Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου 2010

Διάπλαση της Βουλγάρικης ταυτότας


Ε Θ Ν Ι Κ Ο Ι Δ Ρ Υ Μ Α
Ε Ρ Ε Υ Ν Ω Ν

Ι Ν Σ Τ Ι Τ Ο Υ Τ Ο

Ν Ε Ο Ε Λ Λ Η Ν Ι Κ Ω Ν


Ε Ρ Ε Υ Ν Ω Ν


Βασίλειος Γ. Μαραγκός



Paisios_Exofyllo




Παΐσιος Χιλανδαρινός και Σωφρόνιος Βράτσης






Από την Ορθόδοξη ιδεολογία στη διάπλαση της βουλγαρικής ταυτότητας



Αθήνα 2009



ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ



Η μελέτη του Βασιλείου Μαραγκού, Παΐσιος Χιλανδαρινός και Σωφρόνιος Βράτσης, αναδεικνύει τη μετάβαση της Βουλγαρίας από την προνεωτερική περίοδο, κατά την οποία κυριαρχούσε η ενότητα των Ορθοδόξων, στην περίοδο της διαμόρφωσης της νεώτερης βουλγαρικής εθνικής ταυτότητας.




Οι προσωπικότητες του Παϊσίου Χιλανδαρινού (1720-1773) και του Σωφρονίου Βράτσης (1739-1813) αποτελούν συνδετικούς κρίκους ανάμεσα στην παραδοσιακή Ορθόδοξη χριστιανική ιδεολογία και στις νεωτερικές ιδέες του Διαφωτισμού και του εθνικισμού.


Το 1762, στη Σλαβοβουλγαρική Ιστορία, ο Παϊσιος Χιλανδαρινός αναδείκνυε τη δόξα του μεσαιωνικού Βουλγαρικού βασιλείου και καλούσε τους ομογενείς του να πάψουν να στρέφονται προς την ελληνική γλώσσα και να μην ντρέπονται που είναι Βούλγαροι.


Ο Σωφρόνιος Βράτσης εξέδωσε το 1806 το πρώτο τυπωμένο βιβλίο στα βουλγαρικά, το Κυριακοδρόμιον, διασκευάζοντας από τα ελληνικά το ομότιτλο έργο του Αγαπίου Λάνδου.


Ο Σωφρόνιος εισήγαγε στη Βουλγαρίατην προβληματική του Διαφωτισμού διατηρώντας ωστόσο τις συντεταγμένες της Ορθόδοξης ιδεολογίας.


Παρουσιάζονται επίσης ανάγλυφα ο ρόλος της ελληνικής παιδείας στη διάπλαση της βουλγαρικής ταυτότητας και οι κοινές ρίζες Ελλήνων και Βουλγάρων, τις οποίες ο συγγραφέας ανάγει στην Ορθοδοξία αλλά και στον Διαφωτισμό, όπως και ο μηχανισμός αποχωρισμού των Βουλγάρων από την κοινότητα των Ορθοδόξων.


Ανάμεσα στους επιγόνους του Παϊσίου και του Σωφρονίου ξέσπασε διαμάχη για τον ρόλο της ελληνικής γλώσσας και παιδείας, που η έκβασή της καθορίστηκε περί τα μέσα του 19ου αιώνα.


Τότε ηττήθηκε η ελληνόφιλη μερίδα της βουλγαρικής διανόησης.

Η ελληνική παιδεία ωστόσο συνέχισε να διαδραματίζει θετικό ρόλο στην πνευματική ανάπτυξη της Βουλγαρίας έως το εκκλησιαστικό βουλγαρικό σχίσμα (1870) αλλά και αργότερα.


Η εμπεριστατωμένη μελέτη της περιόδου διαμόρφωσης των σύγχρονων εθνών στα Βαλκάνια με βάση τις νεότερες μελέτες για τον εθνικισμό και για τις νοερές κοινότητες και η αναζήτηση των κοινών καταβολών αυτών των εθνών προσφέρουν ένα ιστορικό θεμέλιο για την παρούσα και μελλοντική τους συνεννόηση στα πλαίσια της περιφερειακής και ευρωπαϊκής συνεργασίας.

Χορηγός
Ίδρυμα Λίλιαν Βουδούρη

Δεν υπάρχουν σχόλια: