijic 

Kyriaki Doukelli

Inauguraldissertation

zur Erlangung des akademischen Grades

 eines Doktors der Philosophie

der Universität Mannheim
November 2008

Die Bilder und die Textformatierungen 
sind unsere Auswahl (Yauna),
 und nicht im Text enthalten.

DIE PROBLEMATIK DER 

ETHNISCH-KONFESSIONELLEN 

HETEROGENITÄT

 IN DEN EUROPÄISCHEN  

PROVINZEN DES 

OSMANISCHEN  REICHES.

Einer der entscheidenden Faktoren, die zu Auseinandersetzungen und Unruhen in den europäischen Provinzen des osmanischen Reiches führten, war die ethnisch-konfessionelle Heterogenität. 

Namensstreit Makedonien-Makedonische Frage: Mythos und Wirklichkeit. Makedonski, Griechen oder (und) Slawen?

Die ethnographische Karte von Synvet (1877).Völker Tafel :
Griechen, Greco-Bulgaren,
 Serbo-Croaten, Bulgaren,
Moslems, Rumanen, Albaner

Die Balkanvölker.

Von 

Prof. Dr. 
Eugen Oberhummer. 

Vortrag,

gehalten den 14. März 1917.

Die Bilder und die Text-Formatierungen 
sind unsere Auswahl (Yauna),
 und nicht im Text enthalten

Der ganze Vortrag (klick hier).

Über die Völker der Balkanhalbinsel ist in unserer Zeit so vieles gesprochen und geschrieben worden, daß es als ein Wagnis erscheint, in dem engen Rahmen eines Vortrages die Fülle von Fragen zu erörtern, die sich an diesen Gegenstand knüpfen. Es kann sich hiebei nur um einen Versuch handeln, in Umrissen den Stand der Forschung zu kennzeichnen und durch Hinweise auf die einschlägige Literatur dem Fernerstehenden den Weg zu eingehenderen Studien zu weisen.

Η εικόνα του Έλληνα στα σύγχρονα Βουλγαρικά εγχειρίδια Ιστορίας.

Vasil Giuzelev, Istorija

ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΡΗ

Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων

Επιστημονική Επιτηρίδα

Παιδαγωγικού Τμήματος
Ιωάννινα 1993

(οι φωτογραφίες επιλογή Yauna)

Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΣΤΑ ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΑ

ΙΣΤΟΡΙΑΣ (1990 ΚΑΙ ΕΞΗΣ)

Η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού μετά το 1989 στις χώρες της ΝΑ Ευρώπης και οι πολιτικές ανακότατάξεις που σηματοδότησε το κοσμοϊστορικό αυτό γεγονός στη Βαλκανική αναζωογόνησαν με ανεπανάληπτο τρόπο μαζί με τους εθνικισμούς και το ενδιαφέρον για το ιστορικό παρελθόν.

Για άλλη μια φορά η ιστορία καλείται να υπηρετήσει τις ανάγκες της πολιτικής εξουσίας, να εξισορροπήσει τη διασαλευμένη κοινωνική συνοχή και να καλύψει το ιδεολογικό κενό που άφησε πίσω της η εκτοπισμένη μαρξιστική λενινιστική κοσμοθεωρία. .

Καπετάν Κώτας (1897): Το πρώτο ελληνικό μακεδονικό αντάρτικο σώμα.

Καπετάν Κώτας
 Κωνσταντίνος Χρήστου (1860 – 1905) 

                               ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Α. ΒΑΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ

ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ

(οι φωτογραφίες  επιλογές Yauna) 

Ελληνικοί αντιστασιακοί πυρήνες 

στις παραμονές του 

μακεδόνικου αγώνα (1897-1904).

Η ψυχολογική προετοιμασία του ελληνισμού της Μακεδονίας και η συνειδητοποίηση του ένοπλου αγώνα είχαν συντελεστεί ήδη στα τέλη του 19ου αιώνα, όπως είδαμε στα προηγούμενα κεφάλαια, ύστερα από τις βίαιες βουλγαρικές ενέργειες και τις άκαρπες επικλήσεις των Ελλήνων προς τους διπλωματικούς εκπροσώπους του ελληνικού κράτους για το σχηματισμό ένοπλων αντιστασιακών πυρήνων.

Στα 1897 το ελληνικό προξενείο της Θεσσαλονίκης απέκρουσε σχετικές προτάσεις των Ελλήνων κατοίκων της Μακεδονίας για τη δυναμική αντιμετώπιση των βουλγαρικών σωμάτων.

ΒΜΑΡΚ(ΒΜΡΟ): Η εξέγερση του Ilinden–Preobrazhenie (Ιλιντεν-Πρεομπράζινιε, Μεταμορφώσεως του Σωτήρος) και η Δημοκρατία της Στράντζα (Αυγ.1903).

Η Makedo-Adriopolitan Currier
 Pavel Genadiev 1903.

  ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΟΝΟΜΑΖΟΝΤΑΝ 

"ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ - ΑΔΡΙΑΝΟΥΠΟΛΗΣ"

Η εξέγερση του  Ilinden–Preobrazhenie, Ιλιντεν-Πρεομπράζινιε αναφέρεται πολλές φορές στην ελληνική βιβλιογραφία 
κακώς μόνο ως εξέγερση του Ilinden (Ιλιντεν) χωρίς αναφορά στην σχεδόν ταυτόχρονη εξέγερση στη Ανατολική Θράκη και δίδεται η εντύπωση ότι η εξέγερση έγινε μόνο στη Μακεδονία για ευνόητους λόγους.

Την εξέγερση οργάνωσε και εξετέλεσε η

ΒΜΑΡΚ Βουλγαρική Επιτροπή(Κομιτάτο) Μακεδονίας Αδριανούπολης

και όχι η 

ΒΜΡΟ ΕΜΕΟ Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση.

Η ΒΜΡΟ ΕΜΕΟ ιδρύθηκε το 1919 ως διάδοχη κατάσταση της ΒΜΑΡΚ.

Η ΒΜΑΡΚ είναι το Βουλγαρικό Κομιτάτο.

Η ίδια οργάνωση είχει ταυτόχρονη παρουσία και δραστηριότητα και στη Μακεδονία και στη Θράκη. 

Δεν ήταν ούτε 
Μακεδονική ούτε 
θρακική ήταν
βουλγαρική.

Οι βουλγαρικές επαναστατικές οργανώσεις την περίοδο εκείνη  ονομαζόταν με τον γεωγραφικό  προσδιορισμό "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΑΔΡΙΑΝΟΥΠΟΛΗΣ".

Αξίζει να ρωτηθεί κανείς αφού η ΒΜΑΡΚ σχεδίασε και συμετείχε και στην εξέγερση στη Θράκη, οι σεντραλιστές ή οι βερχοβιστές , τι επεδίωκαν;
Ήθελαν ανεξάρτητη η αυτόνομη Θράκη-Αδριανούπολη;
Η "Θράκη στους Θρακιώτες" κατά το "Η Μακεδονία στους Μακεδόνες";
Τέτοιο σύνθημα όμως δεν υπήρξε!

Εισαγωγικά:

Το τρίπτυχο ΟΜΟΓΛΩΣΣΟ - ΟΜΟΘΡΗΚΟ - ΟΜΟΕΘΝΕΣ

Μετά την υπογραφή της Συνθήκης του Βερολίνου  στις 13 Ιουλίου 1878 η Μακεδονία και η Θράκη παρέμειναν υπό οθωμανική κυριαρχία.

Ελληνική Μακεδονική γη: Περί Σλάβων στη Μακεδονία, Σλαβομακεδόνων και Μακεδόνων.

Μακεδονικό Μωσαικό

Χρήστος Ζαχόπουλος

Από "Τα Βυζαντινά", 

εκδ. ΜΙΚΡΟΣ IANOS,

 Θεσσαλονίκη 2007. (οι φωτογραφίες επιλογή Yauna) 

Οι πηγές της μεσοβυζαντινής περιόδου 

και 

η νεοπλασία «Σλάβοι-Μακεδόνες»

Η γλώσσα ως εκφραστικό όργανο συχνά υφίσταται διαστρεβλωτικές, εννοιολογικής υφής, επεμβάσεις, που αποσκοπούν στο να αποδυναμώσουν ή να προσαρμόσουν στα εκάστοτε συμφέροντα και επιδιώξεις το περιεχόμενο των λέξεων και των όρων, μεταβάλλοντάς το. 

Κύριο χαρακτηριστικό των επεμβάσεων αυτών, άλλοτε πιο διακριτικών και έμμεσων και άλλοτε πιο βίαιων και άμεσων (ιδιαίτερα όταν προέρχονται από εξουσία ολοκληρωτική), είναι η δια της διαρκούς επανάληψης επιβολή του νέου περιεχομένου μιας λέξης. 

Μια ανάλογη ακραία μορφή επέμβασης στη γλώσσα περιέγραψε ο G. Orwell με τη «Νέα Ομιλία» του καθεστώτος του «Μεγάλου Αδελφού»(1).

Ειδικότερα η ορολογία είναι, συχνά, δύσκολο να αποσυνδεθεί από προκαταλήψεις, ιδεολογικά κίνητρα και επιδιώξεις. 

Η εισαγωγή και καθιέρωση, αν θέλετε, του όρου «Βυζαντινός» αποτελεί το πρώτο διδακτικό παράδειγμα(2), ενώ η χρήση των όρων «Βόρειος Ήπειρος» ή «Νότια Αλβανία» για τον προσδιορισμό του ίδιου χώρου μας προσφέρει μία απόδειξη της διαχρονικότητας του προβλήματος.

