Κωστής Παλαμάς:«O Ποιητής της Ρωμηοσύνης»

                                                                                      ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥ Η ΜΝΗΜΗ. 

Σαν σήμερα 27 Φεβρουαρίου 1943 στην γερμανοκρατούμενη, όπως και σήμερα Ελλάδα παθαίνει μια από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες του Ελληνισμού.

Η κηδεία του έμεινε μνημειώδης στα χρονικά της πατρίδας μας. 

Η οικονομική άνοδος του ελληνισμού της Μακεδονίας και οι αποδημίες του. Tα μακεδονικά αστικά κέντρα στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα

Του Κ. Βακαλόπουλου.

1. Μετά το  1600 μεγαλώνει το ρεύμα των μεταναστών της Μακεδονίας προς την Σερβία, τη Ρουμανία, την Αυστρία και την Ουγγαρία.
Από τη Δυτική Μακεδονία ξεκινούσαν πολλά καραβάνια, τα οποία περνούσαν από το Βελιγράδι και το Ζέμουν και έφταναν στο αυστριακό έδαφος.
Από τη Θεσσαλονίκη ξεκινούσαν τρεις δρόμοι, μέσω της Βοσνίας, μέσω των Σερρών, του Μελένικου, της Σόφιας, του Βιδινίου προς την Αυστρία και τη Βιέννη και μέσω της κοιλάδας του Στρυμόνα προς τη Νίσσα και Βελιγράδι.

 Τα καραβάνια σε ολόκληρη τη Βαλκανική ήταν στα χέρια των Ελλήνων, ιδίως των Μετσοβιτών και των Ζαγοριτών της Ηπείρου, καθώς και των Κοζανιτών και Σιατιστινών της Μακεδονίας.

 Πολλοί από τους Μακεδόνες αποδήμους ήταν βλαχόφωνοι (Κουτσόβλαχοι) και ασχολούνταν κυρίως με το εμπόριο. Αρκετοί απ ’ αυτούς ήταν ονομαστοί κτίστες και έφταναν στην Σερβία, στο Σρέμ, στην Σλοβενία και ως αυτήν την Αυστρία.

Μετά το 1760 διογκώθηκε εντυπωσιακά το ρεύμα των Ελλήνων αποδήμων της Μακεδονίας προς τις γιουγκοσλαβικές χώρες.

 Οι απόδημοι αυτοί γίνονται φορείς του ελληνικού πολιτισμού και του ελληνικού τρόπου ζωής.

Ελληνική παιδεία στη Ρωσία: Ο Άντον Τσέχωφ (1860 - 1904) μαθητής σε ελληνικό σχολείο της Ρωσίας

Ο Άντον Τσέχωφ

Στο Διαδίκτυο (Internet) υπάρχουν πολλά κείμενα 
αναφερόμενα στον μεγάλο Ρώσο συγγραφέα
 Άντον Τσέχωφ. Πέντε απ’ αυτά, που μνημονεύουν
 τη φοίτησή του στο σπουδαίο ελληνικό σχολείο 
της γενέθλιας πόλης του Ταγκανρόγκ Ρωσίας, 
παρουσιάζονται αποσπασματικά ακολούθως.

Μακεδονία: Η εκπαίδευση στον καζά Δράμας την περίοδο της Τουρκοκρατίας.

Εκπαιδευτήρια Δράμας.

Ευάγγελος Γ. Καρσανίδης. 

Σύγκριση ελληνικών και 

βουλγαρικών σχολείων

 στον καζά Δράμας (1840-1899)

Victor Bérard: Οδοιπορικό στη Μακεδονία 1890- 1892.

Ο Βίκτωρ Μπεράρ γεννήθηκε στις 10 Αυγούστου του 1864 στο Morez στα γαλλοελβετικά σύνορα και απεβίωσε στο Παρίσι στις 13 Νοεμβρίου 1931.
 Ο Μπεράρ ήταν γνώστης του Ανατολικού ζητήματος, γνώριζε τη σημασία της Μακεδονίας, κατανοούσε ότι το πρόβλημα δεν ήταν μόνο "υλικό" αλλά και ηθικό.

Απόσπασμα από το Βιβλίο του.
(Εκδόσεις Τροχαλία, Β΄έκδοση, Σελ 148).

Αχρίδα: Μια βουλγάρικη μητρόπολη

Μακεδονικός Αγώνας: Ο Μακεδονομάχος Καπετάν Γιαγκλής.

Ο Γεώργιος Γιαγκλής, του Θεοδώρου και της Ασημίνας, γεννήθηκε στην Ιερισσό της Χαλκιδικής το 1869.

Τα κατορθώματά του και η συμβολή του στον Μακεδονικό Αγώνα περιμένουν ακόμη την γραφίδα του ιστορικού που θα γράψει τη βιογραφία του για να εξοφλήσει η Πατρίδα, κατά κάποιο τρόπο, το χρέος της προς αυτόν.

17 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1913, Τερπνή Σερρών: ΜΑΧΗ ΣΤΑ ΠΛΑΤΑΝΟΥΔΙΑ

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΤΕΡΠΝΗΣ ΣΕΡΡΩΝ

Υλικό από το νεοεκδοθέν βιβλίο του Δρ Σιαμάκη Κων/νου "ΤΕΡΠΝΗ". Παραθέτουμε το κομμάτι που αναφέρεται στη ΜΑΧΗ ΣΤΑ ΠΛΑΤΑΝΟΥΔΙΑ 17 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1913

Ή μάχη ατά Πλατανούδια Τερπνής μεταξύ Ελλήνων και Βουλγάρων έγινε 17-21 Φεβρουάριου 1913, ημέρες Δευτέρα μέχρι Παρασκευή (σημερινό ημερολόγιο 2-6 Μαρτίου 1913).

VMRO - Ε.Μ.Ε.Ο. 1893-1940: Η άλλη όψη του βουλγαρικού εθνικισμού

Βλάσης Βλασίδης, Βασίλης Γούναρης, Άννα Παναγιωτοπούλου

Το απόγευμα της 3^ης Νοεμβρίου του 1893 συγκεντρώθηκαν στο σπίτι του Χρίστο Μπατατζίεφ, στη Θεσσαλονίκη, ο Ντάμε Γκρούεφ, ο Πέρε Ποπάρσωφ, ο Αντόν Δημητρώφ, ο Χρίστο Τατάρτσεφ και ο Ιβάν Χατζηνικολώφ.

Καρπός της συνάντησης αυτής ήταν η ίδρυση μιας μυστικής επαναστατικής οργάνωσης, η οποία έμελε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, να επηρεάσει τις πολιτικές εξελίξεις στα Βαλκάνια για μισό περίπου αιώνα, ενώ τα οράματά της ακόμη και σήμερα εξακολουθούν να συγκινούν ορισμένους πολιτικούς κύκλους στις γειτονικές μας χώρες.^[1]

Tα σχολεία του Δοξάτου: Πνευματική και πολιτιστική προσφορά του Δοξάτου στα χρόνια της τουρκοκρατίας

του κ. ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ

Το Δοξάτο, φυτρωμένο ανάμεσα στον πλούσιο κάμπο της Δράμας- Φιλίππων, ευνοήθηκε για την  ανάπτυξή του στα χρόνια της Τουρκοκρατίας.

Έφθασε μάλιστα κατα τούς τελευταίους αιώνες κυρίως μετα τα 1600, να γίνει μιά όμορφη και  πλούσια κωμόπολη.

Θα προσπαθήσω να δώσω μια εικόνα της ζωής του, αυτής που  έχει σχέση με την  πνευματική και  πολιτιστική προσφορά του, τον τελευταίο αιώνα της Τουρκοκρατίας, μ’ όσα στοιχεία έχω στη διάθεσή μου, μέχρι τη μεγάλη σφαγή του 1913.

Εθνική και πνευματική αφύπνιση του ελληνισμού της Μακεδονίας κατά το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα.

