Τετάρτη 22 Ιουλίου 2015

Philipp II. von Makedonien: Der erste Herrscher über ganz Griechenland

Der Makedonische König Philipp II. (382-336 v. Chr.)
Sven Rausch
Institut für Klassische Altertumskunde
Christian-Albrechts-Universität Kiel.

Die Bilder und die Textformatierungen 
sind unsere Auswahl (Yauna),

 und nicht im Text enthalten.

50 Klassiker 
GRIECHISCHE ANTIKE


Im Jahr 338 v. Chr. geschah etwas, das die Griechen für unvorstellbar gehalten hatten: In der Schlacht von Chaironeia besiegte Philipp II., König von Makedonien in Nordgriechenland, eine Armee aus Athen, Theben und anderen griechischen Stadtstaaten und errang mit diesem Sieg eine dauerhafte und unumstößliche Vorherrschaft über ganz Griechenland.

Es war ein Ereignis von weltgeschichtlicher Bedeutung,
denn mit dieser Schlacht endete die Zeit der autonomen griechischen Stadtstaaten. 

Zugleich war ein geeintes Griechenland die Voraussetzung für den gigantischen Eroberungszug, mit dem Alexander der Große (s. S. 210), der Sohn Philipps, das Reich der Perser besiegen und bis nach Indien vorstoßen sollte.

PHILIPP II von Makedonien, der bedeutendste König seiner Zeit in Europa.


 R. Malcolm Errington
Große Gestalten der griechischen Antike
58 historische Portraits von
Homer bis Kleopatra.

Die Bilder und die Textformatierungen 
sind unsere Auswahl (Yauna),

 und nicht im Text enthalten.
Philipp II, 
ein außergewöhnlicher Mann in der griechischen Politik.

Philipp II. von Mazedonien, 382 - 336 v. Chr.
Philipp II.
Hegemon von Hellas.
Im Jahr 346 v. Chr. erklärte ein gerade aus der makedonischen Hauptstadt Pella nach Athen zurückgekehrter Gesandter gegenüber der athenischen Volksversammlung,
 der makedonische König Philipp sei «vollkommen griechisch und Athen äußerst wohlgesonnen».

Diese Erklärung war auch deswegen notwendig, 
weil ein weitverbreitetes südgriechisches Vorurteil die im Norden Griechenlands lebenden Makedonen mitsamt ihren Königen zu «Barbaren» stempelte, ein Vorurteil, das gerade zur Zeit der damals herrschenden politischen Spannungen von Gegnern der Makedonen immer wieder angeführt wurde.

Man wußte es selbstverständlich besser.

Schon seit 150 Jahren nahmen makedonische Könige an den gemeingriechischen Olympischen Festspielen teil, seit über fünfzig Jahren wurden sogar «Olympische Spiele» in Makedonien selbst veranstaltet, an denen griechische Künstler und Athleten teilnahmen; 

Euripides
der makedonische König galt spätestens seit dem Ende des vorigen Jahrhunderts, als der athenische Dramatiker Euripides beim damaligen König Archelaos ehrenvolle Aufnahme fand, zunehmend als Kunstmäzen, der Dichter, Philosophen, Maler und andere Intellektuelle gerne um sich sammelte.

 Dennoch blieb Makedonien für die meisten Griechen, die in Stadtstaaten im Süden lebten, wegen seiner territorialen Größe, seines - mit dem Süden verglichen - unterentwickelten Urbanisierungsgrads sowie seiner eher primitiven sozialen und politischen Strukturen - so war das Königtum im Süden seit Generationen abgeschafft oder so abgeschwächt, daß es sich mit der Macht des Königs in Makedonien nicht mehr vergleichen ließ - sowie engen Kontakten zu gewiß nicht griechischen Balkanvölkern, wie den Illyrern und Thrakern, fremd und fremdartig.

 Selbst der makedonische Dialekt, durchsetzt mit Wörtern und Wendungen aus dem Illyrischen und Thrakischen, galt als besonders schwer verständlich - eben «barbarisch».

Philipp II. wurde als dritter Sohn des damaligen Königs Amyntas und seiner Frau, der obermakedonischen Fürstentochter Eurydike, um 382 v. Chr. geboren. 

König Anyntas III.
Das war keine Glanzzeit für Makedonien.

PHILIPP II VON MAKEDONIEN, HEGEMON ÜBER HELLAS.