Επισημαίνοντας, σχετικά, το πρόβλημα της βαθμιαίας καθιέρωσης παραπλανητικής ορολογίας

 -με απώτερους, διαφανείς, πολιτικούς σκοπούς -

σε ό,τι αφορά τους όρους 

«Μακεδονία» - 

«Μακεδόνες»,

 η κ. Μαρία Νυσταζοπούλου-Πελεκίδου παρατηρεί: 

Ίων Δραγούμης (14 Σεπτεμβρίου 1878 - 31 Ιουλίου 1920): ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΜΑ

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ 
14 Σεπτεμβρίου 1878 - 31 Ιουλίου 1920

  (οι φωτογραφίες επιλογή Yauna) 

Το άρθρο αυτό. με την υπογραφή «Βρούτος» τυπώθηκε στον αριθμό 197 του «Νουμά» (29 του Δεκέβρη 1912).

Έκαμε δυνατή εντύπωση.
Όλοι το νιώσανε που είναι του Δραγούμη.

Ένας μάλιστα, ο μακαρίτης δικηγόρος Σπύρος Συνοδινός, ήρθε ύστερ' από λίγες μέρες στο γραφείο μου, και αγόρασε καμιά τριανταριά φύλλα, για λογαριασμό του «Δικηγορικού Συλλόγου», λέγοντάς μου κομπαστικά:
― Κ' εγώ είμαι φαυλοκράτης σαν το Δραγούμη!

Άμα του το είπα αυτό, στο Υπουργείο των Εξωτερικών ένα δειλινό, μου αποκρίθηκε γελώντας ·
― Αυτά είναι που σε κάνουνε να συλλογίζεσαι να πης λεύτερα στον τόπο τούτο τη γνώμη σου!

Στο άρθρο του αυτό απάντησα με δικό μου άρθρο, με τίτλο «Τιμή και όχι ανάθεμα» και με υπογραφή «Γράκχος Γραικός» στον αριθ. 499. 

Το άρθρο μου αυτό το τέλιωνα έτσι: 
«Εγώ τουλάχιστο δεν απελπίζουμε πια για τίποτε. Ύστερ' απ' αυτά που είδα, που ακόμα δα θαρρώ πως τα ονειρεύουμαι, καρτερώ να ιδώ κ' άλλα μεγαλύτερα. 
Γιατί ίσαμε τα προχτές ήμουνα ο πιο απαισιόδοξος ίσως Ρωμηός.
 Σε τίποτα δεν πίστευα, όλα τα κορόιδευα και τα πιο ιερά ακόμα.

 Άκουγα Μεγάλη Ιδέα και μέσα μου Μεγάλη Μωρία την έλεγα.

Τουρκοκρατούμενη Μακεδονία: Μακεδόνες αρματολοί τον 17ο αιώνα.

"εις  τους χειλλίους εξακοσίους ενηνταπέντι χρόνους έβγαλαν το Μιτάνοι από το αρματολήκοι και το πήρεν ο Αλιμάνης εις ταις οκτο του Σεπτεμβρίου."
Ανορθόγραφο κείμενο του μοναστηριού της Αγίας Τριάδας στο Βελβενδό.

Αρματολός τις.

ΑΙΙΟΣΤ. Ε. ΒΑΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ

ΙΙανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης  

Ο ΑΡΜΑΤΟΛΟΣ ΜΕΪΝΤΑΝΗΣ
(ΤΕΛΗ 17ου AI.)

Κατά τους πρώτους ιδίως αιώνες της Τουρκοκρατίας θα έζησαν και θα έδρασαν πολλοί ασφαλώς και ονομαστοί αρματολοί και κλέφτες, για τους όποιους όμως σήμερα δεν ξέρουμε τίποτε.

 Μόνον η εύρεση και η δημοσίευση νέων ιστορικών πηγών ίσως μας γνωρίση μερικούς απ’ αυτούς και μας αποκαλύψη ενδιαφέρουσες πτυχές από τη δράση τους, όπως π.χ. έγινε υστερ’ από την εκδοση των «Στρατιωτικών Ενθυμημάτων» του Νικ. Κασομούλη, ο οποίος εξιστορεί την ζωή ενός σχεδόν άγνωστου αρματολού και κλέφτη του 17°ου αι., του Μεγδάνη, η μάλλον του Μειντάνη, όπως θα έπρεπε να γραφή το όνομά του.

Την ιστορία του την άκουσε ο Κασομούλης από τον καπετάνιο του Ασπροποτάμου Νικολό Στορνάρη τον καιρό που υπηρετούσε κοντά του ως γραμματικός (1822 -1826).

Τουρκοκρατούμενη Μακεδονία: Τα εθνικά αισθήματα των Μακεδόνων και η επαναστατική τους δράση (1430-1821).

Απόστολος Ε. Βακαλόπουλος, 

ΕΤΑΙΡΕΙΑ  ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΑΡ. 14

Θεσσαλονίκη 1954
(οι φωτογραφίες  επιλογές Yauna)

Εθνικά Αισθήματα 

και Δράση 

Ελλήνων Μακεδονίας

 επί τουρκοκρατίας (1430-1821).

 ΛΟΓΟΣ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ 
ΕΠΙ ΤΗι ΕΘΝΙΚΗι ΕΟΡΤΗι ΤΗΣ 25ηι ΜΑΡΤΙΟΥ 
ΕΚΦΩΝΗΘΕΙΣ 
ΕΝ ΤΗι ΑΙΘΟΥΣΗι 
ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ

Κυρίες και κύριοι.

