XΩMA ΚΑΙ ΝΕΡΟ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ:
Εικόνα του Μεγάλου Αλεξάνδρου
που τύπωσε ο Ρήγας
στη Βιέννη το 1797.

I. Μ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

Μηνιαία Επιθεώρηση ΗΩΣ

1960

Πολλές φορές η Ελλάδα μας προσφέρει την εντύπωση, πως είναι μια θύμηση, μια στιγμή σταματημένη μέσα στο χρόνο.

Οι  μοναξιές της είναι πυκνές. 
Βουνά χωρίς βλάστηση, γυμνή πέτρα κατασκεπασμένη από ταπεινότατο θάμνο, φαράγγι λησμονημένο από τον αγωγιάτη, ερημικό νεράκι από τραχιά σκισματιά, που τραγουδεί σιγαλά για τον εαυτό του, μονοπάτι που νοσταλγεί τα βήματα που το έχουν εγκαταλείψει, καστροπύργι αφημένο στο πεπρωμένο του χαλασμού με το νυχτοπούλι μοναδική συντροφιά του, κ’ ένα ξωκκλήσι αλειτούργητο, που δεν το  γνιάζεται πια μήτε ο «παλαιός των ήμερων», ο «πολιός» λειτουργός του Παπαδιαμάντη, και  καλύβι που το  έχει απαρνηθεί κι ο γιδοβοσκός, ο τόπος δυσκολεύεται ν’ αναστήσει, να θρέψει τούς ανθρώπους του, κ'  οι άνθρωποί του μισεύουν γι άλλου.

Η Μακεδονία είναι μια ζωντανή παρουσία.

Griechische Kunst: Makedonische Grabstätte.

Der Löwe von der Grabstätte Amphipolis in Makedonien.

 Haritini Kotsidu

Die griechidche Kunst

Von den Anfängen bis zum Hellenismus.

Die Bilder und die Textformatierungen 
sind unsere Auswahl (Yauna),
 und nicht im Text enthalten.

 

Grabbauten
und
Grabbeigaben

Repräsentativen Fassaden, aufwendiger Architektur und hochqualitativen Wandmalereien ausgestatteten Grabanlagen waren die bevorzugte Bestattungsform des makedonischen Adels.


Etwa 300 makedonische Kammergräber sind an mehreren Stellen Makedoniens entdeckt worden, sie zeigen einen einheitlichen Architekturtypus.

 Aus Quadern erbaute und überwölbte, beachtenswert große Grabräume waren entweder unterirdisch angelegt oder nachträglich mit einem Grabhügel {tumulus) überdeckt und durch einen rampenförmigen dromos zugänglich.

Der Eingang der Grabstätte in Amphipoli.

Τουρκοκρατούμενη Μακεδονία: Το Αυτοκρατορικόν Φιρμάνιον της Εξαρχίας (28 Μαρτίου 1870)

Πολλά έχουν γραφεί και πολλές αναφορές στο σουλτανικό Φιρμάνι της 28ης Μαρτίου 1870 και ειδικότερα στο 10ο άρθρο του που έφερε στην μεν Βουλγαρία την απόσχιση από το Πατριαρχείο, στη Μακεδονία μόνο συμφορά στη δε Ανατολική Ρωμυλία το ξεριζωμό των Ελλήνων από τις πατρογονικές τους εστίες, οι οποίες υπήρχαν εκεί χιλιετηρίδες.

Ο πρωτεργάτης της απόσχισης
 Ρώσος κόμης
Νικολάι Πάβλοβιτς Ιγνάτιεβ
Граф Николай Павлович Игнатиев

 Αρθ. Ι0ον.