Philipp II, Thessaloniki Makedonien.

Alexander Demandt
  Professor für Alte Geschichte
 am Friedrich-Meinecke-Institut
Aus dem Buch
'ALEXANDER DER GROSSE'
Leben und Legende'.
C.H.Beck  
Und so beginnet mit dem Verlust der griechischen Freiheit noch unter dieses Volkes Namen
eine Weltszene,

die ihres Gleichen wenige gehabt hat.
Herder 1791

Die Bilder und die Textformatierungen 
sind unsere Auswahl (Yauna),

 und nicht im Text enthalten.
So wie Friedrich der Große nicht ohne seinen Vater Friedrich Wil­helm I, den Soldatenkönig, zu denken ist, wie Constantin der Große das Reformwerk seines Vorgängers Diocletian fortgeführt, Augustus die von seinem Adoptivvater Caesar vorbereitete Monarchie vollendet hat,
 so ist auch Alexander der Große als der Erbe seines Vaters zu Weltruhm auf­gestiegen. 

In all diesen Fällen hat der Nachfolger materielle oder struk­turelle Ressourcen vorgefunden, ohne die er die Leistungen nicht hätte erbringen können, die ihn groß gemacht haben.
 Daher stellt sich stets die Frage, ob er selbst oder sein Vorgänger der bedeutendere Staatsmann war, und sie ist immer kontrovers beantwortet worden. 
Zugunsten des jeweils Jüngeren spricht zwar, daß ohne ihn der Ältere im Schatten verblieben wäre. 
Ohne Friedrich den Großen wäre Preußen eine Macht von der Größenordnung Bayerns oder Sachsens geblieben. 
Ohne Constantin wäre bereits der diocletianische Staat in Teilreiche zerfallen. Ohne Augu­stus wäre der Bürgerkrieg unter den Proconsuln endlos weitergegangen. 

Und ohne Alexander hätte sich nach Philipps Tod 336 der Übergang vom klassischen Stadtstaat zum hellenistischen Flächenstaat, 
zur «modernen Zeit» der griechischen Geschichte sehr viel langsamer vollzogen. 
Wie weit sich dann die Ausbreitung der griechischen Kultur in den Orient erstreckt hätte, ist schwer zu sagen — aber gewiß nicht bis Indien.

Gleichwohl hat es schon in der Antike Stimmen gegeben, die Philipp als den größeren Staatsmann gewürdigt haben. Die Historiker Theopomp, Pompeius Trogus und vielleicht auch Timagenes haben ihre Geschichts­werke nach Philipp benannt, nicht nach Alexander. 
Cicero gönnt Alex­ander den höheren Ruhm, doch überrage ihn sein Vater an menschlicher Größe, an jacilitas und humanitas. Lukian läßt in seinen <Totengesprächen>
Philipp erklären, er habe in Griechenland echte Männer besiegt, Alex­ander in Asien nur verweichlichte Memmen. 
Jedenfalls hat Philipp Ma­kedonien von einem unterentwickelten Land am Rande der Kulturwelt zur «stärksten Macht in Europa» emporgebracht. Betrachten wir ihn nä­her! Doch zuerst ist ein Blick auf die Vorgeschichte erforderlich.
1.  DIE FRÜHZEIT
Die Makedonen, schon bei Herodot erwähnt, bewohnten ursprünglich nur den Osthang des Bermion im nördlichen Griechenland. 

Ihr Land heißt bei Homer Emathia und war von Illyrern und Thrakern besiedelt, bevor es im Zuge der dorischen Einwanderung um 1200 v. Chr. von Norden hellenisiert wurde. 

Die Makedonen zählten zu den Doriern, ihr Name bedeutet «die Hochgewachsenen, Schlanken» (makednos).

 Sie lebten als Bauern auf Dörfern unter einer feudalen Herrenschicht. Durch die kulturelle Randlage, die Distanz zum Meere und den geringen Ver­kehr mit den Zentren griechischer Zivilisation hatten sie, anders als die Griechen sonst, keine Städte gebildet, sondern sich bis in die klassische Zeit hinein etwas Urtümliches bewahrt, das in den Metropolen, zumal in Athen, als bäurisch, ja barbarisch empfunden wurde. 

Die illyrischen Ein­schläge in Makedonien haben es den politischen Gegnern, vor allem Demosthenes, erleichtert, die Makedonen als Barbaren zu verketzern

Den­noch waren sie nach Sprache und Religion Griechen. 

Τρίτη 14 Ιουλίου 2015

Η ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥ ΚΟΣΜΟΥ


της Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ

Διάλεξη που εδωσε η κ. Αρβελέρ
 στην Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών 
στις 8 Μαίου 1981.

Αγαπητοί συνάδελφοι.,
Κυρίες καί Κύριοι,
Κύριε Πρόξενε,
Κύριε Πρόεδρε,

Θά ήθελα μέ μεγάλη συγκίνηση καί πολύ άπλά νά εύχαριστήσω τον κ. Βαβούσκο καί την Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών γιά την τιμή πού μου κάνει σήμερα νά μπορώ νά μιλήσω γιά πρώτη φορά σέ άκροατήριο τής Θεσσαλονίκης, πού δέν είναι μόνο βυζαντινολόγοι.

Καταλαβαίνετε ότι δέν πρόκειται νά φέρω Δημήτριον εις Θεσσαλονίκην, όπως δέν πανε γλαύκα εις ’Αθήνας.
Δέν πρόκειται νά διδάξω κάτι καινούργιο γιά τή μαρτυροφύλακτο πόλη, όπως λένε τά κείμενα. Θά ήθελα άπλώς νά ύπενθυμίσω αύτό πού όλοι ξέρετε,
ούκ αγνοείτε οποία και πηλίκη τυγχάνει ή Θεσσαλονικέων μητρόπολις καί ισως δείχνοντας τό τί ή γαλλική έπιστήμη προσφέρει γιά τή γνώση τής Θεσσαλονίκης νά τονίσω άκόμη μιά φορά ότι ή πόλη σας είναι καί πόλη μας.

’Έτσι θά ήθελα νά άναφερθώ ιδιαίτερα στήν περιοχή
 του ελληνικού βυζαντινού χώρου
πού είναι ισως ό πιο ένδοξος καί γιά τήν πιο ένδοξη έποχή, 
τή βυζαντινή δηλαδή, τής Θεσσαλονίκης τήν έποχή πού ή πόλη έδώ άπό τά κείμενα τής έποχής 
ήταν κιόλας όπως είναι σήμερα μήτηρ πάσης Μακεδονίας, 
εύανδρος καί περιφανής,
 τών άλλων ύπερτερούσα άσυγκρίτως, 
ή πάνυ λαμπρόν φαίνουσα υπό ούρανόν, 
ή μεγίστη καί πολυάνθρωπος, 
ή μεγαλούπολις, ή πρεσβυτάτη καί λαμπροτάτη, ή θεόσωστος, ή μαρτυροφύλακτος, ή άγιοφύλακτος πόλις, ή καλή Θεσσαλονίκη, 
ή άρχαιοτέρα τής Κωνσταντινουπόλεως έχουσα τά πρεσβεία άπέναντι στή Βασιλεύουσα.

Σάββατο 4 Ιουλίου 2015

ΑΝΑΤΑΡΑΧΗ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΣΤΙΣ ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΚΡΙΜΑΪΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ (1853-1856)

Οι άνδρες της Ελληνικής Λεγεώνας στον Κριμαϊκό Πόλεμο (1853-1856).
Οι Ελληνες πολέμησαν σε διάφορα σημεία
της αμυντικής γραμμής – στους προμαχώνες,
στην πυροβολαρχία,
όπως και στα στρατηγικής σημασίας οχυρά του Μαλάχοφ Κουργκάν
.


ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΑΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ
(Σύμφωνα με τις εκθέσεις
κυρίως του αυστριακού προξένου Θεσσαλονίκης
Joseph Nizzoli)

Κατά τη διάρκεια του 1960 συλλέγοντας αρχειακά στοιχεία για την «Ιστορία της Μακεδονίας, 1354-1833» από το «Haus-, Hof- und Staatsarchiv» της Βιέννης (Politisches Archiv des Ministeriums des Äusseren I XX VIII, Konsulate, Karton 100, 1853) δεν θέλησα v’ αφήσω αχρησιμοποίητες και ορισμένες γραμμένες στα ιταλικά εκθέσεις του αυστριακού προξένου Θεσσαλονίκης Joseph Nizzoli, οι οποίες αναφέρονται στη Μακεδονία και με τα άγνωστα ως σήμερα ιστορικά στοιχεία τους πλουτίζουν τις ειδήσεις μας γι’ αυτήν στις παραμονές του Κριμαϊκού πολέμου,
ιδίως στην ξαφνική εμφάνιση και δράση από τις αρχές του 1853 ληστρικών ομάδων έξω από τη Θεσσαλονίκη, 
τη Φλώρινα, 
το Μοναστήρι, 
Στρώμνιτσα καθώς και σε ορισμένους τόπους 
της Θεσσαλίας. 