Η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών από πέρυσι έχει καθιερώσει να πανηγυρίζη με σεμνή πνευματική γιορτή, όπως και τα άλλα ανώτατα πνευματικά ιδρύματα του κράτους, την πιο μεγάλη εθνική στιγμή του νέου Ελληνισμού και ν’ αποτίνει φόρο αιώνιας τιμής και ευγνωμοσύνης στους αθανάτους εκείνους προγόνους μας, οι οποίοι χάρισαν σε μας τους μεταγενεστέρους το πρώτο και ύψιστο αγαθό, την ελευθερία. Ιδιαίτερος όμως σκοπός της Εταιρείας είναι να τονίση και να εξάρη την ηρωική προσφορά των Ελλήνων της Μακεδονίας, οι όποιοι με ποταμούς αιμάτων πότισαν την πολυβασανισμένη χώρα τους.

Πραγματικά όχι μόνο τα εθνικά τους αισθήματα, αλλά και οι εθνικές τους πράξεις είναι τόσο πολλές και τόσο μεγάλες, ώστε ο ομιλητής της ημέρας δεν αισθάνεται καθόλου την ανάγκη να εκφρασθή με περίτεχνα ρητορικά σχήματα και λυρικούς τόνους. Τα δεδομένα μόνα τους γεννούν τα αισθήματα του θαυμασμού και της λατρείας και προκαλούν την εθνική συγκίνηση και την ψυχική ανάταση.  Ας σημειωθή μάλιστα ότι πολλά ακόμη Ιστορικά στοιχεία μένουν και ίσως μείνουν για πάντα σκοτεινά και άγνωστα.

Αλήθεια τι γνωρίζαμε πριν από 20 χρόνια για τη συμμέτοχη και συμβολή των Ελλήνων της Μακεδονίας στον αγώνα του 1821 ; 

Τα ελληνικά μακεδονικά κινήματα του 19ου αιώνα και η βουλγαρική εξεγέρση του Προφήτη Ηλία- Μεταμορφώσεως τουΣωτήρος (Ilinden-Preobraschenie) του 1903.

Στη σύγχρονη ιστορίας της Μακεδονίας 
δεν έγινε ποτέ  

καμιά επανάσταση και 

καμιά εξέγερση

για ανεξάρτητο 
Μακεδονικό κράτος.

Ελληνικά μακεδονικά επαναστατικά κινήματα.

 

Από το 17ο αιώνα  και ως την εθνική εξέγερση του 1821 οι Μακεδόνες είχαν προετοιμαστεί για τον μεγάλο ξεσηκωμό του ελληνικού γένους.

Τα επαναστατικά κινήματα στη Μακεδονία δεν ήταν ξεκομμένα από την Παλιγγενεσία.

Οι Μακεδόνες στην επανάσταση της Χαλκιδικής με αρχηγό το εκ Σερρών Μακεδόνα Εμμανουήλ Παπά όπως και η επανάσταση της Ναούσης με την ολική καταστροφή της πόλης δεν ευτύχισαν να δουν τη Μακεδονία ελεύθερη.

Ακολούθησαν η επανάσταση  του 1854 με τον Μακεδόνα αρχιστράτηγο Τσάμη Καρατάσο η οποία και αυτή καταπνίγει στο αίμα.

Και σε αυτή την εξέγερση οι Μακεδόνες πολέμησαν για την ένωση με την ελεύθερη Ελλάδα.

Στη επανάσταση του 1878 έχουμε μεν την Προσωρινή Κυβέρνηση της Μακεδονίας η οποία όμως είχε μικρή διάρκειας ζωής.

Στο αντάρτικο του 1896 οι Μακεδόνες πάλι ανεπιτυχώς εξεγέρθηκαν για την ένωση.

Ακολούθησε ο Μακεδονικός αγώνας με δύο μέτωπα.

Τους Τούρκους και για πρώτη φορά στην ιστορία της Μακεδονίας με τα άτακτα βουλγαρικά σώματα, τους κομιτατζήδες.

Ο αγώνας σταμάτησε με την Νεοτουρκική Επανάσταση, όμως στους Βαλκανικούς πολέμους μετά από 100 χρόνια περίπου αγώνων για την ενσωμάτωση ήρθε η στιγμή..

Σήμερα 100 χρόνια μετά την απελευθέρωση της Μακεδονίας μπορούμε μετά βεβαιότητας να πούμε ότι

 Ποτέ κανένας Μακεδόνας δεν πολέμησε για ανεξάρτητο Μακεδονικό κράτος.
Όλοι οι αγώνες των Μακεδόνων έγιναν για την ένωση με την Ελλάδα.

Βουλγαρικά επαναστατικά κινήματα.

Αυτονομία της Μακεδονίας.

 Βούλγαροι κομιτατζήδες. 

Βερχοβιστές και Σεντραλιστές.

Η βουλγαρική εξαρχία εισβάλλει στα ιερά χώματα της Μακεδονίας το 1870 με το σουλτανικό φιρμάνι.