Ή Βουλγαρική Εξαρχία θέλει περιλαβει τάς έπαρχίας
'Ρουστσουκίου,
Σιλιστρίας,
Σούμλας,
 Τουρνόβου, 
Σοφίας, 
Βράτσης, 
Λοβτσού,
Βιδύνης,
Νύσσης,
Έσεχέρ Kιοί, 
Κεστεντηλίου, 
Σαμακοβίου, 
Βελισσού, καί τήν έπαρχίαν Συλίμνου, 

[έξαιρουμένων είκοσι περίπου χωρίων παραλίων του 'Εύξείνου Πόντου μεταξύ Βάρνης καί Κωνσταντίας κειμένων καί οίκουμένων υπό κατοίκων μή Βουλγάρων ώς 
καί των πόλεων καί κωμοπόλεων 
Βάρνης, 
Άγχιάλου καί 
Μεσημβρίας] 

Namensstreit um Makedonien - Makedonische Frage: Sprachen und Dialekte im antiken Makedonien

Das Antike Makedonien

Die makedonische Sprache der antiken Makedonen  ist mit dem modernen slawischen "Mazedonisch" nicht zu verwechseln.

 Die Wörter Makedonien, makedonisch  sind griechisch. 

Nach Heinrich Tischner :

• Μακεδονία Makedonía 'weites Land'
  • Makedonien hat im Unterschied zum gebirgigen Griechenland eine große Ebene.
  • idg. *mec- 'groß'
    • griech. μακεδνός mākednós, μηκεδανός mēkedanós 'lang' hat nach {H} auch die Bedeutung 'weit, hoch'.

Die heutigen Bewohner der Antike Makedonien, heute auch 'μείζον Μακεδονία' genannt sind griechische Makedonen.

Ihre Sprache ist griechisch und sie sprechen ein griechisches Dialekt das makedonisch heißt.

Diese Sprache wurde Jahrhunderte  bevor die Slaven (ca. 9. Jahrhundert n. Chr.) in Makedonien eindrangen, von den einheimischen Makedonen gesprochen und ist weiter kontinuierlich bis heute die Muttersprache der griechische Makedonen. 

Zwar war während der 400 jährige türkische Besatzung türkisch  als Amtssprache in Makedonien bestimmt aber die Bevölkerung Makedoniens sprach griechisch und zwar makedonische Dialekte wie zB. der griechisch-makedonischer Dialekt von Dardakas.

 

  Ethnological Map by Synvet (1877)

Sehr großer Teil  Makedoniens wie  

z.B. ganz Halkidiki, 

Thassos, 

Katerini, 

Kavala,

ebenso der größter Teil von 

Drama, 

Seres, 

Thassaloniki usw

haben niemals einen andere Sprache als griechisch gesprochen.

In der restlichen Regionen Makedoniens war die Bevölkerung zweisprachig, griechisch und slavisch-bulgarisch.

Nur in sehr kleinen und abgelegenen Ortschaften wurde nur das slavisch-bulgarisch gesprochen.

Der Slawische  bzw. bulgarische Dialekt das in Makedonien gesprochen wurde, ist erst 1945

 als offizielle Sprache von Skopje, damals  'Vardarska Banovina' definiert worden und wurde als slavo-makedonisch deklariert.

Nach eine Präsenz von tausenden von Jahren der griechischen Sprache und der griechischen Tradition in Makedonien ist es eine historische Fälschung des Nachbarstaates FYROM, das griechische Wort  Makedonien zu nutzen.

Das Makedonische hat mit dem  slavischen Dialekt das heute in Skopje gesprochen wird überhaupt nichts gemeinsam.

Der Name 'makedonisch' wird demzufolge missbraucht!.

Μακεδονικός Αγώνας: Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον έναντι των εμπεριστάτων επαρχιών του κατά τον Μακεδονικό Αγώνα.

Αγγελοπούλου Αθανασίου

Πατριάρχης Ιωακείμ Γ΄ ο Μεγαλοπρεπής
Ο Μακεδόνας Ιεράρχης
εκ
Κρουσόβου Πελαγονίας
 (1834 - 1912)

καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του
Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Τδρυμα Μελετών Χερσονήσου του Αίμου
.
(οι φωτογραφίες επιλογή Yauna)

Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον της Κωνσταντινουπόλεως υπήρξεν η ανωτάτη αρχή, η οποία ήτο υπεύθυνος απέναντι της Όθωμανικής Αυτοκρατορίας διά την κοινοτικήν, την σχολικήν, την θρησκευτικήν και την εν γένει πνευματικήν ζωήν των ορθοδόξων κοινοτήτων εις την επικράτειαν, ασχέτως φυλής και γλώσσης.