Τρίτη 23 Ιουνίου 2015

Άγνωστες Πτυχές της Βουλγάρικης Κατοχής(1916-1918): Κίτσεβο Kičevo , το Άουσβιτς των Μακεδόνων.

 Δημήτρης Α. Πασχαλίδης
Ομιλία στη Χωριστή
 4 Ιουλίου 2010




Σας παρουσιάζουμε απόσπασμα από την ομιλία του κ. Πασχαλίδη και η οποία αναφέρεται στην δεύτερη βουλγάρικη κατοχή της Μακεδονίας (1916-1918).

Θέμα είναι οι Μακεδόνες όμηροι που ξεριζώθηκαν από τα σπίτια τους και μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως στην Βουλγαρία.
Οι περισσότεροι από αυτούς πέθαναν ή θάφτηκαν ζωντανοί.

Για την επιστροφή των πολιτικών προσφύγων που έστρεψαν τα όπλα και τα νώτα τους στην πατρίδα πολύς λόγος. 

Για τους Μακεδόνες ομήρους που θάφτηκαν 
 «ακήδευτοι, αστόλιστοι, αφίλητοι» 
ΤΙΠΟΤΕ.!;!
 
Ξεκινούμε το επετειακό :

Δευτέρα 22 Ιουνίου 2015

Γενοκτονία Μακεδόνων: Μακεδόνες Όμηροι από το Νέο Σούλι Σερρών στην Βουλγαρία (1916-1918).

Απόσπασμα από το άρθρο του κ. Μεσάικου Δημητρίου
Φιλόλογου Καθηγητή

Οι κάτοικοι της Ανατολικής Μακεδονίας και μαζί και του χωριού μας, τον Οκτώβριο του 1912, κατά τον Α΄ Βαλκανικό πόλεμο, απαλλάχτηκαν από τον Τούρκικο ζυγό, αλλά δυστυχώς αντί να δεχθούν ως ελευθερωτή τον Ελληνικό στρατό, δέχτηκαν το Βουλγαρικό, ο οποίος ήταν σύμμαχος τότε, ή μάλλον ψευδοσύμμαχος με τους Έλληνες.

Το Μάιο του 1913 άρχισαν να γίνονται αθρόες συλλήψεις των προκρίτων της πόλης των Σερρών και του χωριού μας και να καταζητούνται όλοι εκείνοι, όσοι εργάστηκαν για την Ελληνική ιδέα.
Όσοι βρίσκονταν, στέλνονταν δεμένοι με συνοδεία οπλισμένων στρατιωτών στις φυλακές των Σερρών.


Αργότερα, τον Ιούνιο του 1913, εξερράγη ο Β΄ Βαλκανικός πόλεμος.

Τα βουλγαρικά στρατεύματα νικήθηκαν και οι Βούλγαροι καθώς έφευγαν έκαιγαν, λεηλατούσαν και κατέστρεφαν καθετί το Ελληνικό.

Τότε το χωριό μας λίγο έλειψε να υποστεί την τύχη
της πόλης των Σερρών, που κάηκε ολόκληρη στις 28 Ιουνίου 1913, 
αφού από τα  6.000 συνολικά σπίτια καταστράφηκαν τα 4.050 και 1.000 καταστήματα.

Παρασκευή 5 Ιουνίου 2015

Τουρκοκρατούμενη Μακεδονία (τέλη 14ου έως τέλη 17ου αι.).