Η Μακεδονία δεν είχε ανάγκη την εξαρχία.

Ήταν μια ξενόφερτη παράδοση.

Η εγκαθίδρυση της βουλγαρικής  και όχι μακεδονικής εξαρχίας άνοιξε τον ασκό του Αιόλου στα εσωτερικά της Μακεδονίας.
 Ιδρύονται βουλγαρικά και όχι μακεδονικά σχολεία στη Μακεδονία, για πρώτη φορά στην ιστορία της.

Το 1880 ιδρύεται το βουλγαρικό και όχι μακεδονικό γυμνάσιο Αρρένων Θεσσαλονίκης (Солунска българска мъжка гимназия) στο οποίο σπουδάζουν τα μακεδονόπουλα βουλγαρική ιστορία και εμπεδώνεται  η βουλγαρική συνείδηση.

ΤΟ ΚΊΝΗΜΑ ΤΗΣ ΑΜΠΕΛΟΥ βουλγαριστί "ΛΟΖΑ".

Το 1891 ιδρύεται στη Σόφια ο Μακεδονικός Λογοτεχνικός Σύλλογος Νέων, ένας βουλγαρικός Σύλλογος μεταναστών από την Μακεδονία, ο οποίος λειτουργεί ως το 1894 .

Σκοπός του Συλλόγου η ενσωμάτωση της βουλγαρομακεδονικής διαλέκτου στη βουλγαρική γλώσσα μετά την επίσημη απόρριψη το 1880 από του Βουλγάρους γλωσσολόγους των διαλέκτων της Μακεδονίας στην νέα βουλγαρική γλώσσα.

Μέλη του Συλλόγου είναι διακεκριμένοι απόφοιτοι του Βουλγαρικού Γυμνασίου Αρρένων Θεσσαλονίκης από όλα τα σημεία της Μακεδονίας.

Τον Ιανουάριο του 1892 εκδίδεται το πρώτο τεύχος του περιοδικού ΛΟΖΑ το οποίον εστί μεθερμηνευόμενον ¨ΑΜΠΕΛΟΣ¨.

Τα άρθρα της ΛΟΖΑ  ήταν ιστορικά, πολιτιστικά και λαογραφικά.

Τα μέλη του Συλλόγου, οι Lozars θεωρούσαν τους εαυτούς τους Βούλγαρους Μακεδόνες,

Die griechische Kultur des Antiken Makedonien. Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

Makedonien,  Dion

Δημ. Σαμσάρη

Ανδρέα Βαβρίτσα

Μαρίας Σιγανίδου

Δημ. Παντερμαλή

 ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΙΣΤΟΡΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΩΣ ΤΟ 1912

ΕΠ. ΑΠΟΣΤ. ΒΑΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ

ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ

Μακεδονική Βιβλιοθήκη Αρ. 63

(οι φωτογραφίες επιλογή Yauna)

Οι Μακεδόνες, δωρικό φύλο, μιλούσαν, όπως απέδειξαν κορυφαίοι  Έλληνες και ξένοι επιστήμονες (γλωσσολόγοι και ιστορικοί), μια δωρική διάλεκτο, συγγενική με την αιολική και τη θεσσαλική. Δυστυχώς δεν σώθηκε κανένα φιλολογικό η επιγραφικό κείμενο της πρώιμης εποχής γραμμένο στη μακεδονική διάλεκτο.

Οι αρχαιότερες επιγραφές που βρέθηκαν ως τώρα δεν ξεπερνούν τα χρονικά όρια της βασιλείας του Φιλίππου Β'.

Αυτό δεν είναι παράξενο, αν σκεφτεί κανείς ότι η γραφή δεν ήταν αναγκαία σ' ένα λαό, που στην πρώιμη περίοδο της ιστορίας του ασχολούνταν αποκλειστικά με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και τον πόλεμο.
 Έξαλλου είναι πολύ πιθανό οι Μακεδόνες να έγραψαν τα κείμενα τους σε φθαρτή ύλη (ξύλο η κερί) που καταστράφηκε στο πέρασμα των αιώνων.
Έτσι, σήμερα τη μακεδονική διάλεκτο την ξέρουμε μόνο από το γλωσσικό υλικό που διέσωσαν αρχαίοι λεξικογράφοι. Τό υλικό αυτό αποτελείται από 140 μεμονωμένες λέξεις, από 200 περίπου άνθρωπωνύμια και αρκετά τοπωνύμια, πού, όπως απέδειξε η γλωσσολογική έρευνα, είναι όλα, ως προς τη σημασία και τη γραμματική μορφή τους, ελληνικότατα.

Πάντως, από τον 5ο π.Χ. αιώνα είχε εισαχθεί στη Μακεδονία η αττική διάλεκτος, η οποία  μάλιστα, στην εποχή του Φιλίππου και Μ. Αλεξάνδρου υποσκέλισε οριστικά τη μακεδονική διάλεκτο.
 Από  την εποχή αυτή έχουμε και τα πρώτα επιγραφικά κείμενα.