Αλλά τα εθνικιστικά κινήματα της Ευρώπης και ειδικώτερον της Χερσονήσου του Αίμου, υπό  τον πνέοντα άνεμον του πανσλαβισμού αφ’ ενός και του πολίτικου και ιδεολογικού παρεμβατισμού των Μεγάλων Δυνάμεων εις την φθίνουσαν τότε Οθωμανικήν Αυτοκρατορίαν  αφ’ ετέρου, διετάραξαν και την κανονικήν και την εθναρχικήν τάξιν των υπό  το Οικουμενικόν  Πατριαρχείον ορθοδόξων λαών του ευρωπαικού  τμήματος της αυτοκρατορίας, όπου τεχνηέντως και μεθοδικώς εισέδυσαν νέα εθνικά, πολιτικά, εκκλησιαστικά και ομολογιακά ρεύματα.
 
Τα ξένα ταύτα ρεύματα ηυνόησαν και υπέθαλψαν το μικρόβιον των ξένων προπαγανδών, αι οποίαι συνηντήθησαν εις εν κοινόν χαρακτηριστικόν: ήσαν κατ’ ουσίαν ανθελληνικαί  και αντιπατριαρχικαί, όπως άλλωστε και μέχρι σήμερον συμβαίνει με τας παντός είδους εις βάρος του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας προπαγάνδας.

Αύται, λοιπόν, έπληξαν κυρίως τας ευρωπαικάς επαρχίας του θρόνου, ήτοι 
την Θράκην, 
την Μακεδονίαν και 
την Ήπειρον.
 
Αι επαρχίαι αύται μαζί με τας νήσους του Αρχιπελάγους, ενσωματωθείσαι μετά τους βαλκανικούς πολέμους εις την Ελλάδα, αποτελούν σήμερον τας περιλαλήτους μητροπόλεις των Νέων Χωρών.

Η Μακεδονία είναι Ελλάδα: "ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ"-1867

Μηνιαία Επιθεώρηση ΗΩΣ

1960

 Ανάμεσα σε παλαιά χειρόγραφα και βιβλία — από αυτά που κληρονόμοι αδιάφοροι πωλούν με την οκά εις παλαιοβιβλιοπωλεία, συνήθως προς πολτοποίησιν και σπανιώτατα διά να πέσουν στα χέρια άλλου βιβλιόφιλου η ερευνητού — ευρέθη μία επιστολή χειρόγραφος ημερομηνίας :

 

23 Φεβρουάριου 1867 γραμμένη από την

«εν Άθήναις κεντρική των Μακεδόνων Επιτροπή» και απευθυνομένη προς τον Κύριον Δήμον Λάζον εις Ν. Πέλλαν.

Η επιστολή αυτή προσεφέρθη από τον παλαιοβιβλιοπώλην Νώτην Δ. Καραβίαν εις την Εταιρίαν Μακεδονικών Σπουδών κάτωθι δε του χειρογράφου τίτλου της, έχοντος πανομοιοτύπως;

 είναι γραμμένη η ακόλουθος έκκλησις: 

 

BMOPO-VMORO: ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ (1893-1912).

Τα ιδρυτικά στελέχη της BMOPO-EMEAO
ΒΜΟΡΟ  (Вътрешната македоно-одринска революционна организация)
Εσωτερική Επαναστατική Οργάνωση Μακεδονίας Ανδριανούπολης .

Πλουμίδης Σπυρίδων

Βιβλιοθήκη 

Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.
(οι φωτογραφίες επιλογή Yauna)

Η Μακεδονία της ύστερης οθωμανικής περιόδου αποτέλεσε το μήλον της έριδος μεταξύ του ελληνικού, βουλγαρικού, σερβικού, ρουμανικού, τουρκικού και αλβανικού εθνικισμού.