Φωκίων Π. Κοτζαγεώργης
ΙΔΡΥΜΑ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ
(οι φωτογραφίες  επιλογές Yauna)



1. Η οθωμανική κατάκτηση
Η οθωμανική περίοδος στη Μακεδονία ξεκινά από την κατάκτηση της περιοχής, στα τέλη του ΙΔ΄ αιώνος. Η νίκη των Οθωμανών στο Τσιρμέν του Έβρου, το 1371, απέναντι στις συνασπισμένες σερβικές δυνάμεις στάθηκε το γεγονός που επέτρεψε στους νικητές να επεκταθούν με ευκολία προς τα δυτικά και μετά από περίπου μία δεκαετία να διαβούν τον ποταμό Νέστο και να εισέλθουν στον γεωγραφικό χώρο της Μακεδονίας. 
Το έτος 1383 σημειώνεται η πρώτη μεγάλη κατάκτηση στη Μακεδονία,
η άλωση του σημαντικού διοικητικού κέντρου των Σερρών. 
Μέχρι τα τέλη του αιώνα, είχαν καταληφθεί όλες οι στρατηγικής σημασίας μακεδονικές πόλεις (Βέροια, Μοναστήρι, Βοδενά, Θεσσαλονίκη). 

Πέμπτη 4 Ιουνίου 2015

Τουρκοκρατούμενη Μακεδονία (τέλη 14ου έως τέλη 17ου αι.). Das Osmanische Makedonien (Ende 14.-Ende 17. Jh.)

Fokion Kotzageorgis 
Museum for the Macedonian Struggle Foundation
(οι φωτογραφίες  επιλογές Yauna)

1. Die osmanische Eroberung

Die osmanische Periode beginnt für Makedonien mit der Eroberung des Gebietes am Ende des 14. Jahrhunderts.1

Der Sieg der Osmanen bei Tschirmen (dem heutigen Ormenio) am Evros im Jahr 1371 (Schlacht an der Maritza) gegen die Truppen der Serben und ihrer Verbündeten war jenes Ereignis, das den Siegern erlaubte, ohne Schwierigkeiten ihr Herrschaftsgebiet nach Westen zu erweitern und nach etwa einem Jahrzehnt den Fluss Nestos zu überschreiten und den geographischen Raum Makedoniens zu betreten.

Im Jahr 1383 ist die erste große Eroberung in Makedonien zu verzeichnen
die Einnahme des bedeutenden Verwaltungszentrums Serrai (heute Serres)

Bis zum Ende des Jahrhunderts waren alle makedonischen Städte von strategischer Bedeutung eingenommen (Beroia/Veria, Monasterion/Bitola, Vodena, Thessaloniki).

Παρασκευή 15 Μαΐου 2015

Η Δράμα στον Μακεδονικό Αγώνα. Ο Μακεδονομάχος Νικήτας Δρακόπουλος.

Ο Μακεδονομάχος εκ Θάσσου
Νικήτας Δρακόπουλος
, 
Δράμα 1966

Διήγημα του
Κώστα Δρακόπουλου.
Μακεδονικό Ημερολόγιον
1968
(οι φωτογραφίες επιλογή Yauna)


ΜΙΑ ΜΥΣΤΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ

Είταν μια νύχτα αρκετά ζέστη και υγρή, αν και βρισκόμασταν στις αρχές του  Οκτώβρη του 19Ο2. 

Τη νύχτα τούτη όλα είταν σιωπηλά στη μικρή πολιτεία, σκεπασμένα από ένα αμυδρό φως, το φως της αστροφεγγιάς.

 Οι δρόμοι της φωτιζόντουσαν αχνά από τα νυσταγμένα γκαζοφάναρα της δημαρχίας και μια απόλυτη σιωπή την αγκάλιαζε στον αναδιπλωμένο της αθόρητο μανδύα. Μόνο που και που, τη σιγή τούτη έτεμνε ο ρυθμικός χτύπος της μαγκούρας του πασβάντη καθώς βαρυοχτυπούσε το καλντερήμι του δρόμου.

Η πολιτεία είταν  τουρκοκρατούμενη κι οι γραικοί της στέναζαν κάτω από τον αβάσταχτο ζυγό του δεινάστη τους και την με κάθε μέσο προσπάθεια του βουλγάρικου κομιτάτου να τους εκβουλγαρίσει η να τους εκμηδενίσει.

Κάτω από τη μύτη του τούρκου δινόταν μια από τις πιο μεγάλες μάχες του Έθνους για την επιβίωση ταυ και την διατήρηση της ελληνικότητας της αλύτρωτης Μακεδονίας μας. 

Αντίσταση θετική  στη διπλή τούτη αδυσώπητη πίεση εκμηδένισης του από τους Τούρκους, μα περισσότερο από τους Βουλγάρους.