Αλέξανδρος ο Μέγας και η Αργεία καταγωγή του.

ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΑΡΧΕΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ 

ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

ARGOLIKOS ARCHIVAL LIBRARY HISTORY AND CULTURE

   Ο Αλέξανδρος Γ’ γεννήθηκε το 356 π.Χ στην Πέλλα, 

την πρωτεύουσα τότε του Μακεδονικού βασιλείου. 

Μέγας Αλέξανδρος

Ήταν γιος του Μακεδόνα Φιλίππου Β’ και τηςΟλυμπιάδας, Πριγκίπισσας των Μολοσσών στην Ήπειρο. 

Πέθανε στην Βαβυλώνα, στο παλάτι του Ναβουχοδωνώσορα Β’ στις 13 Ιουνίου του 323 π.Χ., σε ηλικία ακριβώς 32 ετών και 8 μηνών. 

Βασιλιάς της Μακεδονίας, συνέχισε το έργο του πατέρα του, του Φιλίππου Β’.

 Ο Φίλιππος Β’ ήταν ιδιαίτερα ικανός στρατηγός, πολιτικός και διπλωμάτης, αναμορφωτής του μακεδονικού στρατού και του μακεδονικού κράτους.

Από τα πανάρχαια χρόνια, Αργείοι άποικοι είχαν εγκατασταθεί στη Μακεδονία και ιδρύσει μεγάλο και ισχυρό κράτος.

 Πολύ αργότερα ο Κάρανος, αδελφός του βασιλιά του Άργους Φείδωνος, από την γενιά των Ηρακλειδών, ήρθε κι αυτός στη Μακεδονία και ίδρυσε δικό του βασίλειο.

Η γλώσσα και η ελληνικότητα των αρχαίων Μακεδόνων.

Μακεδόνας με καυσία (περσ.Yaunatakabara),
 κεραμικό αγαλματίδιο του 3ου πχ. αιώνα

του Νικολάου Ανδριώτη

Καθηγητού του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Μακεδονική Λαϊκή Βιβλιοθήκη

Δημοσιεύματα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών

Θεσσαλονίκη 1952

(οι φωτογραφίες  επιλογές Yauna)

Η ελληνική φυλή κατά τα νεώτερα πορίσματα της Γλωσσολογίας είναι ένας από τους κλάδους του ίνδοευρωπαϊκού η ιαπετικού λαού που ζούσε ως την 5. χιλιετηρίδα π. X. αδιάσπαστος και ομόγλωσσος σε μια περιοχή της Β.Α. Ευρώπης — ίσως, κατά μια νεώτατη θεωρία, στη στέππη των Κιργισιών, ανάμεσα στην Κασπία και τα Ουράλια 1 —και ο οποίος μετά την 5. χιλιετηρίδα π. X. άρχισε να διασπάται τμηματικά και να απλώνεται προς όλες τις γεωγραφικές κατευθύνσεις, αφομοιώνοντας τους λαούς που κατακτούσε γύρω του.

Ετσι άλλα τμήματα των ίνδοευρωπαίων κατευθύνθηκαν πρός τα Ν. Α. και Ν. Δ. της ’Ασίας και διαμόρφωσαν ως τις αρχές της 2. χιλιετηρίδας π. X. τους Χεττίτες της Μ. ’Ασίας, τους ’Αρίους, δηλ. τους ’Ινδούς και τους Ίρανούς, τους Τοχάρους και τους Αρμενίους, και άλλα τμήματα κινήθηκαν προς τα δυτικά της κοιτίδας των ίνδοευρο)παίων και διαμόρφωσαν τους κυριώτερους ιστορικούς λαούς της Ευρώπης, δηλ. τους Ελληνες, ’Ιταλούς, Θρακοϊλλυριούς, Κέλτες, Γερμανικούς η Τευτονικούς λαούς και τους Βαλτοσλάβους.

Οί υπόλοιποι λαοί της Ευρώπης, δηλ. οι Φινλανδοί, οι Ούγγροι, οι Πρωτοβούλγαροι και οι Τούρκοι, ανήκουν όχι στην ίνδοευρωπαϊκή γλωσσική οικογένεια, αλλά στην ουραλοαλταϊκή, που αποτελεί το ιθαγενές εθνολογικό υπόστρωμα της Σιβηρίας, άπ’οπου και ήρθαν ως επιδρομείς πολύ αργότερα. 

Οι Ελληνες, αφότου χώρισαν από τους άλλους ίνδοευρωπαίους μετά την 5. χιλιετηρίδα π. X., κινήθηκαν με βραδύτατο ρυθμό επί 3 περίπου χιλιετηρίδες επάνω στον ευρωπαϊκό χώρο που εκτείνεται από την Ινδοευρωπαϊκή κοιτίδα ως την Ελλάδα.. 

'Ως τελευταίοι τόποι της διαμονής τους πριν κατεβούν στην Ελλάδα θεωρούνται οι πεδιάδες της Ουγγαρίας και της Σερβίας.