Απόσπασμα από το βιβλίο "Μακεδονία και Τουρκία" του Κ. Βακαλόπουλου.
Σημαντική απήχηση στον μακεδονικό χώρο είχαν κατά το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα τα μεγάλα πολεμικά γεγονότα, που προκλήθηκαν από τον ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1768- 1774.
 

Ο Ελληνισμός της Δράμας : Οι τρεις τουρκικοί κώδικες της Δράμας.

Από το βιβλίο "Δραμινά Ιστορικά", του Βασίλειου Πασχαλίδη.

Οι τουρκικοί κώδικες και τα σπαράγματα διαφόρων κωδίκων, που σώθηκαν, αν και μετρημένοι στα δάκτυλα, πρέπει να αποτελούν σοβαρή ιστορική πηγή για την περιοχή Δράμας.

Το μεγαλύτερο μέρος του αρχείου, από το οποίο προέρχονται και οι κώδικες, που σώθηκαν, πρέπει να καταστράφηκε τον Ιανουάριο του 1970, όταν κατεδαφιζόταν το παλαιό δημοτικό κτίριο Δράμας.

Προσοτσάνη Δράμας:Τόπος χωρίς ιστορία, μοιάζει με έναν άνθρωπο χωρίς όνομα!

Του Γ. Κ. ΒΟΥΛΤΣΙΑΛΗ, Τακτικού Μέλους Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών

Η Ηώς κατά την Ελλ. Μυθολογία

Επιστολή στην εφημρίδα "ΗΩΣ" του Μακεδονικού Συλλόγου Προσοτσάνης "Μέγας Αλέξανδρος".

...
Πίστευα πάντα και πιστεύω ακόμη και σήμερα ότι διακαής πόθος κάθε υγιούς ατόμου, είναι ο δεσμός του με την γενέτειρά του, η οποία και προσδιορίζει την πραγματική του υπόσταση αλλά και την περίοπτη θέση του στην κοινωνία γενικότερα.

Σύντομη αναφορά στις αρχαιότητες του Νομού Δράμας (από τα προϊστορικά χρόνια μέχρι και τα ρωμαϊκά)

Της Σταυρούλας Σαμαρτζίδου, Αρχαιολόγου -Έπιατημ. Βοηθού

Άρχαιολ. Μουσείου Καβάλας.

Για κάθε περίοδο της ιστορίας μας, τα αρχαιολογικά ευρήματα μαζί με τις γραπτές πηγές άποτελουν τούς πιό πολύτιμους οδηγούς μας στην προσπάθεια της γνώσης τού παρελθόντος και συγχρόνως τις βασικές πηγές της ιστορίας της τέχνης. 


Στην Ανατολική   Μακεδονία και ειδικότερα στην περιοχη   του νομου Δράμας οι   άρχαιολογικές μαρτυρίες μαζί με τις πληροφορίες των άρχαίων ιστορικών μας φανερώνουν μία συνέχεια ζωής και πολιτιστικής έξέλιξης από τα προϊστορικά χρόνια ως τα βυζαντινά .

Μακεδονική Παράδοση: Ήχοι του Διονύσου.

Τα διονυσιακά δρώμενα σε όλα τα ντόπια μακεδονικά χωριά, στην Δράμα, ολοκληρώθηκαν την 8η Ιανουαρίου 2012.

Ένα από τα ντόπια μακεδονικά τραγούδια που ακούστηκαν τις ημέρες αυτές είναι και το τραγούδι "Κόρη πούλαγε κρασί". Ο χορός λέγεται Τέσκα.

Οι στίχοι:

ΚΟΡΗ ΠΟΥΛΑΓΕ ΚΡΑΣΙ

Κόρη πουλαγε κρασί (δις)
Με το φεγγάρι από βραδύς (δις)

Με το φεγγάρι από βραδύς (δις)
Το πρωί με ξημέρωμα

Πέρασε νέος πέρασε (δις)
Και κρασί ζήτησε να πιει (δις)

Παλικάρι μελαχρινό (δις)
Το κρασί είναι ακριβό (δις)

Κόρη δως μου κρασί να πιω (δις)
Εγώ εσένα αγαπώ (δις)




Από την Παράσταση του Χοροστασίου με τον τίτλο "Αλέξανδρος", (Βεάκειο Θέατρο Πειραιά, 5 & 6 Ιουνίου 2010)

Περισσότερες πληροφορίες: http://xorostasi.org

Βίντεο και επεξεργασία: Μπάμπης Σαϊτάνης

Μακεδονική Παράδοση: Διονυσιακά Δρώμενα Δωδεκαημέρου στη ΚΑΛΗΣ ΒΡΥΣΗΣ Δράμας

Από το βιβλίο του  Γ.Κ.Χατζόπουλου
" Η εμβρυακή Μορφή του Θεάτρου και η Λατρεία του Διόνυσου στη χώρα των Ηδώνων."
ΚΑΛΗ ΒΡΥΣΗ

Σύντομη ιστορία

Ο οικισμός της Καλής Βρύσης  βρίσκεται είκοσι δύο χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της πόλης της Δράμας και επτά από την πόλη της Προσοτσάνης.

Είναι κτισμένος στις ΒΑ υπώρειες του Μενοικίου όρους.

Το αρχικό όνομα του οικισμού ήταν Γκόρνιτσα (από το σλαβικό ΝΑ GORE = προς τα πάνω).

Μακεδονική Παράδοση: Διονυσιακά Δρώμενα Δωδεκαημέρου στη ΠΕΤΡΟΥΣΑ Δρά μας

Από το βιβλίο του  Γ.Κ.Χατζόπουλου
" Η εμβρυακή Μορφή του Θεάτρου και η Λατρεία του Διόνυσου στη χώρα των Ηδώνων."

ΠΕΤΡΟΥΣΑ

Σύντομη ιστορία

Ο σημερινός οικισμός  αναγνωρίστηκε αρχικά ως Κοινότητα Πλεύνης με Β.Δ. της 13-11-1919, Φ.Ε.Κ. Α', 251/1919.

Οι οικισμοί που απαρτίσανε την Κοινότητα ήταν η Πλεύνα, το Βουβλίτσιον (σημ. Πύργοι) και η Κόντσα.
Στη συνέχεια οι συνοικισμοί Βουβλίτσιον και Κόντσα αποσπάσθηκαν και αποτελέσανε την Κοινότητα Βοβλιτσίου (σημ. Πύργοι).

Η Κοινότητα της Πλεύνης με το Δ. 1 -4-1927, Φ.Ε.Κ. Α', 76 μετονομάσθηκε σε Κοινότητα Πετρούσης.

Το 1927 η Πετρούσα αριθμούσε 2.760 κατοίκους.

Στην περιοχή της Πετρούσας εντοπίστηκαν δύο προϊστορικοί οικισμοί, η «Μεγάλη Τούμπα» και η «Μικρή Τούμπα» με κεραμική της εποχής του χαλκού .
Η παρουσία των προϊστορικών οικισμών στην περιοχή δηλώνει ότι αυτή συγκέντρωσε το ενδιαφέρον του ανθρώπου από τα προϊστορικά χρόνια.

Μακεδονική Παράδοση: Διονυσιακά Δρώμενα Δωδεκαημέρου στο ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ Δράμας

Από το βιβλίο του  Γ.Κ.Χατζόπουλου
" Η εμβρυακή Μορφή του Θεάτρου και η Λατρεία του Διόνυσου στη χώρα των Ηδώνων."

 

 ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ

Σύντομη ιστορία.

Με διάταγμα της 3-3-1924, Φ.Ε.Κ. Α', 49/1924 έγινε η αρχική αγνώριση της Κοινότητας Δρανόβου, η οποία μετονομάστηκε σε κοινότητα Μοναστηρακίου με το Διάταγμα της 1-4-1927, Φ.Ε.Κ. Α', '6/1927. Σήμερα ανήκει στοΔήμο Δράμας (ν. 2539/97).

Μακεδονική Παράδοση: Διονυσιακά Δρώμενα Δωδεκαημέρου στο Ξηροπόταμο Δράμας

 Από το βιβλίο του  Γ.Κ.Χατζόπουλου
" Η εμβρυακή Μορφή του Θεάτρου και η Λατρεία του Διόνυσου στη χώρα των Ηδώνων."