Βρισκόμαστε στην εποχή των ηρωίκων Μακεδονομάχων και στο γιγάντωνα του Μακεδονικού αγώνα, 
που τελικά στέφτηκε με Νικη και  
η  Μακεδονία μας έμεινε ελληνική,
με τόσες και τόσες θυσίες και ακόμα περισσότερο χυμένο αίμα

Πέμπτη 2 Απριλίου 2015

Μακεδονικός Αγώνας (1904-1908). Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ



Ο Χάρτης των τριών Βιλαετίων του
15ου, 16ου, 17ου, 18ου και του 19ου αιώνα.
DOUGLAS DAKIN
 Ι.Μ.Χ.Α.

(οι φωτογραφίες  επιλογές Yauna)


   



Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
(1897-1913)

 Η Μακεδονία: η έκταση και η σημασία της

Στις αρχές του 20ού αιώνα με τον όρο «Μακεδονία»
 συνήθως εννοούσε κάνεις
 τα τρία τουρκικά βιλαέτια (διοικητικές περιφέρειες) 
της Θεσσαλονίκης, 
του Μοναστηριού και
 των Σκοπίων (Κοσσυφοπεδίου).

Με πιο αυστηρή έννοια σήμαινε το βιλαέτι της Θεσσαλονίκης 
και τα τμήματα εκείνα των βιλαετιών Μοναστηριού και Σκοπίων όπου το 1902 η οθωμανική κυβέρνηση τοποθέτησε ένα Γενικό Επιθεωρητή για να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων . 
Άλλος γενικά αποδεκτός ορισμός της Μακεδονίας δεν υπήρχε. 

Στη νεότερη εποχή η Μακεδονία ουδέποτε αποτέλεσε μια φυλετική γλωσσική ή πολιτική ενότητα, ούτε καν διοικητική πριν από το 1902. 

Ούτε αποτελουσε, άλλωστε, η Μακεδονία συγκεκριμένο γεωγραφικό όρο.

 Παρ' ολο που για να περιγράφει κανείς χονδρικά την περιοχή που έτσι αναφέρεται συνήθως, μπορεί να τεθούν κάποια αυθαίρετα όρια —
οι λίμνες Αχρίδα και Πρεσπες στα δυτικά, 
οι οροσειρές του Σκάρδου και της Τσέρνα Γκόρα στα βόρεια, 
ο ποταμος Νέστος στα ανατολικά, 
το Αιγαίο Πέλαγος, ο Όλυμπος και η οροσειρά της Πίνδου στα νότια
 —

Παρασκευή 20 Μαρτίου 2015

Εκκλησία και Μακεδονικός Αγώνας. Το Μακεδονικό πριν από τον Μακεδονικό Αγώνα

Παύλος Μελάς,
έργο Θεοφίλου.
Ομιλία του Αρχιεπισκόπου Αθηνών (Χριστοδούλου)
εις Ημερίδα της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος
 με την ευκαιρία των 100 χρόνων
από τον ηρωικό θάνατο του Παύλου Μελά
18/10/2004
Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος
(17.1.1939-28.1.2008)

Εύλογα η Εκκλησία της Ελλάδος συμμετέχει ενεργότατα στις ενδεδειγμένες εκδηλώσεις μνήμης, τιμής και ευγνωμοσύνης προς τους Μακεδονομάχους όλων των περιόδων.

 Ομολογουμένως η διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα δεν εξαντλείται στην τετραετία 1904 – 1908. Η εκκίνηση του ταυτίζεται με τις αρχές του Ανατολικού Ζητήματος.

 Η δε Ορθοδοξία τον είχε τέλεια συλλάβει σε χρόνους σκοτεινούς.

Η δε Ορθοδοξία τον είχε τέλεια συλλάβει σε χρόνους σκοτεινούς.
 Συγκεκριμένα ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Μελέτιος Πηγάς ο Α΄ διακήρυσσε στεντόρεια στους υποδούλους ομογενείς του:
Μέγας Αλέξανδρος.

«Εσείς είσθε το γένος εκείνο το περιφρονημένον των ρωμαίων, το οποίον εκυρίευσεν όλην την οικουμένην με την δύναμιν των αρμάτων. 
 Η πρώτη μοναρχία των Περσών μετετέθη εις Αιγυπτίους,
 από τους Αιγυπτίους εις Μακεδόνας, 
οι οποίοι ήσαν Έλληνες, 
το γνήσιον γένος σας. 
Από εκείνους δε εις τους Ρωμαίους, από τους οποίους εσείς και κρατάτε και λέγεσθε.
 Εσείς είσθε εκείνοι, των οποίων οι πατέρες εφώτισαν την οικουμένην, την ορθοδοξίαν της Χριστού πίστεως.
 Τα λείψανα είσθε εσείς της βασιλείας των Ρωμαίων, εσείς τα λείψανα της ορθοδοξίας».