Απ’ εκεί, αφού πλήθυναν σημαντικά και απλωθήκαν εδαφικά, ώστε να αρχίσει κιόλας η πρωτοελληνική γλώσσα τους που μιλούσαν τότε να διασπάται σε διαλέκτους, ξεχύθηκε από την κοιλάδα του ’Αξιού πρός τους μακεδονικούς κάμπους το πρώτο ελληνικό κύμα, οι ’Ίωνες, περι το 2000 π. X.

Ή χώρα που εμελλε να δνομαστή Ελλάδα κατοικούνταν τότε από εναν άλλο, μή ινδοευρωπαϊκό, μεσογειακό λαό, συγγενή των Έτρούσκων της Ιταλικής χερσονήσου, τους οποίους βρήκαν όταν περί το 1500 π. X. κατέβηκαν εκεί οι επίσης ίνδοευρωπαιοι Ιταλοί. 

Οί αρχαίοι Ελληνες μιλούν για τον προκάτοχό τους λαό με διάφορα τοπικά ονόματα. τους ονομάζουν Πελασγούς, Τυρρηνους, Κάρες, Λέλεγες.

 Ή σημερινή επιστήμη τους ονομάζει συμβατικά Προέλληνες.

Οι Προέλληνες αντιπροσωπεύονται αρχαιολογικά στα μνημεία του κρητομινωικού η αιγαίου πολιτισμού.

 Ήταν λαός με πρώιμο πολιτισμό, όπως συμβαίνει για τους περισσότερους λαούς που ζουν γύρω στη Μεσόγειο. 

Ήταν θαλασσοπόροι, έμποροι και πειρατές.

 Οί αρχηγοί τους ζούσαν σε παλάτια μεγαλοπρεπή, εφοδιασμένα με ανέσεις που κάνουν και σήμερα εντύπωση και με καλλιτεχνική διακόσμηση που μαρτυρεί αναπτυγμένη και λεπτή καλαισθησία.

Οι ’Ίωνες απλώθηκαν τότε σε όλη την Ελλάδα, υποτάσσοντας και αφομοιώνοντας σιγά σιγά τους προελληνικούς κατοίκους της..

Πόσο αργά συντελέστηκε η ολοκληρωτική αφομοίωση των Προελλήνων από τους Έλληνες το δείχνει το γεγονός ότι ως τον 5. π. X. αιώνα σώζονταν υπολείμματα Προελλήνων στον ’Άθωνα και στη Λήμνο, όπως φαίνεται από τις σχετικές μαρτυρίες του Θουκυδίδη 2 και τις προελληνικές επιγραφές.

 Περίπου δυο αιώνες μετά την κάθοδο των Ιώνων, περί τον 17. αιώνα π. X., και πριν καλά καλά προχωρήση σημαντικά η γλωσσική αφομοίωση των Προελλήνων από τους ’Ίωνες, νέο κύμα ελληνικό κατεβαίνει πάλι από τα βόρεια, με πιο φρέσκη αλκή, και κατακτά τον εθνολογικά και γλωσσικά άνάμεικτον ακόμα ελληνικό χώρο, και αυτοί είναι οι Αίολοαχαιοί. 

Κι αυτοί, άλλου υποτάσσοντας τους ’Ίωνες κι άλλου απωθώντας τους πρός τα ανατολικά ελληνικά παράλια, τα νησιά και την απέναντι τους Ιωνία, απλώνονται σε ολόκληρη την Ελλάδα, περνούν στα βόρεια παράλια της Μ. ’Ασίας πρός το Αιγαίο, στην Κρήτη, και αργότερα άποικίζουν και την Κύπρο.

 Αύτοι είναι οι δημιουργοί του πρώτου μεγάλου ελληνικού πολιτισμού, που επάνω στο κορύφωμα και το τέλος του καθρεφτίζεται λογοτεχνικά στα ομηρικά έπη  και αρχαιολογικά στα ευρήματα των Μυκηνών, της Τίρυνθας, της Πύλου, του Όρχομενού, του Βαφείου κ. ά. τόπων.

Το τρίτο και τελευταίο ελληνικό κύμα κατεβαίνει σ την Ελλάδα τον 12. αιώνα π. X. 

Είναι οι Δωριείς, που επιφέρουν το τέλος του αίολοαχαϊκου πολιτισμού και εγκαινιάζουν την αρχή μιας σκοτεινής περιόδου τεσσάρων αιώνων, η οποία φτάνει ως τον 8. αιώνα π. X., οπότε λήγει η προϊστορία και αρχίζει με την εμφάνιση επιγραφών η ιστορική περίοδος. 

Και οι Δωριείς απλώνονται σε όλη τη μητροπολιτική Ελλάδα, την Κρήτη και τα νότια νησιά του Αιγαίου, αφήνοντας μόνο μερικά υπολείμματα εδάφους στους Αϊολοαχαιούς, δηλ. τη Θεσσαλία, τη Βοιωτία, την Αρκαδία και την Κύπρο, όπου οι Δωριείς δεν έφτασαν ποτέ, και στους Ίωνες τα ανατολικά παράλια της Πελοποννήσου, την ’Αττική, την Εύβοια και τα κεντρικά νησιά του Αιγαίου.