ΞΗΡΟΠΟΤΑΜΟΣ

Σύντομη ιστορία

Ο οικισμός, ο οποίος απέχει από την πόλη της Δράμας οκτώ χιλιόμετρα, αναγνωρίσθηκε αρχικά ως Κοινότητα Βησωτσάνης με Β.Δ. της 13-11-1919, Φ.Ε.Κ.Α', 251/1919.

Οι συνοικισμοί, οι οποίοι απαρτίσανε αρχικά την Κοινότητα ήταν : Βησωτσάνη, Δράνοβα (Μοναστηράκι), Τουρκοχώρι (Μυλοπόταμος) και Κόβιτσα (Βαθυλακκος).

Μακεδονική Παράδοση: Διονυσιακά Δρώμενα Δωδεκαημέρου στη Νικήσιανη Παγγαίου.

 Από το βιβλιο του  Γ.Κ.Χατζόπουλου
" Η εμβρυακή Μορφή του Θεάτρου και η Λατρεία του Διόνυσου στη χώρα των Ηδώνων."

Η ΝΙΚΗΣΙΑΝΗ

(Σημ. Yauna: Η Νικήσιανη είναι ένα παλαιό ντόπιο Μακεδονικό χωριό ΜΗ ΣΛΑΒΟΦΩΝΟ, δηλαδή ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ από κτίσεως του).

Σύντομη ιστορία

Η Νικήσιανη είναι κτισμένη σε μια από τις πλαγιές του όρους Παγγαίου.
Η περιοχή κατοικήθηκε από τα προϊστορικά ακόμη χρόνια χωρίς να διακοπεί η κατοίκησή της μέχρι σήμερα.
Και ο λόγος είναι ευνόητος.
Αρχαίοι κάτοικοι της περιοχής θεωρούνται οι Δερρίοπες, που ζούσαν γύρω από τη λίμνη ή έκτιζαν λιμναίες οικήσεις μέσα σ' αυτήν.
Κατά την αποξήρανση της λίμνης βρέθηκαν τεράστιοι ξύλινοι πάσσαλοι, οι οποίοι αποτελούσαν τη βάση κάθε σπιτιού.

Στην περιοχή θα συναντήσουμε ακόμη τους Σάτρες, τους Δόβηρες, τους Παίονες, τους Πίερες, τους Σάιους, τους Οδόμαντες, τους Ήδωνες και άλλα θρακικά φύλα.

Μακεδονική Παράδοση: Διονυσιακά Δρώμενα Δωδεκαημέρου στο Παγονέρι Δράμας.

Από το βιβλιο του  Γ.Κ.Χατζόπουλου
" Η εμβρυακή Μορφή του Θεάτρου και η Λατρεία του Διόνυσου στη χώρα των Ηδώνων."

Το Παγονέρι με το παλιό όνομα Τσερέσοβο βρίσκεται στο βόρειο μέρος του νομού Δράμας, απέχει 20 περίπου χιλιόμετρα από το Κ. Νευροκόπι και 7 περίπου χιλιόμετρα από τα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα.

Οι βασικές παράμετροι της εκπαιδευτικής ανάπτυξης του ελληνισμού της Μακεδονίας στα μέσα του 19ου αιώνα.

Του Κωνσταντίνου Βακαλόπουλου από το "Μακεδονία και Τουρκία 1830-1878).

Μετά την ελληνική επανάσταση του 1821 οι αποδημίες των Ελλήνων της Μακεδονίας προς την Αυστροουγγαρία και τη Γερμανία γίνονται ολοένα και αραιότερες.

Οι περισσότεροι, κυρίως  Δυτικομακεδόνες, στρέφονται προς τις μεγάλες πόλεις της Ευρωπαϊκής Τουρκίας και τις βαλκανικές χώρες.

 Οι αστοί αυτοί αποβλέπουν στη διάδοση της ελληνικής παιδείας στις πατρίδες τους και γενικότερα στην πνευματική και εθνική αφύπνιση των συμπατριωτών τους.
Δαπανούν μεγάλα ποσά για την ίδρυση εκκλησιών, σχολείων, νοσοκομείων και την εκτέλεση άλλων κοινωφελών έργων.
Ύστερα από το τέλος του Κριμαϊκού πολέμου (1853-1856) σημειώνεται μεγάλη εκπαιδευτική ανάπτυξη στον γεωγραφικό χώρο της μείζονος Μακεδονίας.
 Η εκπαιδευτική αυτή κίνηση οφείλεται όχι μόνο στην οικονομική συμπαράσταση των αποδήμων, αλλά κυρίως στη δραστηριότητα πολυάριθμων
συλλόγων, σωματείων, εταιρειών, αδελφοτήτων, οι οποίοι επιδιώκουν να διαδώσουν την ελληνική πάιδεία.

Η ελληνική μακεδονική αστική τάξη, που διαμορφώνεται την εποχή αυτή, αλλά και οι εκπαιδευτικοί σύλλογοι της Μακεδονίας και του ελληνικού κράτους, καταβάλλουν τεράστιες προσπάθειες για την ανύψωση της πνευματικής στάθμης του υπόδουλου ελληνισμού.

Η υπέρτατη θυσία του Παύλου Μελά για την σωτηρία της Ελληνικής μας Πατρίδος

Του κ. Κων/νου Β. Χιώλου, Διδάκτορος Νομικής – Προέδρου
Εθνικής Ενώσεως Βορείων Ελλήνων

 Ο Μακεδονικός Αγώνας – που άρχισε ουσιαστικά το 1870 που έγινε το Βουλγαρικό Σχίσμα και διήρκεσε μέχρι το 1908, ήτοι 38 έτη – είναι ο μεγαλύτερος Αγώνας του Ελληνικού Έθνους μετά την Επανάσταση του 1821. Κατά την διάρκεια αυτού ο Μακεδονικός Ελληνισμός υπέστη πολλές θυσίες σε ανθρώπινο δυναμικό και περιουσιακά στοιχεία. Παρ’ όλα αυτά, όμως, παρέμεινε ρωμαλέος και ανταποκρίθηκε πλήρως στο εθνικό του χρέος.

Την 4η Μαΐου 1904, δηλαδή πριν από 105 έτη, ιδρύθη στην Αθήνα η μυστική επαναστατική Οργάνωση «το Μακεδονικό Κομιτάτο», από τους Δημήτριο Καλαποθάκη, εκ Μάνης, διευθυντή της εφημερίδος «ΕΜΠΡΟΣ», Νικόλαο Πολίτη, Ιωάννη Δ. Ράλλη, Παναγιώτη Σαρόγλου και άλλους, το οποίος και απεφάσισε την άμεση δράση ενόπλων σωμάτων στην Μακεδονία προς αντιμετώπιση των Βουλγάρων κομιτατζήδων.

Ο ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΣΤΟΝ ΞΗΡΟΠΟΤΑΜΟ ΔΡΑΜΑΣ.

Από το Δημοτικό Σχολείο Ξηροποτάμου

Στόχος της προσπάθειας αυτής είναι η ανάδειξη και η παρουσίαση της ζωής και της δράσης των Μακεδονομάχων του Ξηροποτάμου.

Η αναζήτηση και η έρευνα του θέματος δεν πρέπει να σταματήσει σήμερα. Πρέπει να συνεχιστεί και στο μέλλον. Η δική σας συμβολή στην επίτευξη των παραπάνω στόχων είναι καθοριστική.

Να συγκεντρώσουμε και να καταγράψουμε όλες τις διαθέσιμες,

βιβλιογραφικές και κυρίως προφορικές μαρτυρίες για τους ήρωες Μακεδονομάχους της Βησσοτσάνης.

Ο ΞΗΡΟΠΟΤΑΜΟΣ ΠΡΙΝ ΤΟ 1870

Βουλγαρική Κατοχή 1916-1918..Η παιδαγωγική αξία του ιστορικού γεγονότος.