Η ιστοριογραφική παραγωγή του 19ου και του α' μισού του 20ού αιώνα αποσκοπούσε στο να τεκμηριώσει προκατασκευασμένα σχήματα που καταδείκνυαν την ελληνικότητα, βουλγαρικότητα, σερβικότητα κ.λπ. ολόκληρης ή μέρους τουλάχιστον της περιοχής.

Σύμβολο της ΒΜΡΟ (1919)

Τα πολιτικά συμφέροντα περιόριζαν το επιστημονικό πεδίο καθιστώντας την ιστορία «θεραπαινίδα» της πολιτικής και ανήγαγαν το ζήτημα των ταυτοτήτων σε θέμα «ταμπού».

Πρόσφατα μόνο είδαν το φως της δημοσιότητας μελέτες οι οποίες αμφισβητούν τα καθιερωμένα και προσπαθούν να εξετάσουν την πολυπλοκότητα και την αλληλοδιαπλοκή των εθνικών ταυτοτήτων .

Ένα από τα πλέον διφορούμενα σημεία του ζητήματος αυτού αποτελεί η Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση (στο εξής: ΕΜΕΟ),
διεθνώς γνωστή ως

VMRO (Vutreshna Makedonska Revoljutsionna Organizatsija) ή  
ΙMRO (Internal Macedonian Revolutionary Organization), 

Ilinden-Preobraschenie: η Βουλγαρική εξέγερση της BMOPO-VMORO.

Η σημαία της Βουλγαρικής
Απριλιανής εξέγερσης
του 1876 της
Gorna Orjachowiza
(Βόρεια Βουλγαρία)

by YaunaTakabara

Η σημαία της ΒΜΡΟ

ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΑΚΗΣ 

Автономия за Македония и Одринско

 Η εξέγερση του Ίλιντεν-Πρεομπραζνιε είχε ως στόχο την απελευθέρωση των σλαβόφωνων πληθυσμών της Μακεδονίας και Θράκης ζητώντας κατά το πρότυπο της Ανατολικής Ρωμυλίας την Αυτονομία για τις δύο περιοχές.

Χάρτης βουλγαρικός Μακεδονίας και Ανδριανούπολης (1902).

Ο ελληνισμός της Ανατολικής Ρουμελίας- Ρωμυλίας από την προ­σάρτηση μέχρι και τον ξεριζωμό (1885 -1914)

Θρακική τοιχογράφια του 4ου π.Χ αιώνα από την Τούμπα
του Καζανλάκ

Κωνσταντίνου Βακαλόπουλου

Ιστορία του Βόρειου ελληνισμού

ΘΡΑΚΗ
 (οι φωτογραφίες επιλογή Yauna)

Τα μέτρα που πάρθηκαν μετά το 1885 από το βουλγαρικό κράτος, στοχέυσαν με μαθηματική ακρίβεια στην συστηματική φυλετική αφο­μοίωση και στον αφανισμό του ελληνικού στοιχείου της Βόρειας Θρά­κης. 

Ο εκβουλγαρισμός του ελληνισμού της Βόρειας Θράκης επιτεύχθη­κε με διάφορους τρόπους.

Καθοριστική σημασία είχε η δημοσίευση σχε­τικού διατάγματος, το οποίο αφορούσε την εφαρμογή του άρθρου 10 του νόμου «περί δημοσίας εκπαιδεύσεως» του έτους 1891.

Σύμφωνα με το άρθρο αυτό, το οποίο μέχρι την εποχή εκείνη δεν είχε τεθεί σε ισχύ, 

όλοι οι Βούλγαροι υπήκοοι,

 ανεξάρτητα από την εθνικότητά τους,

 ήταν υποχρε­ωμένοι

 να στέλνουν τα παιδιά τους από 6-12 ετών

στα βουλγαρικά δημοτικά σχολεία.

Οι επιπτώσεις από την εφαρμογή του διατάγματος αυτού ήταν τραγικές.

Τα ελληνικά δημοτικά σχολεία έκλεισαν, ενώ τα κτίρια και οι πόροι των σχολείων περιήλθαν σε βουλγαρικά χέρια.