Μετά την κάθοδο των Ελλήνων στην Ελλάδα ένας άλλος ϊνδοευρωπαϊκός λαός, οι Θρακοϊλλυριοί, κλείνει τα βαλκανικά περάσματα πρός την Ελλάδα και κόβει την επαφή των Ελλήνων με τους άλλους λαούς της Κεντρικής Ευρώπης.

Δεν θα παρακολουθήσουμε τις κατοπινές κινήσεις των ελληνικών φυλών επάνω στην Ελλάδα και τις μεταναστευτικές τους κινήσεις πρός την Ανατολή και τη Δύση, γιατί όσα είπαμε σ΄αυτή τη συντομοτάτη και άδρομερή επισκόπηση της ελληνικής προϊστορίας δέ μας χρειάζονταν παρά ως προεισαγωγικά σιό κύριο θέμα μας, που είναι το εξής : 

Ανάμεσα στα τρία διαδοχικά κύματα καθόδου της ελληνικής φυλής στη χώρα αυτή ποιοι είναι οι Μακεδόνες;

Βεργίνα

Η εξ Άργους καταγωγή των Μακεδόνων βασιλέων.

Δωριείς μαχητές.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΓΥΙΟΚΑΣ 

Επίτιμος Δικηγόρος

Διάλεξις δοθείσα την 22η Φεβρουαρίου 1975, 

υπό την αιγίδα της Μακεδονικής Φιλεκπαιδευτικής  Αδελφότητος .

(Οι  εικόνες επιλογή Yauna)

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΑΡΓΕΑΔΩΝ  ΤΗΜΕΝΙΔΩΝ
ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ.

Η Μακεδονική δυναστεία κατά τους ιστορικούς χρόνους εκαυχάτο ότι κατήγετο εξ απογόνων του μυθικού ήρωος Ήρακλέους και οι βασιλείς της ελέγοντο Αργεάδαι και Τημενίδαι.

Τούτο προκύπτει, όχι μόνον εκ πολλών νομισμάτων, άλλα και εκ της Στοάς, την οποίαν είχεν ανεγείρει εις Δήλον ο Αντίγονος Γόνατος, βασιλεύς της Μακεδονίας (283—239 π. Χρ.) , υιός του Δημητρίου του ΙΙολιορκητού και εγγονός του Αντιγόνου, στρατηγού του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Είς την Στοάν ταύτη, ετοποθέτησε σειράν ανδριάντων των βασιλέων της Μακεδονίας, αρχήν ποιούμενος από το άγαλμα του Ηρακλέους.

Επίσης προκύπτει εκ του ιστορικού γεγονότος ότι ο βασιλεύς της Μακεδονίας Αλέξανδρος ο Α',
όστις διεδραιμάτισεν ελληνικώτατων μέρος εις την μάχην των Πλαταιών, —ότε είχε συνεκστρατεύσει υποχρεωτικώς μετά των Περσών— με τίτλον την καταγωγήν του ως Αργεάδου  Τημενίδου μετέσχε των Ολλυμπιακών αγώνων κατά το έτος 496 π. Χρ.'

Όμοίως προκύπτει και εκ του χρησμού της Σίβυλλας, ως αναφέρες ο Παυσανίας, περί της καταστροφής του Μακεδονικου Βασιλείου, ότι οι Μακεδόνες βασιλείς εκαλούντο Αργεάδαι, ως ελκοντες την κατχγωγήν των εκ των μυθολογικών βασιλέων του Άργους. ο χρησμός της Σίβυλλας έχει ως εξής:

Αυχούντες βασιλεύσι    Μακηδόνες    Αργεάδησιν,

ύμίν κοιρανέων αγαθόν και πήμα Φίλιππος,

ήτοι ο μεν πρότερος πόλεσι λαοΐσι τ' άνακτας θήσει'

ο δ' όπλότερος   τιμήν από πασαν όλέσσει δμηθεΐς 

έσπερίοισιν ύπ' άνδράσιν ήώοις τε. 

Δηλαδή κατ' ελευθέραν μετάφρασιν: 

Σείς οι Μακεδόνες, καυχάσθε δια τους Άργεάδας βασιλείς σας, 

 άλλα ο Φίλιππος που βασιλεύει είναι ο καλός και ο κακός σας δαίμων, 

Φίλιππος Β'

διότι ο μέν πρεσβύτερος (εννοεί τον Φίλιππον τον Β', πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου) 

θα εγκαταστήση βασιλείς εις λαούς και πόλεις,

ο δε νεώτερος (εννοεί τον Φίλιππον τον Ε', όστις ήττήθη υπό των Ρωμαίων εις την θέσιν Κυνός Κεφαλα'ι της   Θεσσαλίας)

 θα χάση πασαν δόξαν, ηττημένος υπό ανδρών της Δύσεως και της Ανατολής. 

Φίλιππος Ε΄

Βλέπομεν ότι η Σίβυλλα ονομάζει τους Μακεδόνας βασιλείς  Αργεάδας.