Άρθρο του Γεωργίου Χατζοπούλου,

 Εκπαιδευτικού, 

Μέλους του Ιδρύματος Δραμηνών Μελετών.

Ο άνθρωπος είναι de natura ον ιστορικό (homo historicus) το οποίο σημαίνει πως κάθε του ενέργεια, από την πιο ασήμαντη μέχρι την πιο άρτια σχεδιασμένη, είναι παραγωγή ιστορίας.

Η πλειονότητα των ανθρώπων προσεγγίζει την ιστορία ως αλληλουχία ανθρωπίνων δράσεων μέσα στη χρονική ροή,
από δύο διαφορετικές αφετηρίες:
οι περισσότεροι παραμένουμε απλοί θεατές του ιστορικού γεγονότος ενώ ελάχιστοι από εμάς, μελετούμε την ιστορία.

Αυτό το τελευταίο σημαίνει πως η ιστορία είναι για μας διδαχή, σπουδή και σχολείο, για το πώς θα παράγουμε και εμείς αποδοτική ιστορία.
Είναι σαν ένα ποτάμι που στις απέναντι όχθες του βρίσκονται οι παρατηρητές του με διαφορετική οπτική επαφή.

Αναφορικά λοιπόν με τη μελέτη της ιστορίας και όχι με τη στείρα και «δημοσιογραφική» ιστορική ενημέρωση υπάρχουν δύο ερμηνευτικές θεωρήσεις:

η κλασσική και η σύγχρονη – μεταμοντέρνα.

Αυτό που τις διαφοροποιεί, που τις αποστασιοποιεί διαμετρικά μεταξύ τους είναι
η αντιμετώπιση του συγκρουσιακού στοιχείου μέσα στην ίδια την ιστορία.

Για τον μεταμοντέρνο ιστορικό μελετητή,
γεγονότα που στο παρελθόν απετέλεσαν σημεία τριβής,
αντιπαράθεσης και σύγκρουσης ανάμεσα σε
ομάδες, κοινωνίες ή και λαούς,
οφείλουν να αποσιωπούνται και να αναδεικνύονται μόνον τα κοινά σημεία επαφής:
εξάρουμε όσα μας ενώνουν και διαγράφουμε όσα μας χωρίζουν!

Αυτό εντάσσεται μέσα στις ευρύτερες προοπτικές της παγκοσμιοποιημένης κοσμοθεώρησης που μας θέλει όλους το ίδιο τη στιγμή

που δεν είμαστε όλοι το ίδιο αλλά και δεν θέλουμε να γίνουμε όλοι το ίδιο.

Για τον κλασσικό πάλι ιστορικό, το συγκρουσιακό στοιχείο του παρελθόντος δεν χρήζει αναπαραγωγής, η υπόμνησή του δεν σκοπεύει την αναζωπύρωση στο σήμερα και ο λόγος είναι απλός:
το στοιχείο αυτό ανήκει στο παρελθόν κομμάτι της ιστορίας, οι επιπτώσεις του όμως φτάνουν στο σύγχρονο ιστορικό χώρο και έτσι μας επηρεάζουν άμεσα ως δρώντες μέσα στο χώρο αυτό.

Έτσι, το ιστορικό γεγονός
(θετικό ή αρνητικό, ενοποιό ή διχαστικό)

γίνεται διαχρονικό ως προς τη προς τα εμπρός πορεία της ιστορίας και όχι την αναδρομική, προς τα πίσω.

Αν κανείς για όλα τα παραπάνω επιθυμεί – απαιτεί την τεκμηρίωση μέσα από τη φιλοσοφία της ιστορίας
(γιατί περί αυτού πρόκειται όταν παίρνουμε το ψυχρό ιστορικό γεγονός και το σπουδάζουμε πολυδιάστατα και πάντοτε ανθρωποκεντρικά)
αρκεί να ανατρέξει στον μέγα Θουκυδίδη,
τον Κικέρωνα τον Μιχαήλ Ψελλό
και να φτάσει μέχρι τους συγχρόνους.

Θα μπορούσα να δώσω εκτενή παραθέματα από τον Θουκυδίδη

(τον οποίο και σήμερα διδάσκονται με ευλάβεια οι πολιτικοί επιστήμονες από την Οξφόρδη μέχρι το Χάρβαρντ και τη Κολωνία)
αλλά για να μη θεωρηθεί πως είναι απόψεις πεπαλαιωμένες θα υπομνηματίσω έναν σύγχρονο φιλόσοφο της ιστορίας και όχι μόνο, από τους μεγαλύτερους της εποχής μας.

Πρόκειται για τον Καρλ Λεβίτ

ο οποίος στο κλασσικό του σύγγραμμα
«Το νόημα της ιστορίας» γράφει τα εξής επιλεκτικά:
«…η ιστορία πρέπει να ανακαλύπτεται και να επανανακαλύπτεται διαρκώς από τις ζώσες (η υπογράμμιση δική μου) γενεές….

μας κάνει καλό να θυμόμαστε σ΄ αυτούς τους καιρούς της αβεβαιότητας
ό,τι είναι ξεχασμένο και να ανακαλύπτουμε τις αυθεντικές πηγές των αποτελεσμάτων….

η ερμηνεία της ιστορίας είναι σε τελευταία ανάλυση μια προσπάθεια να κατανοηθεί το νόημα της ιστορίας ως νόημα της οδύνης διαμέσου της ιστορικής δράσης»

(ξέρετε τι σημαίνει αυτό το τελευταίο; ότι όλη η ιστορία είναι οδύνη επειδή αυτό που ως γεγονός είναι θετικό για κάποιους αποτελεί ταυτόχρονα μια τραγωδία για κάποιους άλλους.

Όπως η στρατιωτική νίκη είναι επιτυχία για τον νικητή αλλά και συμφορά για τον ηττημένο).
«….το νόημα όλων των πραγμάτων εξαρτάται από το σκοπό….ο σκοπός δεν περιέχεται στο αντικείμενο αλλά το υπερβαίνει.

Η ιστορία, έχει κι αυτή νόημα μόνο υποδεικνύοντας κάποιον υπερβατικό σκοπό περάν των πραγματικών γεγονότων.
Όμως, αφού η ιστορία είναι μια κίνηση μέσα στο χρόνο, ο σκοπός είναι ένας στόχος. Μεμονωμένα γεγονότα δεν έχουν καθ΄ εαυτά κανένα νόημα, ούτε και μια απλή σειρά γεγονότων».

«Το ηθικό δίδαγμα που πρέπει να αντλήσουμε από την ιστορική εμπειρία των εναλλασσομένων μεγαλείων και συμφορών είναι, κατά τον Πολύβιο να διδάξει στον αναγνώστη του πώς να μαθαίνει από τη μελέτη της ιστορίας αυτό που είναι καλύτερο σε κάθε στιγμή και σε κάθε περίσταση, δηλαδή να είναι μετριόφρων σε καιρούς ευημερίας και να συνετίζεται από τις κακουχίες των άλλων».

Έτσι βλέπουμε λοιπόν τα δεινά που υπέστησαν οι ελληνικοί πληθυσμοί από την γενοκτόνο βουλγαρική εξωτερική πολιτική μέχρι το 1945.
Και μη πει κανείς ό,τι δεν υπήρξε γενοκτόνος γιατί οι επιζώντες
π.χ. από τη σφαγή του Δοξάτου έχουν διαφορετική γνώμη,


όχι βγαλμένη από τη θεωρητική μελέτη αλλά από την ωμή βίωση της ιστορίας.


Επειδή οι συνέπειες των δεινών αγγίζουν και εμάς αλλά δεν μας προκαλούν την έξαψη της αντεκδίκησης.


Όπως όταν περάσει κανείς μια βαριά ίωση, θυμάται με θλίψη την οδυνηρή κατάσταση που έζησε, δεν μισεί όμως τον ιό που τη γέννησε.

Απεχθανόμαστε την αποτρόπαια πράξη,
δεν απεχθανόμαστε όμως τους αυτουργούς
επειδή τους αντιμετωπίζουμε ως άτομα
που έχουν απωλέσει την ανθρώπινη υπόσταση.