Τρίτη 6 Ιανουαρίου 2015

Bayerischer Philhellenismus: Die Griechenbegeisterung der Bayern unter König Otto I.




Eine Kritik
von
Konstantin Soter Kotsowilis


Zum Begriff „Bavarokratie
 in Griechenland in den Jahren 
1832 bis 1862 
im Lichte neuer archivalischer Quellen.



Wer sich heute mit der Persönlichkeit und dem Werk des ersten griechischen Königs Otto I. beschäftigt und die diesbezügliche Fachliteratur liest, muss feststellen, dass König Otto I. sehr umstritten war, nicht nur bei seinen Zeitgenossen, sondern auch bei nachgeborenen Historikern. 
Von einigen wenigen Verfassern wird er gepriesen, die meisten aber, hauptsächlich Griechen, sehen seine Regierungszeit sehr kritisch und erheben die verschiedensten Beschuldigungen
Die wenigsten von ihnen schöpfen aus archivalischen Quellen, denn hätten sie es getan, so wäre ihnen klar geworden, dass zumindest ein Teil der überlieferten Polemik gegen die sogenannte „Bavarokratie in Griechenland“ auf Behauptungen beruht, die eindeutig zu widerlegen sind.

Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου 2014

Τουρκοκρατούμενη Μακεδονία: Ελληνικές Μακεδονικές επαναστατικές κινητοποιήσεις του 18ου αιώνα.

Ρήγας Φεραίος και η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.
Η απελευθέρωση της Ελλάδος (Liberazione della Grecia)

Κωνσταντίνος Απ. Βακαλόπουλος
ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ
ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ
(1354-1833)
ΤΑΡΑΧΕΣ ΣΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ
TOΥ ΡΩΣΟΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ
(1768-1774).

          Για τον αντίκτυπο από την επιδείνωση των ρωσοτουρκικών σχέσεων και κατόπιν από τον πόλεμο τού 1768-1774 στην ηπειρωτική Μακεδονία πολύ χαρακτηριστικές ειδήσεις μας δίνει ο Βενετός πρόξενος Θεσσαλονίκης.

 Συγκεκριμένα τον Μάρτιο του 1768 γράφει ότι κοινοποιείται διαταγή του  σουλτάνου για την συγκέντρωση όλων των σπαχήδων της Ρούμελης και την αναχώρησή τους για το Άζόφ, επίσης τον Ιούλιο γράφει ότι ο μπεηλέρμπεης της Ρούμελης ξεκίνα απο την έδρα του, το Μοναστήρι, προς την Βοσνία συνοδευόμενος από πολλούς πασάδες και πολύ στρατό και ότι προετοιμάζεται με πυρετώδη δραστηριότητα για τις προμήθειές του σε πυρομαχικά και άλλα εφόδια. 

Επίσης τον 'Οκτώβριο του  ίδιου χρόνου διατάσσονται διάφοροι μπέηδες της Κεντρικής Μακεδονίας, ο Μεχμέτ μπέης των Γενιτσών, ο Χασάν αγάς της Κατερίνης, ο Χαμπενδέρογλου του  Κιλκίς, ο μπέης της Έδεσας και ο Καραμάν της Αχρίδας, να στρατολογήσουν πεζούς και ιππείς 
και να βαδίσουν υπό τις διαταγές του  τελευταίου στο Ιάσιο της Μολδαβίας. 
Επίσης για να εξασφαλιστή η επάρκεια σιτηρών στην οθωμανική αυτοκρατορία, απαγορεύει ο σουλτάνος την εξαγωγή τους  .

 Με την έναρξη του  ρωσοτουρκικοϋ πολέμου 
αρχίζουν και οι αλλεπάλληλες και 
ποικίλες επιβαρύνσεις και καταπιέσεις των Τούρκων  
σε βάρος κυρίως των ελληνικών κοινοτήτων της Θεσσαλονίκης 
και των γύρων χωριών. 

Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου 2014

Μακεδονικές ελληνικές επαναστάσεις πριν την βουλγαρική εξέγερση του Ίλιντεν.

Το επαναστατικό λάβαρο της
 Δυτικής Μακεδονίας το 1878.
Κωνσταντίνος Απ. Βακαλόπουλος
ΝΕΟΤΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
ΤΗΣ
ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ
(1830-1912)

Τα ελληνικά επαναστατικά κινήματα του Ολύμπου και της Δυτικής Μακεδονίας στα 1878.

Α. Η επανάσταση του Ολύμπου

1 . Έτσι λοιπόν υπολείπονταν να πραγματοποιηθούν μόνο τα επαναστατικά κινήματα του υπόδουλου ελληνισμού, τα οποία επρόκειτο να δικαιώσουν μερικά τις προσδοκίες του κατά το συνέδριο του Βερολίνου.

 Στη Μακεδονία οι επαναστατικές ενέργειες εντείνονταν με πυρετώδη ρυθμό με τη συνεργασία μητροπολιτών και Ελλήνων προξένων, οι οποίοι προετοιμάζονταν ήδη από το 1876 για τη συλλογή χρημάτων και την προμήθεια όπλων και πολεμοφοδίων με τη συμπαράσταση της Μακεδονικής Επιτροπής .
 Η έντονη αυτή κινητοποίηση προκάλεσε τις υπόνοιες των τουρκικών αρχών της Μακεδονίας για επικείμενη ελληνική εξέγερση και συνέβαλε στην άφιξη τουρκικών ενισχύσεων από τη Θεσσαλία .

Σάββατο 29 Νοεμβρίου 2014

Ίωνος Δραγούμη -"Τα Τετράδια του Ίλιντεν". Η Σφαγή του Σμαρδέσι, Μάιος 1903.

Ίων Δραγούμης
Ίωνος Δραγούμη
"Τα Τετράδια του Ίλιντεν"

από τις εκδόσεις Πετσίβα

 Η ΣΦΑΓΗ ΤΟΥ ΣΜΑΡΔΕΣΙ.


"...ότε ο εκεί ευρεθείς μετά της συμμορίας του Τσακαλάρωφ επυροβόλησε μακρόθεν κατά του στρατού και ανεχώρησεν ανάνδρως ως πάντοτε, 
εγκαταλειπών το χωρίον του εις την διάθεσιν του στρατού. "
"Μετά δε την ολοσχερή καταστροφή του Σμαρδεσίου  ο Τσακαλάφωφ επειδή η  εκκλησία και το σχολειον είχον τους τίτλους επ’ ονόματι της Ελληνικής ορθοδόξου κοινότητος, έθηκε πυρ και κατέκαυσεν αυτά."


((Σημ Yauna: 
Ολα αυτά το Μάιο του 1903 μερικούς μήνες πριν το Ιλιντεν και σχεδόν έναν χρόνο πριν τον Μακεδονικό Αγώνα, υλοποιώντας το όραμα του Γκότσε Ντέλτσεφ, bulg.Делчев, slavmak.  Делчев:
 "Καταλαβαίνω τον κόσμο ως ένα πεδίο ανταγωνισμού των πολιτισμών μεταξύ των εθνών"
"Аз разбирам света, единствено като поле за културно съревнование между народите".))



ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 14ο

ΠΡΟΞΕΝΕΙΟΝ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΟΥ
Συνημμένω τω 214
Παναγιώτατε Δέσποτα,

Ο επιχειρισιακός χάρτης του Τσακαλάρωφ της ΕΜΕΟ
της περιοχής Καστοριάς,

[..]...Τη 2α Φεβρουαρίου ο Τσακαλάρωφ με 40 οπαδούς του μεταβάς εις Σμαρδέσιον την νύχτα της 25ης 
συνήθροισεν τον λαόν εις την εκκλησίαν, 

την νύχτα της 26ης συνήγειρε και πάλιν τον λαόν και τους ιερείς και εν τω μέσω των βροντωδών ούρρά [ζήτω] εξέδωκε την απόφασιν να δώσωσι σειράν εις τον σχισματικόν Ιερέα, 
τη 27η κατά την αυτήν ώραν παρόντων πάντων, επιθεώρησε τους λογαριασμούς της εκκλησίας και εξηνάγκασε τους χωρικούς την επαύριον να έορτάσουν όλοι άνεξαιρετως και να κλείσωσι τα καταστήματά των