Ο εκβουλγαρισμός της Θράκης. Ο Οργανικός Νόμος της Ανατολικής Ρωμυλίας και οι επιπτώσεις από την εφαρμογή του μέχρι την προσάρτηση (1878 - 1885)

Κωνσταντίνου Βακαλόπουλου

Ιστορία του Βόρειου ελληνισμού

ΘΡΑΚΗ
 (οι φωτογραφίες επιλογή Yauna)

Ιδιαίτερα δυσοίωνη διαγραφόταν την επαύριο του συνεδρίου του Βερολίνου η μελλοντική τύχη του ελληνισμού της Βόρειας Θράκης, της Ανατολικής Ρουμελίας, 
που αν και υστερούσε ποσοτικά απέναντι στους βουλγαρικούς πληθυσμούς, 
ωστόσο κατείχε την οικονομική και την πολιτιστική πρωτοβουλία στην ανάπτυξη του τόπου. 

Οι διαρκείς επεμβάσεις των Ρώσων αξιωματούχων στους διοικητικούς μηχανισμούς της επαρχίας αυτής προς όφελος του βουλγαρικού στοιχείου 
και σε βάρος των ελληνικών συμφερόντων
 καθώς και η συνειδητοποίηση εκ μέρους της τουρκικής πλευράς ότι
η Ανατολική Ρουμελία υπήρξε ουσιαστικά χαμένη για την Πύλη,
συνέβαλαν αποφασιστικά στον ραγδαίο εκβουλγαρισμό της Βόρειας Θράκης. 

Απεγνωσμένες προσπάθειες κατέβαλε κατά την κρίσιμη εκείνη περίοδο ο Έλληνας διπλωματικός εκπρόσωπος της Φιλιππουπόλεως Αθ. Ματάλας για την βελτίωση του πολιτικού καθεστώτος του βορειοθρακικού ελληνισμού. 

Αθανάσιος Δ. Ματάλας
(1836-1922)

Ο Αθ. Ματάλας είχε επικεντρώσει την προσοχή του στην καθιέρωση και της ελληνικής (παράλληλα με την τουρκική και την βουλγαρική) ως επίσημης γλώσσας,  
στον τρόπο καταρτισμού των διαφόρων δικαστηρίων και των διοικητικών συμβουλίων και στην ρύθμιση της εκκλησιαστικής δικαιοδοσίας των Ελλήνων και των Βουλγάρων ιερέων.

Η ελληνική γλώσσα σε
γραμματόσημο της εποχής εκείνης

Για τα ελληνικά συμφέροντα προείχε πραγματικά κατά την εποχή εκείνη η αναγνώριση της ελληνικής γλώσσας ως ισότιμης με την τουρκική και την βουλγαρική οπότε θα εμποδιζόταν ο εκβουλγαρισμός του ελληνικού στοιχείου, η κατοχύρωση του δικαιώματος όλων των εθνοτήτων ν’ αντιπροσωπεύονται στα διοικητικά και στα δικαστικά συμβούλια της επαρχίας καθώς και η οριστικοποίηση της αρμοδιότητας των Ελλήνων και των Βουλγάρων εκκλησιαστικών εκπροσώπων.

Παρά τις ρωσικές πιέσεις ο Ματάλας υποστήριξε με θέρμη τις ελληνικές θέσεις κατά τις σχετικές συζητήσεις για την κατάρτιση του Οργανικού νόμου. 

Η ΜΕΙΖΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ: ΒΟΡΕΙΑ Ή ΑΝΩ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ.

Κωνσταντίνου Βακαλόπουλου

Ανάρτηση στα αγγλικά

" Ιστορία της Μακεδονίας (1354-1833)"

Την εποχή αυτή η Άνω Μακεδονία, 

η οποία υπάγεται σήμερα 

στην Γιουγκοσλαβία 

και Βουλγαρία,

 είναι σχεδόν έρημη, 

όπως γράφει και ο Beaujour, 

αν εξαιρέση κανείς ορισμένες πόλεις και χωριά που κατοικούνταν από Τούρκους, Σλάβους, Αλβανούς και 'Έλληνες η Έλληνοβλάχους.

Πολλές και ποικίλες, ασύνδετες όμως μεταξύ τους, πληροφορίες για την μετά το 1800 περίοδο βρίσκουμε στα τουρκικά έγγραφα, που δημοσίευσε το 'Ιστορικό Ίνστιτουτο των Σκοπίων.

Εθνότητες της Μακεδονίας: Η ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ

Το Βιλαέτι της Βουλγαρίας.

 René Ristelhueber

 A History of the Balkan Peoples

Ιστορία των Βαλκανικών Λαών.

Μετ. Αναστασία Μεθενίτη-Δ. Στεφανής.

 (οι φωτογραφίες επιλογή Yauna)

Ακόμη περισσότερο απ’ ό,τι στους άλλους βαλκανικούς λαούς, 

μια μα­κρόχρονη τουρκική κυριαρχία είχε καταφέρει 

να ναρκώσει την εθνική συ­νείδηση των Βουλγάρων. 

Οι λόγοι γι’ αυτό έχουν ήδη εκτεθεί. Περιοριζόμα­στε να υπενθυμίσουμε ότι η γειτνίαση της Κωνσταντινούπολης έκανε να βα­ραίνει πάνω τους ο οθωμανικός ζυγός πιο άμεσα απ’ ό,τι αλλού και πως αυ­τός χειροτέρευε από έναν έλεγχο της πνευματικής ζωής από τον ελληνικό κλήρο.

Κατάργηση του Πατριάρχη του Τιρνόβου, 

καθώς και της βουλγαρι­κής λειτουργίας, 

καταστροφή χειρογράφων τα οποία ρίχτηκαν στις φλόγες, 

ήταν μεταξύ άλλων τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν 

στην προσπάθεια εξελληνισμού της χώρας.

Η μοίρα της μάζας των χωρικών, παρόλο που αυτοί υπέφεραν αναπόφευ­κτα από το γεγονός μιας ξένης διοίκησης, δεν φαίνεται, τουλάχιστον στις αρ­χές, ότι ήταν αισθητά πιο δυσάρεστη από πριν. 

Καθώς οι ευγενείς Βούλγα­ροι τους συμπεριφέρονταν με σκληρότητα, η κατάστασή τους παρέμενε λίγο πολύ η ίδια. 

Φυσικά τα πράγματα ήταν διαφορετικά για την αριστοκρατία, η οποία, στερημένη των προνομίων της κι αποκομμένη από κάθε επιρροή, φά­νηκε να εξαλείφεται σε σημείο που να εξαφανιστεί τελείως. Πάντως οι από­πειρες εξέγερσης ήταν αρκετά σπάνιες. 

Το πολύ πολύ σημειώνονται ορισμέ­νες προς τα τέλη του 17ου και του 18ου αιώνα.

Ο Βούλγαρος Χαϊντούκος
Ίλιο Βοεβόδας
Ильо войвода

Μάλιστα στις αρχές του 19ου αιώνα, η επανάσταση των Σέρβων, όπως και των Ελλήνων, οι ταραχές ση Μολδοβλαχία, προκαλούν μόνο αρκετά αδύναμες αντιδράσεις:

Χαϊντούτοι που επιχειρούν να ενωθούν με τα επανα­στατικά κινήματα,
προσφορές συνεργασίας που παραμένουν χωρίς συνέ­χεια,
αποστολές μερικών εκατοντάδων εθελοντών που συνενώνονται με τα ρωσικά στρατεύματα,
αλλά κανένα ευρύ κίνημα μεταξύ του λαού.
Αδιαφο­ρία, παραίτηση ή αδυναμία δράσης;

Όπως κι αν ήταν, οι Βούλγαροι παρα­μένουν στο περιθώριο του τεράστιου κινήματος που αναταράσσει τότε τη Χερσόνησο, σε σημείο που ακόμη και το όνομά τους συνεχίζει να είναι σχε­δόν άγνωστο.

Αν για τα περισσότερα κράτη η ύπαρξή τους περνούσε ακόμη απαρατή­ρητη, δεν συνεβαινε το ίδιο για τη Ρωσία.