Μέσα σε τούτο το πλαίσιο γίνεται κατανοητή και η θέσπιση των επετείων για τέτοιου είδους ιστορικά συμβάντα τα οποία δεν μπορούμε να λησμονήσουμε όπως δεν μπορούμε να λησμονήσουμε ποτέ στη ζωή μας την ημέρα και την ώρα που πάθαμε ένα σοβαρό ατύχημα και κάθε χρόνο την ημέρα εκείνη έρχονται στο νου μας όλα εκείνα τα οδυνηρά δίχως να το επιδιώξουμε εκ των προτέρων.

Όλα τούτα, επειδή και η ιστορία είναι πρώτιστα ένα βίωμα.

Ο Μακεδονικός Αγώνας

Ο Μακεδονικός Αγώνας, είναι ο μεγαλύτερος αγώνας του περιουσίου Ελληνικού μας Έθνους, μετά την Επανάστασιν του 1821.


Άρχισε ουσιαστικώς το 1870 που έγινε το Βουλγαρικό Σχίσμα και διήρκεσε μέχρι το 1908, ήτοι τριάκοντα οκτώ έτη.

Κατά την διάρκεια αυτού, ο Μακεδονικός Ελληνισμός υπέστη πολλές θυσίες σε ανθρώπους και περιουσιακά στοιχεία.
Παρ’ όλα, όμως, αυτά παρέμεινε ρωμαλέος και ανταποκρίθηκε πλήρως στο εθνικό του χρέος χάρις και στην ενεργό συμπαράσταση του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινουπόλεως.

Οι αρχαίες Ελληνικές διάλεκτοι

Πηγή: Ελληνικό Αρχείο.

Κατάταξη, γεωγραφική τοποθέτηση και χαρακτηριστικά των αρχαίων Ελληνικών διαλέκτων

Οι αρχαίες ελληνικές διάλεκτοι κατατάσσονται συνήθως σε τέσσερις μεγάλες ομάδες: Ιωνική, Αρκαδική, Αιολική και Δυτική Ελληνική. Κατά καιρούς έχουν βέβαια προταθεί εναλλακτικές ταξινομήσεις.

Το άγαλμα του Παύλου Μελά στη Δράμα.

Στις 24 Αυγούστου, η στήλη είχε αναφερθεί στο αρχικό άγαλμα – μνημείο του ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΥ το οποίο βρίσκονταν δίπλα στον Άγιο Παντελεήμονα, το οποίο κατέστρεψαν οι Βούλγαροι στην κατοχή, για να ανεγερθεί  με την απελευθέρωση στην ίδια θέση ένα άλλο.

Καλοκαίρι 2011: Γνήσια ΜακεδονικήΜουσική Παράδοση

Το Κέντρο Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ανατολικής Μακεδονίας διοργάνωσε

στο Πέτρινο Θέατρο- Φαράγγι την Κυριακή, 3 Ιουλίου 2011 στην Πετρούσα την

2η Πολιτιστική Συνάντηση

με Τραγούδια και Χορούς της Δράμας

«Ο κύκλος της ζωής»

Συμμετείχαν οι Σύλλογοι από τα ντόπια χωριά των Ένδοξων Μακεδονομάχων της Δράμας.
Συγκεκριμένα:

Οι Πολιτιστικοί Σύλλογοι:

Βώλακα

Κ.Βρύσης

Μοναστηρακίου

Ξηροποτάμου

Παγονερίου

Πετρούσας

Προσοτσάνης "Ο Μέγας Αλέξανδρος."

Πύργων

Για μια ακόμη φορά έδειξαν οι Σύλλογοι τι εστί γνήσιο Μακεδονικό ¨Εθνος .

Η έναρξη με τον Σεβασμιότατο κ.κ. Παύλο

Και το ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ Φινάλε με όλους τους συλλόγους μαζί!!

Η μεγάλη (και πικρή) αλήθεια του Φαλμεράυερ

ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ. Κυριακή 6 Νοεμβρίου 2005

 """και η μικρή εξήγηση της μετατροπής του Φαλμεράιερ από Ελληνολάτρη σε “εξολοθρευτή” της Ελληνικής συνέχειας"""

Όχι, δεν μιλάμε για τα περί φυλετικής συνέχειας
και αν το DNA των νεοελλήνων είναι ίδιο με του Περικλή ή του Ταμερλάνου (γι’ αυτό υπάρχει στο τέλος η απάντηση για όσους αγχώνονται).
Μιλάμε για μία απλή, πικρή αλήθεια που όμως

ΚΑΝΕΙΣ δεν τολμά να ψελλίσει.
Αντίθετα, οι κραυγές εναντίον του Φαλμεράιερ για τα περί φυλετικού αφανισμού είναι το προπύργιο της δειλίας μας ενώπιον των δικών μας ευθυνών για την κατάντια μας.

Η φυλετική κληρονομιά άλλωστε δεν σημαίνει απολύτως τίποτε. ΑΠΟΛΥΤΩΣ.
Ιδιαίτερα όταν έχεις ξεπουλήσει κάθε αρετή που σου κληροδοτήθηκε και χρησιμοποιείς τον φυλετισμό για να κρύψεις την ηθική ανυπαρξία σου.

Διαβάστε λοιπόν τη μεγάλη αλήθεια που είπε ο Φαλμεράιερ και την έφερε στο φώς το εξαιρετικό Πόντος και Αριστερά:

σε αυτόν αλλά και σε χάρτες της "μεγάλης Σερβίας" η Τραπεζούντα αναφέρεται ως "Ελληνική Αυτοκρατορία" όπως και η Ήπειρος

“…Εδώ βρίσκεται το μυστικό της νίκης της ημισελήνου πάνω στο χριστιανισμό της Ανατολής.

Ο Έλληνας είχε ξεχάσει τελείως την πολεμική τέχνη.
Και ο αγροίκος Τούρκος, όταν ξεσπάθωσε να κατακτήσει την κληρονομιά των

Παλαιολόγων και των Κομνηνών,

βρήκε μπροστά του ‘εναν τρέμοντα, αλλά ελπίζοντα σε μια από θαύμα σωτηρία φοβισμένο αντίπαλο.

Στο πέρασμα του χρόνου τα πράγματα είχαν αλλάξει τόσο πολύ, που οι εγγονοί των αρχαίων εκείνων ανδρών, οι οποίοι κάποτε στις Πλαταιές και στη Σαλαμίνα διαπληκτίζονταν ποιοι θα πρωτοπολεμήσουν για την ελευθερία του ανθρώπινου γένους, τώρα είχαν καταντήσει να πιστεύουν ότι θα σπιλωθούν αν έπιαναν τα όπλα για να επιδιώξουν να υπερασπιστούν μ’ αυτά την πατρίδα ενάντια στους βαρβάρους…”

Οι Βλαχόφωνοι της περιοχής Δράμας (1902-1904)

ΤΟΥ ΒΑΣ. ΠΑΣΧΑΛΙΔΗ
Δικηγόρου-Συγγραφέα

Στην περιοχή Δράµας υπήρχαν κατά την περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα Βλάχοι που χωριζόταν σε δύο κατηγορίες. Βλάχοι που κατοικούσαν µόνιµα στην Δράµα και σε ορισµένα χωριά της περιφέρειας και Βλάχοι που ήταν νοµάδες κτηνοτρόφοι.
Οι δεύτεροι άλλαζαν τόπο διαµονής κάθε χειµώνα και καλοκαίρι.

Στον νοµό Δράµας (µε τα σηµερινά όριά του) οι Βλάχοι που ανήκαν στην δεύτερη κατηγορία ξεπερνούσαν τις 400 οικογένειες και µάλιστα πολυµελείς.

Μακεδονομάχοι Δράμας-Σερρών: Καπετάν Δούκας Ζέρβας

ΤΟΥ ΒΑΣ. Κ. ΠΑΣΧΑΛΙΔΗ

Το πραγματικό όνομα του Καπετάν Δούκα Ζέρβα ήταν Δούκα Δούκας του Γεωργίου.

Γεννήθηκε στην πόλη των Σερρών από εύπορη οικογένεια.
Ο πατέρας του Γεώργιος Δούκας ήταν εργοστασιάρχης και κάτοχος μεγάλης περιουσίας.

Οι κομιτατζήδες είχαν ξεκινήσει το δολοφονικό τους έργο από το έτος 1903.

Κατέβαιναν από την Βουλγαρία οι συμμορίες των κομιτατζήδων και έσφαξαν στα χωριά τους Έλληνες κυρίως τους προύχοντες.

Το 1904 ο αρχικομιτατζής Πανίτσα με την συμμορία του μπήκε στο Ζίρνοβο (Κ.Νευροκόπι) και έσφαξε όλο το κοινοτικό συμβούλιο του χωριού, που αποτελούνταν από 12 μέλη.

Βλέποντας οι συμπατριώτες του Έλληνες να υποφέρουν τα πάνδεινα  από τις βουλγαρικές συμμορίες των κομιτατζήδων, απεφάσισε να δράσει.

Θράκες: Έλληνες εσμέν το γένος. Το χρυσό δακτυλίδι (Εζέροβο).

Η επιγραφή του Εζέροβο (5ος αιώνας π.Χ.)

Από το διαδυκτιακό χώρο το Μυστήριο του Εζέγοβο.

We think that in this scripto continua is hiding a poem in 5 line (daco-thracian tanca) with an eneasiliab in the first line, a sixsilabes in second, third and forth line, and three or forth silabes in fifth line
  
The same poem in romanian
Se-nvirte Unu, curge Noua
El te-a nascut, o A
Ra, zeu al casei ant
El e venit, prieteni
Ra, zeul tau
A poem in daco-thracian language (Yauna.!!!!!!!!!!!!!!!!!)

Η θρακική γλώσσα ανήκει στον ινδοευρωπαϊκό γλωσσικό κορμό και μαζί με τη φρυγική και την αρμενική αποτελούν τη θρακοφρυγική οικογένεια.
Ήταν συγγενική με την ελληνική γλώσσα, αργότερα όμως αποξενώθηκε, διατηρώντας πολλές κοινές ρίζες και τύπους.
Πολλές ελληνικές λέξεις, που διαβάστηκαν στη Γραμμική Β, μαρτυρούνται και στο χώρο της Θράκης. Πολλά ονόματα και τοπωνύμια γνωστά στη Θράκη, όπως Αγριάνες, Δύμη, Νέστος, Σκαιός ποταμός, υπάρχουν και στη νότια Ελλάδα.
 

Έλληνες το γένος: Η Πόλις Εάλω.

Πρόσκληση.

Σας προσκαλούμε να τιμήσετε με την παρουσία σας την εκδήλωση μνήμης για την Άλωση της Πόλης.
Ομιλητής ο Δρ. Παυλίδης Αντώνης, Ιστορικός-Σχολικός Σύμβουλος με θέμα:

"Τα αίτια και οι επιπτώσεις της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης".

 

«Το θαύμα του Γκέρλιτς» Görlitz : Ελληνες αιχμάλωτοι του 1916 στην Γερμανία. Ένα βλέμα στο παρελθόν, μια συμβουλή για το ΜΕΛΛΟΝ.

Ανάρτηση του Χρήστου Χουρμούζη.

Το Γκέρλιτς είναι μια άγνωστη πόλη στην ανατολική Γερμανία, επάνω στον   ποταμό Νάισε.
Σήμερα είναι χωρισμένα στα δύο, επειδή ο ποταμός   Νάισε   μετά   τον   Β' Παγκόσμιο Πόλεμο έγινε σύνορο Πολωνίας -Γερμανίας, οπότε η πόλη   διαιρέθηκε.

Από την πλευρά της Γερμανίας λέγεται Γκέρλιτς και από την πλευρά της Πολωνίας φέρει    πολωνικό όνομα.

Στην πόλη αυτή λοιπόν από το 1916
παρέμεινε σε
«τιμητική αιχμαλωσία»,
δηλαδή φιλοξενούμενο,
για δυόμισι ολόκληρα χρόνια το Δ' Σώμα Στρατού της Ελλάδας,
περίπου 7.000 άτομα.

Πώς όμως βρέθηκαν τόσοι Έλληνες στρατιώτες στη γερμανική πόλη και μάλιστα με την παγκοσμίως πρωτότυπη ιδιότητα των αιχμαλώτων - φιλοξενούμενων;

Αιχμάλωτοι με τον οπλισμό τους,
με τις γιορτές και τις παρελάσεις τους,
δηλαδή και αιχμάλωτοι και φίλοι.

Μακεδόνες: Έλληνες εσμέν το γένος. Η συνεισφορά των Μακεδόνων στην Εθνεγερσία του 1821

Του Κων/νου Β. Χιώλου Διδάκτορος Νομικής - Προέδρου Εθνικής Ενώσεως Βορείων Ελλήνων.

Η Μακεδονία κατά την μακρά περίοδο της τουρκοκρατίας, διεκρίθη σε εθνικούς αγώνες, σε θυσίες αξιοθαύμαστες και δεν υπελείφθη της λοιπής Ελλάδος σε πράξεις ηρωισμού και αυτοθυσίας.
Λόγω δε της ιδιάζουσας θέσεως της, από γεωγραφικής απόψεως, υπέστη περισσότερον παντός άλλου τις συνέπειες της Οθωμανικής κατακτήσεως.
Η Θεσσαλονίκη, οι Σέρρες, το Μελένικο, η Κοζάνη, η Νάουσα, η Σιάτιστα και πολλές άλλες πόλεις της Μακεδονίας διατήρησαν αμείωτη την ελληνική ζωτικότητα τους καθ' όλη τη διάρκεια της μακραίωνης δουλείας και ως εκ τούτου εδέχθησαν ασμένως τα κηρύγματα της Φιλικής Εταιρείας.

Όλες αυτές οι πόλεις της Μακεδονίας, όταν υπό τις ευλογίας της Εκκλησίας την 25η Μαρτίου 1821, υψώνονταν στην Αγία Λαύρα η Σημαία της Ελληνικής Επαναστάσεως, εξεγέρθηκαν και συμμερίσθηκαν την τύχη της λοιπής Ελλάδος.

Πολλοί ήσαν εκείνοι, οι οποίοι με τη γραφίδα, είτε με το χρήμα, είτε προσφέροντας τη ζωή τους, αγωνίσθηκαν για την επιτυχία του απελευθερωτικού Αγώνος του 1821.

Εκείνος, όμως, του οποίου το όνομα κατ' εξοχήν λαμπρύνει τις χρυσές δέλτους της Ελληνικής Ιστορίας και τιμά την Ανατολική Μακεδονία και ιδιαίτερα εμάς του Σερραίους,

είναι αναμφίβολα ο Εμμανουήλ Παπάς,

ο οποίος μυηθείς στη Φιλική Εταιρεία από τον Ιωάννη Φαρμάκη, διέθεσε υπέρ του Αγώνος ολόκληρη τη μεγάλη περιουσία του, τη ζωή του και τη ζωή όλων γενικά των μελών της οικογένειας του.
Στον Αγώνα στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίςε, έλαβαν ενεργό μέρος και πολλοί Μακεδόνες, όπως ο Γεώργιος Ξενοκράτης.και ο Νικόλαος Τουζουνίδης από τη Θεσσαλονίκη και ο Γεωργάκης Ολύμπιος, ο Αρματολός του Ολύμπου που ήταν από τους πλέον επιφανείς αγωνιστές της εθνεγερσίας.
Τον πόθο για την ελευθερία κράτησαν άσβεστο στη Μακεδονία, οι Αρματολοί και οι Κλέφτες, κέντρο των οποίων ήταν ο Όλυμπος.
 

Η Γενοκτονία των Ελλήνων.

Αναδημοσίευση από ΙνφογνώμωνΠολιτικά.