Εθνότητες της Μακεδονίας: Οι Βούλγαροι.

René Ristelhueber

 A History of the Balkan Peoples

Ιστορία των Βαλκανικών Λαών.

Μετ. Αναστασία Μεθενίτη-Δ. Στεφανής.

 (οι φωτογραφίες επιλογή Yauna)

(Σημ. Yauna: Ο René Ristelhueber ήταν Γάλλος Διπλωμάτης και συγγραφέας. 

Κατά την διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμιου Πολέμου  εργάστηκε σε Θεσσαλονίκη, Αθήνα και στη συνέχεια ως Ύπατος Αρμοστής στην Κωνσταντινούπολη.) 

Οι Βούλγαροι ονομάζονται συνήθως Σλάβοι. 

Γενικά τους θεωρούν τέτοιους.
Είναι όμως;

Από άποψη εθνικής καταγωγής η απάντηση είναι αρνητική• έχουν όμως εκσλαβιστεί.

H βουλγαρική εξεγέρση του Προφήτη Ηλία-Μεταμορφώσεως του Σωτήρος (Ilinden-Preobraschenie, Илинденско-Преображенско въстание ) του 1903.

Η  σημαία της επαναστατικής Επιτροπής
Μακεδονίας Αδριανούπολης
 του 1903 στο Λόζενγραντ,
Σαράντα Εκκλησίες Θράκη.

Η εξέγερση του Ίλιντεν-Πρεομπράζνιε, 

Προφήτη Ηλία-Μεταμόρφωσης Σωτήρος, 

Ilinden-Preobraschenie, 

Илинденско-Преображенско въстание.

Για την 20η Ιουλίου ημέρα εορτής του Προφήτου Ηλία και την

6η Αυγούστου εορτή Μεταμόρφωσης του Σωτήρος 

του έτους 1903

 η Βουλγαρική Επαναστατική Επιτροπή Μακεδονίας Αδριανούπολης 

από κοινού με την

 Ανώτατη Επιτροπή Μακεδονίας Αδριανούπολης γνωστή ως Βερχόβεν 

είχαν αποφασίσει εξέγερση με δυο εστίες.

Η μια στη Μακεδονία και συγκεκριμένα στο Βιλαέτι Μοναστηρίου και μια στο Βιλαέτι Αδριανούπολης στη Στράτζα.

Και η δυο με διαφορά λίγων ημερών.

Θεωρούμε ότι κακώς αναφέρεται ως εξέγερση μόνον του Ίλιντεν-Ήλιντεν 
γιατί δίνει την λανθασμένη εικόνα μια μόνο "μακεδονικής" εξέγερσης 

Η σημαία της εξέγερσης  του 1903
στη Θράκη
Ελευθερία η Θάνατος
Свобода или смърт

Επιπλέον κακώς αναφέρεται η ΕΜΕΟ-ΒΜΡΟ ως η υπεύθυνη για την εξέγερση.

Η οργάνωση ΕΜΕΟ-ΒΜΡΟ
 (Вътрешна македонска революционна организация)
είναι μεταγενέστερη της αρχικής 

Βουλγαρικής Επαναστατικής Επιτροπής Μακεδονίας και Ανδιανούπολης
(Вътрешна македоно-одринска революционна организация)

Τι σύνθημα και στα δυο κέντρα ήταν Ελευθερία η θάνατος.

Κωνσταντίνου Βακαλόπουλου

"Νεότερη Ιστορία της Μακεδονίας 

(1830-1912)"

(οι φωτογραφίες επιλογή Yauna)

Η Μακεδονία κατά την εξέγερση του Ίλιντεν.

Η ΕΜΕΟ-VMRO και η ληστεία στη Μακεδονία.

Η τσέτα του Μπόρις Σαράφωφ πυρπολώντας
και σέρνοντας άμαχους αιχμαλώτους

  Γεωργίου Μόδη.

"Ο ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ 

ΚΑΙ Η ΝΕΩΤΕΡΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ"

 ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ.