Πότε η Ελληνική Πολιτεία θα τιμήσει «με την πρέπουσα λαμπρότητα» τα εκατομμύρια των Ελλήνων μαρτύρων και ηρώων της Ελληνικής Γενοκτονίας;

Και πότε θα απαιτήσει από το κράτος του Ισραήλ, δεδομένου ότι ενώ τυπικά τιμούνται μόνο οι Έλληνες Εβραίοι-θύματα ουσιαστικά τιμάται η Γενοκτονία όλου του εβραϊκού πληθυσμού, στη βάση της αμοιβαιότητας να τιμήσει αντίστοιχα τα θύματα της Ελληνικής Γενοκτονίας;

Τι συνιστά Ελληνική Γενοκτονία

«Genocide is the deliberate and systematic destruction, in whole or in part, of an ethnic, racial, religious, or national group».

1948 United Nations Convention on Genocide (UNCG)

Ελληνική Γενοκτονία υπήρξε ο συστηματικός και μεθοδικός βασανισμός, σφαγιασμός και εθνοκάθαρση εκατομμυρίων Ελλήνων, που διαπράχθηκε από τους Τούρκους στην Μικρά Ασία, στην Κωνσταντινούπολη, στον Πόντο, στην Καππαδοκία, στην Ανατολική Θράκη, στην Ίμβρο και στην Τένεδο.
 

Αγριάνες: Έλληνες εσμέν το γένος.

του κ. Γ.Κ. ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ, τ. ΛΥΚΕΙΑΡΧΗ

(Σημ. Yauna. Οι πομάκοι-αγριάνες μιλούν το ίδιο σλαβικό γλωσσικό ιδίωμα με τους μακεδόνες τόσο της Ανατολικής όσο και στην Δυτικής Μακεδονίας και φυσικά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΛΑΒΟΙ!!!!)

(Αν όλα τα άλλα έθνη έχουν ανάγκη να προσχωρήσουν προς τα εμπρός δια να προοδεύσουν, η Ελλάς πρέπει να γυρίσει προς τα οπίσω: Δημήτριος Καμπούρογλου, ο Αναδρομάρης της Αττικής)

Για τους αρχαίους Αγριάνες, τους ονομαζομένους κακώς τις τελευταίες εκατονταετηρίδες Πομάκους, είχα την ευκαιρία να δημοσιεύσω πριν από μερικά χρόνια τρία άρθρα, τα οποία φιλοξενήθηκαν στις στήλες της παρούσας έγκριτης εφημερίδας.

Επανέρχομαι στο θέμα για τέταρτη φορά, γιατί θεωρώ κορυφαία την αδικία που συντελέστηκε εις βάρος ενός ελληνικώτατου θρακικού φύλου, χάρη στη μυωπική πολιτική της ελληνικής πολιτείας.

Ας δούμε όμως τα σχετικά με τους Αγριάνες, που, δυστυχώς, πλαστογραφήθηκε το εθνωνύμιό τους:

Α. Καταγωγή

Οι Αγριάνες είναι ένα από τα 22 ελληνικά θρακικά φύλα,
με κοινή καταγωγή με τους άλλους Έλληνες, που κατοικούν εδώ και 7000 χρόνια όχι μόνο στη σημερινή Θράκη, αλλά και γύρω από το όρος Παγγαίο.
Ο μεγάλος αριθμός τους σήμερα κατοικεί στους νομούς Ξάνθης, Ροδόπης, αλλά και στη νότια Βουλγαρία.

Η ελληνική τους καταγωγή διαφαίνεται όχι μόνο από την αρχική τους γλώσσα, που ήταν η ελληνική, αλλά και από τη θρησκεία τους, αφού πολλοί από τους θεούς, που λατρεύανε, ήταν οι ίδιοι με το δωδεκάθεο του Ολύμπου (Απόλλωνας, Αθηνά, Διόνυσος κ.α.).

Ακόμη διατηρούσαν στενές σχέσεις με τους Μακεδόνες βασιλείς και συγκεκριμένα με τον Μ. Αλέξανδρο, τον οποίο ακολούθησαν τόσο κατά την εκστρατεία του εναντίον των Ιλλυριών, όσο και στην Ασία με τον στρατηγό τους Λάγαρο.
Ο ιστορικός Αρριανός, στο έργο του «Αλεξάνδρον Ανάβασις» αναφέρεται 52 φορές στους Αγριάνες ,
χαρακτηρίζοντάς τους ως γενναίους απτόητους και επίλεκτους μαχητές.

Τους Αγριάνες αναφέρουν ο Ηρόδοτος, ο Στράβων, ο Θουκυδίδης: «Οι δε περί το Πάγγαιον όρος και Δόβηρας και Αγριάνας», «Ου μόνον δ’ ο Αξιός εκ Παιόνων έχει την ρύσιν, αλλά και ο Στρυμών εξ Αγριάνων».

Β. Ονομασία

Το αρχαίο εθνωνύμιό τους είναι Αγριάνες ή Αχριάνες, αλλά και Αχριάνοι και Αγρίαι, Αγράϊοι και Αγριείς, τους οποίους ο γεωγράφος Στράβων χαρακτηρίζει ως ψηλούς, λεπτόσωμους και γαλανομάτηδες.

Το εθνωνύμιο πομάκοι, το οποίο τους προσέδωσαν αρχικά οι Βούλγαροι και το υιοθετήσανε οι Τούρκοι και μαζί τους και εμείς οι Έλληνες έχει τη ρίζα του στην αρχαία ελληνική λέξη πόμαξ κατά τον καθηγητή Ν. Ξηροτύρη και σημαίνει πότης, κάτι που συμβιβάζεται με την αγάπη των αρχαίων Θρακών για το κρασί και τη λατρεία του προστάτη θεού Διονύσου.
Είναι γνωστό ότι οι αρχαίοι Θράκες χαρακτηρίζονταν ως ακρατοπότες (πίνανε ανέρωτο το κρασί).

Κατά τον πανεπιστημιακό βυζαντινολόγο Άμαντο η ονομασία τους οφείλεται στην αρχαία θρακική πόλη Πόμα.
Κατ’ άλλους στο επίθετο απόμαχος, που τους χαρακτήρισε μετά την επιστροφή τους στη Θράκη από την εκστρατεία στην Ασία του Μ. Αλεξάνδρου.
Είναι παντελώς αστήρικτη η προέλευση από το ρήμα πομάγκαμ, που σημαίνει βοηθώ.

Με το εθνωνύμιο Αγριάνες σχετίζονται τα τοπωνύμια Αγριάντα ή Αγριάνιστα, που είναι το όνομα ενός λόφου κοντά στο χωριό Ν.Σούλι (Σουμπάσκιοϊ) του νομού Σερρών, και ο οικισμός Αγριανή, που βρίσκεται κοντά στην πόλη της Ξάνθης.

Γ. Θρησκεία

Οι Αγριάνες αρχικά είναι ειδωλολάτρες.
Λατρεύουν αρκετούς από τους θεούς του Ολύμπου, αλλά και τον Θράκα Ιππέα.
Στα χρόνια του Βυζαντίου ασπάζονται τον χριστιανισμό.
Στοιχεία από τη χριστιανική θρησκεία διατηρούν μέχρι σήμερα, όπως: κάποιον οικισμό κοντά στο χωριό Εχίνος τον ονομάζουν Τεοτόκα = Θεοτόκος, ενώ τον πλησιέστερο λόφο Κοσταντίν (= Αγιος Κωνσταντίνος). Σταυρώνουν ακόμη το ψωμί, κάνουν βασιλόπιττα την Πρωτοχρονιά, ανάβουν τις κανδήλες του Αη-Γιώργη, τον Προφήτη Ηλία και τον Ιλαρίωνα, σταυρώνουν το μωρό στην κούνια, ευλαβούνται την Παναγία και διατηρούν κρυφά εικόνισμα στο σπίτι τους.