(οι φωτογραφίες επιλογή Yauna) 

Μετά τον Μακεδονικό Αγώνα (1904-1908).

Πολλοί φαντάζονται ότι  στη Μακεδονία σαρώσαμε τους Βουλγάρους γρήγορα-γρήγορα και ότι  σε λίγους μήνες χαλάσαμε εντατική δουλειά τους πολλών χρόνων.

Δεν είναι όμως αλήθεια. 

Αντιτάχτηκαν και αγωνίστηκαν οι Βούλγαροι με το συνηθισμένο τους πείσμα και την οργανωτική τους επίδοση. 

Και είχαν ρίξει βαθειές ρίζες σε πολλά μέρη. 

Έπιτελέσαμε όμως μεγάλη πρόοδο.

 Εκτός ίσως από την περιφέρεια Καστοριάς, όπου η απώλεια του Κώττα άφησε δυσαναπλήρωτο κενό, παντού  αλλού κάναμε άλματα.

Τα ελληνικά σώματα έφτασαν στα  πρόθυρα του Περλεπέ. Στην περιοχή Γευγελής-Δοϊράνης-Στρώμνιτσας μικρά σώματα από ντόπιους θαυματούργησαν και σχεδόν κυριάρχησαν.

Στην περιφέρεια Σερρών δεκαοχτώ-χωριά χάθηκαν οριστικά για τους Βουλγάρους, όπως γράφει η μυστική έκθεση Βουλγάρου διπλωμάτη.

Σωτήρης Ζήσης (1902-1989): ΈΝΑΣ Λαικός Ζωγράφος του Μακεδονικού Αγώνος .

Καπετάν Γαρέφης.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΛΑΟΥΡΔΑ

ΔΙΕΥΘΥΝΤΟΥ TOΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΜΕΛΕΤΩΝ 

ΤΗΣ ΧΕΡΣΟΝΗΣΟΥ TOΥ ΑΙΜΟΥ

1960

Ένα από τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά της εθνικής και πνευματικής μας ζωής τα τελευταία τούτα χρόνια είναι το ενδιαφέρον που έχει δημιουργηθή για τον Μακεδονικόν Αγώνα. 

Τα πολυάριθμα βιβλία που έχουν ήδη δημοσιευθή, τα αγάλματα και οι προτομές Μακεδονομάχων που έχουν στηθή σε όλη τη Μακεδονία και οι επιμνημόσυνες τελετές που γίνονται κάθε τόσο για πρόσωπα και επεισόδια του Αγώνος, όλα μαζί αποτελούν ένα ιδιαίτερο και βαθυσήμαντο χαρακτηριστικό της εποχής μας.

Εξωτερικά όλο αυτό το ενδιαφέρον φαίνεται να έχη δημιουργηθή ως αντίδρασις στις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις των γειτονικών μας κομμουνιστικών κρατών που εδημιούργησαν ζήτημα Μακεδονίας, ενώ τέτοιο ζήτημα έπαψε πιά πριν από πολλά χρόνια να υπάρχη.

 Αλλά θα ήταν άδικο να εξηγούσαμε το ζωηρό αυτό ενδιαφέρον για τον Μακεδονικόν Αγώνα από την επιθυμία να ξαναθυμίσουμε στους γείτονές μας τους αγώνες που έγιναν για να διατηρηθή και να σωθή ο Ελληνισμός της Μακεδονίας.

Das byzantinische Kaiserreich und das hellenistische Erbe.

 Hans-Georg Beck

Byzantinische und neugriechische Philogogie

Universität München

 Die Bilder und die Textformatierungen 

sind unsere Auswahl (Yauna),
 und nicht im Text enthalten.

            

Das byzantinische Jahtrtausend

Ein entscheidender Schritt zum Verständnis des byzantinischen Reiches und all seiner Lebensäußerungen besteht darin, sich über die Tatsache klar zu werden, 

daß Byzanz 

keine Vor- oder Frühgeschichte kennt 

in dem Sinn, in dem dieses Begriffspaar für das westliche, vor allem das germanische Mittelalter Verwendung findet.