Τα προβλήματά τους σχετικά με την πίστη τους ξεκινούν με την εγκατάσταση αρχικά των Βουλγάρων στη Βαλκανική το 850 μ.Χ., αλλά διογκώνονται με την κατάληψη της Θράκης από τους Τούρκους οπότε και εξισλαμίζονται από τον Μεχμέτ Κιοπρόγλου κατά τρόπο βίαιο.
Ένα μέρος των Αγριάνων για να μην υποστεί τον ατιμωτικό εξισλαμισμό οδηγήθηκε εκούσια στην αυτοκτονία.

Τόσο ο εξισλαμισμός τους, όσο και η έντονη καταπίεση που δέχονταν και δέχονται από τους Βουλγάρους (όσοι κατοικούν ακόμη και σήμερα στο βουλγαρικό έδαφος), αλλά και η δική μας αμέλεια και μυωπική συμπεριφορά  έρριξαν τους Αγριάνες στην αγκαλιά του μουσουλμανισμού, χωρίς βέβαια αυτό να γίνεται συνειδητά από τους Αγριάνες, αλλά αναγκαστικά.

Δ. ΕΠΙΛΟΓΙΚΑ

Το είχαμε γράψει σε προηγούμενα άρθρα μας. Θα το επαναλάβουμε για μια ακόμη φορά. Είναι καιρός να ξυπνήσουμε τη συνείδηση της καταγωγής στους Αγριάνες.
Και αυτό θα το επιτύχουμε:
α. Με τη μελέτη της λαϊκής τους ζωής,
β. Με τη μελέτη των σωματικών χαρακτηριστικών,
γ. ΜΕ την αποκάλυψη και προβολή του πολιτισμού της περιοχής όπου κατοικούν εδώ και 7000 χρόνια.

Ο Βυζαντινός Νικόλαος Ζήκος έχει διενεργήσει σημαντικές έρευνες στο όρος Παπίκιον και έφερε σημαντικά στοιχεία στο φως του Βυζαντινού πολιτισμού των Αγριάνων.

Εδώ κυρίως, έπρεπε να εστιασθεί το ενδιαφέρον του αρμόδιου Υπουργείου, του Πολιτισμού.

Έτσι θα συντελούνταν η ιστορική αφύπνιση της συνείδησης των Αγριάνων.
Ένας τόπος εν λίθοις και μνημείοις σωζομένοις φθέγγεται την ελληνικότητά του.
Ο λόγος του Δ. Καμπούρογλου να γυρίσουμε πίσω δεν υποδηλοί ασφαλώς των οπισθοδρόμηση, αλλά την ανάδειξη και προβολή της λαμπρής και ακτινοβόλου πολιτιστικής μας κληρονομιάς, η οποία θα έχει τη δύναμη να μας θωρακίσει από επίβουλες ορέξεις και ανέντιμες παραχαράξεις.
Είναι ανάγκη μέσα από την ανάδειξη του αρχαιολογικού μας πλούτου να κερδίσουμε τον σεβασμό και τον θαυμασμό ανθρώπων, των οποίων το κύρος και η προσωπικότητα θα σταθούν αρωγοί σε καιρούς χαλεπούς και δυσχείμερους, που διερχόμεθα.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1.Δημητρίου Κ. Σαμσάρη, Ιστορική Γεωγραφία της Ανατολικής Μακεδονίας κατά την Αρχαιότητα, Θεσσαλονίκη 1976.

2.Στράβωνος, VII, αποσπ. 36.

3.Ηροδότου, V, 16,1

4.Κ. Τρυφερούλη, Ιστορία Ν. Σουλίου, «Σερραϊκά Χρονικά» 4 (1963.

5.Θουκυδίδου, ΙΙ, 101,3.

6.Δημήτρη Δ.Καρακούση, Θράκη, x.x.

7.Γιάννη Δ. Μαγκριώτη, Πομάκοι ή Ροδοπαίοι, x.x.

8.Νίκου Ζήκου, Παπίκιον Ορος, Αθήνα 2001.

9.Γ.Κ.Χατζοπούλου, Αγριάνες και όχι Πομάκοι, εφ. Πρωινός Τύπος, 27.6.97.

10.Του ιδίου, Αγριάνες και όχι Πομάκοι, Μάιος 2007.

11.Στεφ. Βυζαντίου, λ. Αγρίαι.

12.Στ.Μερτζίδη, Αι χώραι του παρελθόντος και αι εσφαλμέναι τοποθετήσεις των, Αθήναι 1885.

Μακεδόνες: Έλληνες εσμέν το γένος.

  Γεώργιος Γεμιστός - Πλήθων (15ος αι.):
"Έλληνες γαρ το γένος εσμέν, 
ως η ημετέρα γλώσσα

 και παιδεία μαρτυρεί."

To blog του belomore φιλοξένησε την συνέντευξη 

του πρόσφυγα Αλεξάντερ Ποπόφσκι για τον Νόμο 

του 1982 για την επιστροφή
των ¨ελλήνων το γένος" πολιτικών προσφύγων. 

Γλέντι με μακεδονικές μελωδίες και τραγούδια από τις ορχήστρες των Πολιτιστικών Συλλόγων

Αναδημοσίευση από το Δήμο Προσοτσάνης


ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Το

«ΚΕΝΤΡΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ»

σας προσκαλεί
να τιμήσετε με την παρουσίας σας, τον ετήσιο χορό του που θα πραγματοποιηθεί το

Βαλκανικές Γραφές και Εντόπια Μακεδονική γλώσσα.

Το γενεαλογικό δέντρο των γλωσσών.

 
Λίστα κλάδων των Σλαβικών γλωσσών(Από Wikipedia)

• Ανατολικές Σλαβικές γλώσσες
  • Ρουθηνικές γλώσσες
    • Λευκορωσική
    • Ουκρανική
    • Ρουσίν (θεωρείται διάλεκτος των Ουκρανικών)
  • Ρωσική
    

Mακεδονική Παράδοση Μοναστηρακίου Δράμας: Γιορτή της Ζωοδόχου Πηγής και «Ο Μακεδόνικος Αγώνας στη δημώδη ποίηση μας».

 Της Ρία Κυριακίδου.

Ο Μορφωτικός & Πολιτιστικός Σύλλογος Μοναστηρακίου Δράμας,
στα πλαίσια του ετήσιου πολιτιστικού θεσμού
«Πιο κοντά στη ρίζα της ζωής μας»
διοργανώνει εκδηλώσεις αφιερωμένες στη γιορτή της Ζωοδόχου Πηγής και στην τοπική πανήγυρη.

Το φετινό θέμα των εκδηλώσεων, που θα γίνουν σήμερα
(Παρασκευή 29 Απριλίου 2011) στις 6μμ, στην πλατεία Μοναστηρακίου,

είναι
«Ο Μακεδόνικος Αγώνας
στη δημώδη ποίηση μας».

Απογραφή Μακεδονίας 1831

από το Δούμπια Χαλκιδικής.
Ένα πολύ ενδιαφέρον στοιχείο για την Δράμα (καζά).
Αναφέρονται  οι "musulmans" και οι ραγιάδες " rayas" του καζά Δράμας!

Βυζαντινή Αγιογραφία: η Μακεδονική Σχολή

 Μανουήλ Πανσέληνος,Πρωτατο Αγ.Ορους 13ος αιώνας

Πανσέληνος Μανουήλ

Μακεδόνας ζωγράφος. Έζησε γύρω στο 13ο με 14ο αι. στη Θεσσαλονίκη.
Περίφημες είναι οι τοιχογραφίες του στο ναό του Πρωτάτου στο Άγιο Όρος.
Γι` αυτό ακριβώς το έργο του θεωρήθηκε δίκαια ο δημιουργός της "Μακεδονικής Σχολής" και παραλληλίστηκε από πολλούς με τον Τζιότο και το Ραφαήλ.
Τα έργα του χαρακτηρίζονται από τη λιτότητα των χρωματισμών τους, την ευρύτητα του σχεδίου και τη μεγαλειώδη τους σύνθεση.
Σ` όλες σχεδόν τις προσωπογραφίες του αποδίδεται η σωστή εκφραστική σημασία με τη χρησιμοποίηση των ιδιαίτερων χρωματισμών και των φωτεινών τόνων.